
سرپرست دژبانی امروز از دستم عصبانی بود. میگفت خبر رسیده که شل گرفتی و وظیفتو درست انجام نمیدی. بدون این که کارت تردد رو چک کنی، هر شخصی میاد و راه میدی داخل. اگه همینجوری ادامه بدی، جابهجات میکنم.
اولش عصبانی شدم. وقتی اومدم سر شیفتم، به هر کسی که میخواست بره تو شهرک گیر میدادم. تصمیمم این بود که خیلی جدی و عصبی برخورد کنم و شرایط ساکنین هم برام مهم نباشه.
اما بعدش به این فکر کردم که ناراحت کردن یه سری افراد غریبه، صرفاً برای رضایت سرپرست، کار درستیه یا نه؟
خب احتمالاً این مورد پیش بیاد که بگید تو سربازی باید به حرف مافوقت گوش کنی.
بله، کاملاً درسته.
ولی من برای چه مدت سربازم؟ آیا این وضعیت دائمیه یا نه؟
حتی ممکنه بگید لازم نیست که غریبهها از ما راضی باشن و بهشون محبت کنیم.
اینم درسته.
ولی من کلاً ۱۵ ماه دیگه سربازم. آیا این ۱۵ ماه ارزششو داره که برای رضایت سرپرست، یه خانم و آقای مسن یا یه مادر و فرزند رو ناراحت کنم؟ همونطور که قرار نیست به همه محبت کنیم، لزومی هم نداره که همه رو از خودمون برنجونیم.
من شخصاً هیچوقت نتونستم خودمو به آزار و اذیت دیگران راضی کنم.
مخصوصاً تو همچین مواردی، اونم فقط به خاطر این که یه لباسی تنمه و یه وظیفهای دارم.
بدون این لباس من کیام؟ روزی که خدمتم تموم بشه و این لباس رو دربیارم، چی ازم به جا میمونه؟ یه سرباز عصبی و بیادب که همه صرفاً از روی ترس ازش حساب میبردن، یا کسی که آزارش به هیچکس نمیرسیده؟
کدوم بهتره؟
(چقدر سؤال میپرسی، شورشو درآوردی!)
من خودم جواب ندارم. شخصیت من هیچوقت با آزار و اذیت، به هر دلیل و بهونهای، جور نبود. الآنم حتی با این که ممکنه اضافهخدمت بخورم یا یه شیفت بدتر بهم بدن، بازم راضی به این کار نمیشم.
«دژبان»
(۱۴۰۵/۰۵/۰۵)