ویرگول
ورودثبت نام
م.ع
م.ع
م.ع
م.ع
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

نوستالژی

به‌نام خدا

نام داستان: نوستالژی


برایت عکس یک بیسکویت کاراملی با جلد قرمز رنگ، عکس بیسکویت رنگارارنگ، را می‌فرستم تا بیشتر حرف بزنیم، تا این تصویر بهانه‌ای باشد تا نوستالژی‌بازی کنیم و روزهایی را به یاد بیاوریم که برای یک بیسکویت یا آبنبات، دور حیاط خانه‌، دور باغچه‌ها و حوض، می‌چرخیدیم. پابرهنه می‌دویدیم و خانه را می‌گذاشتیم روی سرمان‌. در آخر، می‌زدیم به دل کوچه و مادرم داد می‌زد که «رعنا! بدون روسری؟» بیسکویت رنگارنگ یا آن آدامس یا یویوی صورتی‌ برایم اهمیتی نداشت، دوست داشتم که این‌ها بهانه‌ای باشد تا تو بدَوی دنبال من. بودن تو مهمتر بود از نگاه مردهای همسایه بر روی موهایی که خرگوشی بسته بودمشان. تو کوتاه می‌آمدی تا مجبور نباشم بی‌روسری بروم جلوی چشم غریبه‌ها. به خانه‌ی ما برمی‌گشتیم و تو آنجا دوباره نارو می‌زدی تا خوراکی‌ها را بگیری. می‌دویدیم و به نفس‌نفس می‌افتادیم. تو چنگ می‌زدی و بیسکویت را از دستم درمی‌آوری.

حالا فاصله افتاده بین ما. نمی‌دانم زور خاطره‌ها نمی‌رسد یا زور من تا آن روزها را به یادت بیاورم. روزهایی که یکدیگر را دوست می‌داشتیم. که مهر و محبتی بی‌دلیل بین ما حاکم بود، مثل همان روز که تکه نانم را به چنگ آوردی. گریه کردم. نان را نصف کردی و پس دادی و گفتی که «نصف نصف‌. اصلا برای ما همه چیز نصف، تا آخر عمر، قول؟» گونه‌ام قرمز شد و گفتم: «قبول» و این عهد کودکانه‌ را با همه‌ی خاطرات کودکی، زنجیر کردم به دلم. حرف‌های تو مزه‌ی بیسکویت می‌داد و چای تازه‌دم‌کرده‌ی مادرم را. مگر می‌شد چای مادر را باور نکرد؟ باور کردم، اما تو فراموششان کردی. صفای آن روزهایمان را از یاد بردی و من سال‌های سال به پای همان نصف‌نصف گفتنِ تو خوش‌خیالی کردم. ما بزرگ شدیم و تو از یاد بردی که نیمی از من، نیمی از قلبم، را گرفته‌ای و هنوز پس نداده‌ای.

برایت یکی‌یکی از آن نوستالژی‌های کودکی، از آن آتاری خراب، از آن جعبه موسیقی و هرچیزی که هنوز نگه داشته‌ام عکس می‌فرستم و منتظر حرفی می‌مانم از تو، اما تو عکس نوشیدنی‌های رنگ‌در‌رنگ، لباس‌های مد روز و تاب موهای آن دوست موبور فرانسوی‌ات را می‌پسندی و باز هم زور آدامس خروس‌نشان من به خوشی‌های آن‌ور آبِ شماها نمی‌رسد. سرافکنده می‌شود آبنبات چوبی‌ام.

مادرم چایی دم می‌کند، با همان عطر و همان رنگ قدیمی‌ای که تو دوست داشتی. می‌گوید: «فراموشش کن». می‌گویم: «مگر عطر هل فراموش می‌کند خاطره‌ی گل‌های قوری را؟» آلبوم عکس‌هایمان را می‌بندم و می‌دانم حنای چادر گلدارم رنگی ندارد پیش آبشار موهای طلایی روی شانه‌های آن دختر چشم آبی. کم آورده‌ام کم. همه‌ی وسایل را زیر‌و‌رو می‌کنم، و هر چه‌قدر می‌گردم چیز تازه‌ای برای یادآوری خودم به تو پیدا نمی‌کنم. نامه‌هایم، نامه‌های تلنبار شده‌‌ی این سال‌ها که نوشته‌ام و نخواندیشان هم راه به‌جایی نمی‌برند. تنها می‌ماند یک چیز، آخرین بوسه بر گونه‌هایم در آن عصر پاییزی به‌وقت خداحافظی، آن را که دیگر به یاد می‌آوری؟ نه؟


پایان


(عکس از @hawnoli)

۲
۰
م.ع
م.ع
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید