از همون بچگی همیشه درگیر سانسور کردن احساسات و خواسته ها و تفکراتم بودم. یه جور عادت شده بود و هست برام انگار. خیلیا مثل من هستن و این رو هم میدونم.
این که چرا دقیقا خودمون رو سانسور میکنیم بیشتر به دور و اطرافمون و شرایط مربوط میشه فکر کنم. از ترس حرف بقیه و نگاهاشون کار ها و حرفایی که دوست داریم بزنیم رو نمیزنیم و تو دلمون میریزیم.
کار به جایی میرسه که وقتی میخوای یه کلمه ساده مثه بله و نه هم بگی ۵۰۰۰ هزار بار تو ذهنت فکر میکنی که مبادا باعث بشه بقیه فکر بدی راجع بهت بکنن.
خیلی دوس دارم از این حال در بیارم و خودم رو ، احساساتم رو سانسور نکنم.
اگه کسی تجربه ای داره باهام در میون بزاره خیلی خوشحال میشم❤️