تو این ۲۳ سال عمرم تنها درسی که باعث شد هر روز من بمیرم ولی نفس بکشم ، این بود که هیچ کس ( جز پدر و مادر ) نمیتونه شما رو از خودش بیشتر دوست داشته باشه.
اگه ۴ سال پیش ازم میپرسیدین کسی هست که تو رو از خودشم بیشتر دوس داشته جز خونوادت خیلی راحت جواب میدادم آره و اسم کسی رو میاوردم که ۴ سال از بهترین دوران زندگیم رو کنارش بودم. ولی الان که برمیگردم و نگاه میکنم میبینم نه! اونجوری که من فکر میکردم نیست و نبوده.
در اصل من عاشق کسی بودم و فکر میکردم کسی عاشقمه که تو ذهن و تصور خودم ساخته بودمش نه کسی که کنارم بود.ضمیر ناخودآگاه آدما وقتی خلا زندگیشون زیاده ، جاش رو با افرادی که پیششونه پر میکنه ، کاری که من کردم. جای هر خلا تو دلم اون رو گذاشتم و بزرگش کردم. اونقدر بزرگ که مثه یه بت شده بود برام. مرکز زندگیم شده بود. جای این که براساس خواسته خودم زندگی کنم یا برنامه ریزی کنم ، براساس خوشحالی اون زندگی میکردم. کم کم خودم رو فراموش کردم.
الان ولی اونقدر خودم رو یادم رفته که هر چی فکر میکنم ، خودِ ۵،۶ سال پیشم اصلا یادم نمیاد چطور بود! متاسفانه هنوزم نتونستم خودم رو کامل پیدا کنم. فکر کنم یکم تو گذشته گیر کردم.
یکی رو خیلی دوست داشته باشین حتی از خودتون بیشتر اما بتش نکنین!
