
اِلِوِن قدرت ماورایی داره، هاپر پلیسه، نانسی اسلحه دست میگیره، داستین مغز متفکر گروهه و استیو؟ استیو یه چوب بیسبال داره که چندتا میخ بهش کوبیده. با این حال، استیون هرینگتون کارکتر محبوب من تو سریاله.
اما چرا؟ اول از همه استیو مثل بقیه نرد و نابغه نیست. از بقیه خفنتر و شجاعتر هم نیست و از اولم قرار نبود قهرمان داستان باشه. چیزی که باعث میشه دوستش داشته باشم اینه که استیو، برخلاف خیلی از شخصیتهای اینمدلی، آدم خاصی نیست، فقط وقتی لازم باشه، خودش رو میندازه وسط ماجرا. استیو یه آدم معمولیه که به راحتی عقب نمیکشه.
شخصیتهای اصلی سریال یا نابغهن، یا قدرت خارقالعاده دارن، یا از همون قسمت اول معلومه که قرار نیست یه زندگی معمولی داشته باشن. استیون هرینگتون اما همون پسر لوس و خفن مدرسهس که به موهاش بیشتر از هرچیزی اهمیت میداد. و چیزی که از فصل اول به بعد دربارهش جالبه همین تغییره. استیوی که اول داستان میبینیم، یه پسر دبیرستانی مغرور و محبوبه که بیشتر از هر چیزی حواسش به خودش و جایگاهشه. اما کمکم اون پوسته میریزه و تبدیل میشه به آدمی که بچهها میدونن اگر اوضاع خراب شد، میتونن روش حساب کنن.

استیو بدون اینکه خودش خبر داشته باشه بهعنوان babysitter رسمی گروه استخدام میشه؛ داستین سراغش میاد و از ماجرای موجود عجیبوغریبی که پیدا کرده میگه و استیو هم در حالی که هیچ علاقهای به درگیر شدن با این ماجرا نداره، باز وارد قضیه میشه و از اینجا یکی از بامزهترین رابطههای سریال بین داستین و استیو شکل میگیره.
ما میدونیم که هرینگتون باهوشترین آدم گروه نیست و نقشههای پیچیده نمیکشه. فقط چیزی که به ذهنش میرسه رو همون لحظه انجامش میده؛ فقط انجامش میده و خیلی وقتها هم اول انجام میده بعد فکر میکنه. و این برای من جالبه، محبوبیت استیو از این نمیاد که بهترین آدم اتاقه چون حتی خیلی وقتها نیست. صحنههایی که داستین و استیو درباره دموگرگن و Upside Down حرف میزنن قیافهی استیو بیشتر شبیه اینه که داره میگه «من فقط اینجام که ببینم شماها دارین چه غلطی میکنین».
استیو هرینگتون حتی از نظر فیزیکی هم خیلی شبیه قهرمانها نیست. بامزهترین بخش داستانش اینه که تقریباً توی هیچ دعوایی برنده نمیشه جز یه بار که رو دراگ بود(: یعنی شما اگر قرار باشه برای نجات دنیا یه نفر رو انتخاب کنید، احتمالاً اول الون، هاپر، نانسی یا یکی از این آدمهای کاربلد رو انتخاب میکنید و استیو رو میذارید گزینه ذخیره. اما باید بدونید که استیو وقتی بقیه عقب میکشن همون آدمیه که میگه «باشه من میرم». اعتماد به نفسش از این نیست که «من حتما از پسش برمیام.» بیشتر شبیه اینه که «بالاخره یکی باید این کارو بکنه دیگه.»

حتی زندگی عاشقانهاش هم تا آخر فیلم به جایی نمیرسه. نانسی رو از دست میده، بعد میرسه به رابین و تازه اونجا معلوم میشه قرار نیست هر رابطهای به عشق ختم بشه و رابین تبدیل میشه به یکی از صمیمیترین آدمهای زندگیش.
من استیو رو دوست دارم چون یه جاهایی منو یاد خودم میندازه. نه اینکه منم مثل استیون هرینگتون با یه چوب بیسبال به دموگرگن حمله میکنم. نه. بیشتر از این جهت که خیلی وقتها خودم هم قبل از اینکه واقعا آماده باشم، وارد یه کاری میشم و بعد وسط راه تازه سعی میکنم بفهمم دقیقا دارم چه غلطی میکنم. نتیجه هم همیشه خوب نیست. شاید اصلا آدم باهوشتر، آمادهتر یا حرفهایتری هم برای انجام اون کار وجود داشته باشه. ولی بعضی وقتها تنها کاری که از آدم برمیاد اینه که با وجود ترس و تردید و اینکه هیچ ایدهای نداره آخرش چی میشه، باز هم بمونه و انجامش بده. برای همین استیو برای من دوستداشتنیتر از خیلی از شخصیتهای نابغه و شکستناپذیره. استیو قرار نیست شجاعترین آدم داستان باشه، اون فقط آدمیه که بهراحتی ول نمیکنه.