گذشت و گذشت…
رسیدیم به اینجای ماجرا، به اینجای زندگی!
و بازهم میگذره و میگذره تا میرسیم به تهِ بنبستِ زندگی.
همه دوست داریم این بنبست هرچی میتونه، تا هرجا که جا داره، دراز و درازتر باشه، بلکه یکم دیرتر به تهش برسیم.
شما میدونین چرا تلاشِ این همه آدم، در همهی دورههای تاریخ، در همهی مکانهای جهان، به نتیجه نرسیده؛ به این نتیجه که بیشتر زندگی کنن و دیرتر به آخر بنبست برسن؟ چرا دارم اطلاعات غلط میدم؟ آیا واقعاً تلاشِ ملت بینتیجه مونده؟
چیکار میشه کرد؟ بشینیم و دست روی دست بذاریم تا وقتی مٌردیم، کیلوها خاک رومون بریزن؟ و بعدش با محاسبهی حجم خاک جا نشده توی قبر بتونن حجمِ مای مٌرده رو حساب کنن؟ (حجممونو اینجوری حساب میکنن که وقتی برای دفنِ ما قبر میکنن، یه مقداری خاک از تو قبر درمیارن. حالا که مارو دفن کردن، خاک رو برمیگردونن ولی به اندازهی حجمِ ما، خاک از تو قبر اضافه میاد که این خاک رو به صورت نیماستوانهای روی قبر پخش میکنن. حجم این خاک اضافی برابر با حجم ماست که با چارتا ضرب و تقسیم ساده میشه حجم اون رو حساب کرد.)

من که دیگه مُردم، خدا بیامرزتم! ولی تو یه کاری بکن درعوض. تو که هنوز زندهای و داری این متن رو میخونی…
زنده که بودم فکر میکردم میتونم تا ابد زنده باشم. فکر میکردم اگه به دیگران کمک کنم، اگه «زندگی» رو فقط به چشمِ «جایی برای زندگی کردن» نگاهش نکنم و در عوض زندگی رو محیطی برای جنگیدن با بدیها بدونم، فکر میکردم اگه آرمانی داشته باشم و با تمومِ قدرتم برای رسیدن به اون تلاش کنم، اونوقته که نمیمیرم.
ولی اشتباه بود. من هم مٌردم.
الان که دارید این متن رو میخونید، جز این سنگ قبر که اسمِ خودم رو روش حک کردم، اسمی از من باقی نمونده.
از من بزرگترها هم از یادها پاک شدن. خیابون به خیابون، کوچه به کوچه و بنبست به بنبست. میبینیم و فراموششون کردیم. اونها از یاد رفتن، من که عددی نیستم…
برگردیم به اول داستان.
چیکار کنیم که دیرتر به تهِ بنبستِ زندگی برسیم؟
یه کار میشه کرد.
بنبست رو کوچه کنیم!
میپرسی چجوری؟
خب،
به اسمِ بنبستها نگاه کن…
#ش_ش که یعنی شهدا شرمندهایم...