اگه شما هم مثل من فیلم I’m Thinking of Ending Things رو دیدین و بعد از تموم شدنش چند دقیقه به صفحه خیره موندین و با خودتون گفتین «خب الان دقیقا چی شد؟!» بدونین تنها نیستین.
البته «چند دقیقه» خیلی خوش‌بینانه‌ست؛ من حدود شش ماهه دارم به این فیلم فکر میکنم و هنوز هم هر بار یه تیکه جدید ازش به ذهنم میرسه. این نوشته نتیجه همین شش ماه فکر کردن، دوباره دیدن و کنار هم گذاشتن تکه‌های فیلمه. شاید این تنها برداشت ممکن از فیلم نباشه، ولی چیزیه که من بعد از این همه کلنجار رفتن باهاش بهش رسیدم.
فیلم «من به پایان دادن به چیزها فکر میکنم» بر اساس رمانی به همین نام، نوشته ایان رید در سال 2020 ساخته شده. داستان درباره‌ی زوجی به نام جِیک و یک زن جوانه که برای دیدن پدر و مادر جِیک به روستا میرن. زن جوان که اسمش در طول فیلم مدام تغییر میکنه، داره به پایان دادن رابطه‌ش با جِیک فکر میکنه.
در طول فیلم اتفاق‌های عجیبی میوفته؛ هویت زن تغییر میکنه، لباس‌هاش عوض میشن، پدر و مادر جِیک یک‌دفعه پیر و جوان میشن و یک سرایدار مرموز هم مدام در حاشیه داستان ظاهر میشه. با این حال، فیلم هیچوقت جواب روشنی به ما نمیده.
از همون اول، صحنه‌هایی از یک سرایدار مسن و مرموز مدرسه با داستان اصلی فیلم با هم برخورد میکنن. ما سرایدار رو می‌بینیم که برای رفتن به سر کار آماده میشه، تمرین تئاتر موزیکال «اوکلاهما!» رو تماشا میکنه و یک فیلم کمدی-رومانتیک میبینه.
اولین بار که سرایدار ظاهر میشه، زن جوان منتظر رسیدن جِیکه و او از داخل آپارتمانش به زن خیره شده. بار بعد، وقتی جِیک و زن در حال رانندگی به سمت خانه والدین جِیک هستن، سرایدار رو می‌بینیم که برای رفتن به سر کار آماده میشه. همونجا متوجه تابی جلوی خانه‌ش می‌شیم؛ همون تابی که زن جوان هم وقتی از کنار یک خانه رو به ویرانی رد میشه، می‌بینتش.
کم‌کم برای مخاطب روشن میشه که این سرایدار به شخصیت‌های اصلی ربط داره. وقتی جِیک ضبط ماشین رو روشن میکنه، آهنگی از موزیکال «اوکلاهما!» پخش میشه و جِیک یادش میاد که بچه‌ها رو در حال تمرین این نمایش دیده. بلافاصله در نمای بعدی، سرایدار رو می‌بینیم که همان تمرین رو تماشا میکنه. اینجا دیگه ارتباط سرایدار و جِیک جدی‌تر میشه. انگار سرایدار جِیک رو می‌شناسه؛ یا بهتره بگیم، سرایدار همون جِیکه.
تمام داستانی که ما می‌بینیم، در واقع خیال‌پردازی‌های سرایدار پیر و تنهاست. مردی که از نظر اجتماعی چندان موفق نیست، جذابیت خاصی برای خودش قائل نیست و از تنهایی رنج میبره. اون حسرت داشتن کسی رو میخوره که دوستش داشته باشه.
اون تو محل کارش زن‌های جوان و زیبایی رو میبینه که شاید حتی اسم واقعی‌شون رو هم ندونه. اسمشون میتونه لوسی، لوسیا، لوئیز یا اِیمی باشه. سرایدار در ذهن خودش، از ترکیب تمام این زن‌ها یک زن ایده‌آل میسازه؛ زنی که هر بار میتونه یک هویت متفاوت داشته باشه.
