ویرگول
ورودثبت نام
سید علیرضا هاشمی
سید علیرضا هاشمیدانشجوی مهندسی نرم‌افزار، دوست‌دارِ معلمی
سید علیرضا هاشمی
سید علیرضا هاشمی
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

ضمیر افعال

ساعت سه‌ی شبه و من به جای دیدن فیلم‌های کلاس هوش مصنوعی (که آخر هفته مهلت ارسال تمرینشه) می‌خوام شروع کنم به نوشتنِ متنی که خیلی وقته توی ذهنم سبک سنگینش می‌کنم.

احتمالا تو هم بعد از اعتراضای آبان، شهادت حاج‌قاسم، سقوط هواپیمای اوکراین، شیوع کرونا و الان، اعتراضات آمریکا، کلا این چندوقته، خیلی بیشتر از قبل صدای «اعتراض» و «انتقاد» رو شنیدی. من هم. شاید قبل‌تر هم می‌شنیدی ولی به‌شخصه برای من، چون هنوز چشم‌وگوشم باز نشده بود، بهشون توجهی نمی‌کردم...

تا حالا دقت کردین توی اکثر این اعتراضا و انتقادا، مخاطب افعال دقیق نیست؟ مثلا طرف میگه «خدا لعنتتون کنه با این کشوری که درست کردین» یا مثلا میگه «ببینین چیکار کردین که آب خوش از گلوم پایین نمی‌ره» یا مثلا میگه «اینقدر دروغ گفتین که دماغتون دراز شده».
(البته واضحه که اکثر اعتراض‌ها و انقادها با این ادبیات بیان نمیشن و صرفا برای اینکه زشته لفظ خودشون رو به کار نمی‌برم.)

به نظرت مخاطب این ضمیرها کیه؟ جمهوری اسلامی؟ رهبر؟ روحانی؟ تو همه‌ی موارد مخاطب یکیه یا بسته به توئیت فرق می‌کنه؟ کلا اصن به این چیزا فکر کرده بودی؟ :)

خیلی مستقیم برم تهِ داستان (آخه سه ساعته دارم همین چند خط متن رو می‌نویسم. هی می‌نویسم و می‌بینم خوب نشده، پاک می‌کنم).

اوضاع شبیه مه‌گرفتگیه! یه مهِ بزرگ در مقابلته و از طرفِ این مه یه‌وقتایی بهت بدی میشه. پشت این مه آدم‌ها و دستگاه‌ها و سازمان‌های مختلفی وجود دارن ولی چون پشتِ مه‌ن تو نمی‌بینیشون. هر وقت که از طرف این مه به تو بدی میشه، تو چون نمی‌دونی اون پشت کی مسئول این بدی بوده، میای و از دستِ کلِ مه ناراحت میشی و هرچی دق‌و‌دلی داری سرِ مه خالی می‌کنی.

بعضی وقتا خیلی راحت می‌شه فهمید که اصن این بدی‌ای که به تو شده نمی‌تونه کارِ مه باشه؛ مثلا اگه یه گولّه آتیش به سمتت پرت شد، خب این قطعا از طرف مه نیست! جنس مه آبه و آتیش ذاتا فرق می‌کنه با اون.

به نظرم عادت کردیم؛ عادت کردیم آقا. به انتقاد و اعتراض کردنِ بدونِ دقیق کردنِ ضمایرِ افعال...

یه جوراییم مُد شده. یکمش تقصیر توئیتره. توئیتر چیزِ باکلاسیه و توئیت‌کردن از اون هم باکلاس‌تر. گفتنِ عقایدِ ناقص و ناپخته، توی ۲۸۰ کاراکتر خیلی قشنگه؛ حرفایی که باید ساعت‌ها روشون فکر می‌شد و برای توضیح کاملشون چندین صفحه نوشته. مشخصه که تو همچین فضایی، کسی به دنبال دقیق‌کردنِ ضمایر افعالش نیست...

یه گروه تو تلگرام داریم که همه‌ی اعضای توش دانشجوئن، دانشجوهایی با افکار و عقاید مختلف. یه بار یکی تو این گروه گفت «من از جمهوری اسلامی متنفرم» و من واقعا می‌ترسیدم باهاش مخالفت کنم. دفاع از موجودِ فوق‌الذکر (یعنی همون جمهوری اسلامی) تو اذهان مردم نسبت داده‌شده با حمایت از کشتنِ مردم تو اعتراضات آبان‌ماه و زدن هواپیمای اوکراینی بعد از ترور حاج‌قاسم.

اما آیا واقعا مقصر این دو اشتباه و تموم سختی‌ها و مشکلاتِ دیگه‌ی کشور، آقا یا خانمِ «جمهوری اسلامی»ئه یا ما صرفا به خاطر دقیق نکردنِ ضمایرِ افعالمون باعث این نسب‌دادن شدیم؟ یه چیزی اصن، «جمهوری اسلامی» کیه؟ یه آدمه؟ ذهنِ من رفته سمتِ آقای خامنه‌ای.
خوبه که یه بار دیگه سوالمو تکرار کنم: آیا مقصر این دو اشتباه و تموم سختی‌های و مشکلاتِ دیگه‌ی کشور، آقای خامنه‌ایه یا ما صرفا به خاطر دقیق نکردنِ ضمایرِ افعالمون باعث این نسبت‌دادن شدیم؟


پ.ن: برای اینکه سوبرداشت از متن نشه، خوبه که جواب خودم به سوال بالا رو بگم: تو یکی از نوشته‌های قبلیم گفتم که خیلی از مشکلات کشور به خاطر مدیریت نادرسته، نه به خاطر مثلا نداشتنِ امکانات یا نیروی کافی. اینهمه توی اخبار یا جاهای مختلف می‌بینیم که مدیرِ رانت‌خوار و فاسد و تنبل وجود داره. خیلی از انتقادات و اعتراض‌هایی که توی توئیتر و جاهای دیگه می‌شنوم، به خاطر وجودِ این جور مدیرهاست. این دسته از مدیرا خیلی باهوشن، چرا که می‌دونن می‌تونن خودشونو پشتِ مه قایم کنن و هرکاری که می‌خوان اون پشت انجام بدن؛ مه‌ای به نامِ جمهوری اسلامی...

سیاستدلنوشتهجمهوری اسلامی ایران
۱۱
۵
سید علیرضا هاشمی
سید علیرضا هاشمی
دانشجوی مهندسی نرم‌افزار، دوست‌دارِ معلمی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید