
گاهی اوقات دلم پر است از رویدادهای اطراف،
اینکه حتی فرش ها ها حرف مرا نمی فهمند
دیوارها که سالها در کنارشان بودم مرا درک نمی کنند
چه برسد به آدمها..
جرقه ها در دلهایمان می خشکد و تازه می شویم چیزی که دیگران می خواهند
چگونه راه بریم، چگونه عمل کنیم
برای اینکه دیگران آنطوری راحت ترند
پس درون ما چه می شود؟ مگر خود واقعی ما برای شما مهم نیست؟
اما گاهی با خودم فکر می کنم که این اندیشه ها هم بی فایده اند و تنها پشیمانی و کینه به بار می آورند
پس در این دنیا ، چه باید کرد که هم مطابق میل ما باشد و دیگران هم از ما راضی و خوشنود باشند؟
بعد از تفکر و تامل در این رابطه ، با خود اندیشیدم و به جایی نرسیدم
تا وقتی که خود مشاهده گر من که دوست همیشگی و مراقب من بود نزد من آمد و چیزی نگفت..
سکوتش مرا آزار می داد
تازه فهمیدم که این سکوت او نبود که مایه ی رنج من بود
آن وقت فهمیدم که گاهی باید فقط دید، جستجو کرد و به اندیشه ها توجهی نکرد، چون انها چون توده ای می آیند و می روند
آنها به تلاش های ما توجهی ندارند،تنها پیامهای کلاغ وارانه ی خود را مخابره می کنند و می روند
آنها مثل کلاغها خبرچین هستند و وقتی واقعیت را می بینیم ، تازه می فهمیم که آنها با واقعیت سر و کاری ندارند
نباید هم کینه آنها را به دل گرفت، ذاتشان است
می آیند و می روند و بی آزارند ، اگر خود را درگیر آنها نکنیم و فقط به آینده پیش رو خیره شویم، همه ی آزار ها و اندیشه ها در یک لحظه محو می شوند
اگر هم بیایند دیگر آنقدری شناختیمشان که می دانیم بیچاره ها کاری از دستشان ساخته نیست
پس گاهی ، باید مشاهده کرد و فقط دید..