بعد از رسیدن به خانه، همه دور میز شام جمع میشن. جِیک انگار فاصله‌ی زیادی با پدر و مادرش داره، اما زن جوان خیلی راحت با آن‌ها صمیمی میشه. وقتی درباره شغلش ازش می‌پرسن، با خوشحالی میگه نقاشه و نقاشی‌هاش رو روی گوشی به پدر و مادر نشون میده.
انگار سرایدار یا همون جِیک در ذهن خودش زنی ساخته که برخلاف خودش، به‌راحتی میتونه با والدینش ارتباط برقرار کنه. حتی بعد از شام، اون رو می‌بینیم که بشقاب‌ها رو به سمت سینک میبره.
پدر و مادر هم مثل زن جوان بخشی از خیال‌پردازی جیک هستن. برای همینه که از یک صحنه به صحنه دیگه ناگهان پیر و جوان میشن. جِیک همزمان هم از آن‌ها آسیب دیده و هم هنوز دنبال عشق و تأییدشان می‌گرده. بنابراین پدر و مادرش رو در سنین مختلف تصور میکنه؛ یک بار جوان و سرحال، یک بار پیر و درمانده.
در پرده‌ی سوم، داستان جِیک و سرایدار بالاخره به هم میرسه.
جِیک زن جوان رو به دبیرستان دوران تحصیلش میبره. وقتی احساس میکنه سرایدار اون‌ها رو زیر نظر داره، وارد مدرسه میشه تا پیداش کنه. اینجا کم‌کم معلوم میشه که سرایدار در واقع همون جِیکه و اتفاق‌هایی که می‌بینیم، بخشی از فانتزی‌های اونه.
سرایدار خودش رو آدمی تنها و نه‌چندان جذاب میبینه و همین باعث میشه حتی در خیال خودش هم نتونه باور کنه زنی واقعا دوستش داشته باشه. برای همین، زن جوان هیچوقت چهره‌ی واقعی جِیک رو نمی‌بینه و فقط تصویری رو می‌شناسه که سرایدار از اون ساخته.
در نهایت، زن وقتی سرایدار رو میبینه، ازش درباره‌ی جِیک می‌پرسه. سرایدار بهش اطمینان میده که جِیک داخل مدرسه در امانه. زن حرفش رو باور میکنه و بغلش میکنه.
و همین آغوش ساده، از نظر من شاید مهم‌ترین لحظه فیلم باشه؛ چون برای چند لحظه، بزرگ‌ترین آرزوی سرایدار برآورده میشه: اینکه یک نفر دوستش داشته باشه.
«من به پایان دادن به چیزها فکر میکنم» در نهایت فیلمی درباره‌ی تنهایی، فانتزی و آرزوهاییه که هیچوقت به واقعیت نرسیدن.
سرایدار پیر، تنها و افسرده است. اون یه زندگی می‌خواد که در اون همه‌چیز ایده‌آل؛ خودش قهرمان داستان باشه، جذاب و باهوش و از نظر اجتماعی موفق باشه و زنی هم کنارش وجود داشته باشه که دوستش داشته باشه.
برای همین، سناریوهای مختلفی از زندگی خودش میسازه. زن خیالیش هم هر بار میتونه یکی از زن‌هایی باشه که در زندگی واقعی دیده. لوسی، لوئیز، لوسیا یا اِیمی.
هویت مدام در حال تغییر زن در واقع انعکاس امیال و خواسته‌های سرکوب‌شده سرایداره. انگار او انقدر تنهاست که تنها راهی که برای تجربه‌ی عشق، جذابیت و اهمیت داشتن پیدا کرده، ساختن یک زندگی خیالیه؛ زندگی که در اون بالاخره کسی هست که او رو میبینه و دوستش داره.
