
بعضی وقتا یه حسی داری به نام بی حسی
انقدر اهمیت دادی که دیگه جا نداری
یا انقدر بی اهمیتی دیدی که تصمیم گرفتی تو ام اهمیت ندی
حس بی حسی خودش پر از حس های بد و خوبه حس های دردناک اتفاقای دردناکی که دیگه امونتو بریده
حس بی حسی پشتش کلی
درک نشدن
طرد شدن
درد
اسارت
خستگی
و هزارتای دیگس
بزرگترایی که فکر میکنن ما داریم رو ابرا راه میریم
فکر میکنن ما آدم آهنی هستیم
توهین به سبک موزیکم توهین به استایلم
فکر میکنن بلد نیستیم هیچ کاری بلد نیستیم
قضاوت هایی که فکر میکنن درسته
هیت دادن به هر چی که دوست داریم
همش باعث این حس بی حسیه
اگه شمایی که داری این پست رو میخونی بچه خواهر یا برادر یا دور و اطرافی نوجوون دارین لطفا مراقبش باشین چون این سن خطرناکه
سنی نیست که قضاوت شیم سنی نیست که بریم دنبال آرزو های شما
سنیه که باید حامی مون شین باید ازمون مراقبت کنین تا ما هم بتونیم در آینده از کسانی مراقبت کنیم
خانواده ی عزیز ازت میخوام لطفا جلوی عذاب کشیدنمو بگیر نه اینکه مایه ی عذابم بشی
ازت میخوام درک کنی اون موقعی که شما نوجوون بودی با الان فرق داره
ببخشید خیلی حرف زدم
خدافظ
مراقب روحتون و نوجوونا باشین?
مرسی از وقتی که گذاشتین????
لطفا درخواستاتون رو بگین ممنون و خوشحال میشم?