«من هیچ‌وقت به فراری نمی‌رم، چون برام برنده شدن مهم‌تر از نوستالژیه.»
دیروز مکس ورشتپن بعد از ده سال تونست طلسم رو بشکنه و برنده گرندپری سنگاپور بشه؛ مسابقه دیروز باعث شد دوباره به این فکر کنم که این شیر هلندی چه کاراکتر جذابی برای من داره و اصلا چی توی بعضی آدم‌ها هست که انقدر جدی و بی‌وقفه دنبال برنده شدن هستن. مکس یه بار درباره فراری گفته بود: «من هیچ‌وقت به فراری نمی‌رم، چون برام برنده شدن مهم‌تر از نوستالژیه.» جمله‌ای که شاید در نگاه اول فقط نشون‌دهنده جاه‌طلبی یه راننده حرفه‌ای باشه، اما به نظرم یه چیز جالب‌تر هم درباره خودش و مدل نگاهش به رقابت می‌گه. شاید برای خیلی‌ها، پوشیدن لباس قرمز فراری و رانندگی با ماشینی که بخشی از تاریخ این ورزشه یه رویا باشه، اما برای مکس، اسم بزرگ و خاطره‌های باشکوه گذشته تا وقتی به بردن ختم نشن، کافی نیستن. برای اون، قهرمان شدن اصل ماجراست.
اما چرا بعضی‌ها این‌قدر عاشق برنده شدن هستن؟ چرا براشون مثلا دوم شدن حتی وقتی عملکرد فوق‌العاده‌ای داشتن، باز هم شبیه شکست به نظر می‌رسه؟
بخشی از جواب برمیگرده به این که آدم‌ها از رقابت چیزهای متفاوتی می‌خوان. برای بعضی‌ها، بردن یه جور اثبات کردنه. اینا باید بفهمن واقعا بهترینن، تلاششون به نتیجه رسیده و وقتی پای مقایسه وسط میاد، می‌تونن بجنگن. این آدم‌ها معمولا با رسیدن به یه هدف، خیلی زود هدف بعدی رو پیدا می‌کنن، چون چیزی که بهشون انگیزه میده فقط رسیدن نیست، جلوتر رفتن و بهتر شدن هم هست.
از طرف دیگه، قهرمان شدن چیزی بیشتر از استعداد می‌خواد. باید بتونی فشار رو تحمل کنی، وقتی بقیه از نفس افتادن هنوز ادامه بدی و وقتی همه‌چیز طبق برنامه پیش نمیره، دوباره خودت رو جمع‌وجور کنی. برای کسی مثل مکس، که از سن خیلی کم وارد دنیای رقابت شده، برنده شدن می‌تونه به بخشی از هویتش تبدیل شده باشه؛ چیزی که سال‌ها براش تمرین کرده، هزینه داده و زندگیش رو طبق اون ساخته. وقتی این همه خودت رو صرف بهترین شدن می‌کنی، طبیعیه که دیگه صرفا از حضور داشتن توی مسابقه راضی نباشی.
البته یه نکته جالب هم وجود داره: قهرمان‌ها لزوما از بقیه لذت بیشتری نمی‌برن؛ شاید فقط تحمل کمتری برای نرسیدن به چیزی داشته باشن که می‌خوان. چیزی که برای یکی یه نتیجه قابل قبوله، برای اون یکی یعنی هنوز کارش تموم نشده. همین ویژگی می‌تونه ازش یه قهرمان بسازه، اما احتمالا زندگی رو هم براش به مسابقه‌ای تبدیل می‌کنه که خط پایانش مدام عقب‌تر میره.
بااین‌حال، دنیای رقابت فقط به آدم‌هایی احتیاج نداره که به هر قیمتی می‌خوان نفر اول بشن. به آدم‌هایی هم نیاز داره که کنجکاون، از تجربه کردن نمی‌ترسن و حاضرن کاری رو صرفا به خاطر خود اون کار انجام بدن. اگر همه فقط دنبال قهرمانی باشن، شاید خیلی از تجربه‌ها، مسیرها و حتی لذت‌های کوچیکی که به هیچ مدالی ختم نمی‌شن، اصلا فرصت اتفاق افتادن پیدا نکنن.
ما به هر دو مدل آدم نیاز داریم؛ هم به کسی که مدام مرزهای ممکن رو جابه‌جا می‌کنه و هم به کسی که یادمون میندازه قرار نیست هر کاری که انجام می‌دیم حتما به یه پیروزی بزرگ ختم بشه. یکی کمک می‌کنه بفهمیم تا کجا می‌تونیم پیش بریم و اون یکی باعث می‌شه خود مسیر هم ارزش تجربه کردن داشته باشه.
