فرودگاه

دست راست درحال نمایش دادن به چشمان است .

نمایش خاطرات گرفتار در پیکسل های آیفون فشرده شده لای انگشتان .

دست چپ در حال نجات قاشق است .

از گرداب فنجان قهوه خبردار ایستاده روی میز چوبی تبغید شده از جنگل به کافی شاپ تنها در فرودگاه

که اشک ها و تلخند های بسیاری را دیده از آنهایی که در حال به دست آوردن چیزی بودند و آنهایی که در حال از دست دادن کسی .

دو دستم که بیکار شد مشغول کندن دلم شدم.

از این سنگهایی که که حالا خاک شدند و به اراضی زادگاهم معنا دادند که سبب رویش درختان سرو و چنار و لاله های زیر پای دماوند شدند .

از وجودم که خانواده و رفقا و معشوقم آن را تشکیل دادند.

بلندگو فرودگاه در گوشم جیغ میکشد.

پاهای بلاتکلیف من زنده بودن در این دیار را میخواهد یا زیستن در جغرافیای دیگری را ؟

زیستن را برمیگزینم...