
در بسیاری از مواردی که منجر به این می شود که رگ گردن مسلمانی ما بیرون زده و به بیرون از خانه ها بیائیم و با سر دادن مرگ بر این و مرگ بر آن ! احساس کنیم که به وظیفه مسلمانی خود عمل کرده ایم ! فردی مثل من که مدعی این است که در حوزه محتوا اطلاعاتی دارد ، توصیه به این میکند که بهتر است با اهمیت ندادن به موضوع به طور ناخواسته مبلغ آن نباشیم !
زیرا در زمانی که مجله ای فرانسوی با نمایشو به تصویر کشیدن کاریکاتوری سعی در ایجاد حس نفرت بین مسلمانان میکند ! وقتی واکنشی داده بشود ، قطعا ما مسلمانان بیشتر به دام و خواسته آن مجله یا هر مرکزی در پشت سر آن مجله افتاده ایم و هم به نوعی توهینی که شده را تبلیغ میکنیم و هم با رفتار های احساسی در سوء استفاده از جامعه بین الملل از مسلمانی مان همکاری میکنیم ، به نوعی ما با مخالفت با این موضوع می شویم مجری و مبلغ همان موضوعی که خودمان مخالف اش هستیم .
برای مثال در نمونه مشابه در ایران سالها مرگ بر امریکا گفته می شود و در روزهای خاصی مردم ما به تظاهرات علیه دشمنان خود می پردازند !
کشور امریکا که خود صاحب رسانه است ، مهمترین کار و واکنش اش در این ایام چیست ؟
کشوری مثل امریکا در این ایام به صورت کامل خود را گیجی ، کری و کوری می زند !
شما تصور میکنید که این رفتار را از سر حماقت یا ترس انجام می دهد ؟
خیر ، اتفاقا آنها می دانند که با پرداختن به موضوعاتی مثل اینکه رژیم ایران و مردمش در روزی یا روزهایی به این شکل رفتار میکنند ، نه تنها با این رفتار مبارزه نکرده اند ، بلکه در این حوزه به خود ایران در اطلاع رسانی ، تبلیغات کمک هم کرده اند و باعث شناخته تر شدن اش هم شده اند .
همانطور که مجله ای که توهین به مقدسات اسلام را کرده بود ، تقریبا در خود فرانسه خیلی شناخته شده نبود و تعداد کمی پرسنل داشت و تیراژ محدودی هم منتشر میشد ولی بعد از این اتفاقات و واکنش هایی که مسلمانان جهان نسبت به آن نشان دادند موضوع فرق کرد !
حال با فرض موضوع فوق باید در نظر بگیریم که کشورهایی اینچنین با واکنش نشان ندادن به موضوعات ، باعث حذف آنها می شوند !
بله ، درست است ، آنها در مورد مسائل مذهبی و دینی خیلی سخت گیری نمیکنند ولی در مورد مساله ای که مربوط به کودکان و حوزه اجتماعی و رفتار اجتماعی آنها بشود ! اصلا کوتاه نمی آیند .
در کتاب چرا عقب مانده ايم ؟ نوشته دکتر علي محمد ايزدي ، ایشان خاطره ای را نقل میکند که من در زیر خواهم نوشت :
در کشور دانمارک با قطار سفر ميکردم..
بچه اي بسيار شلوغ ميکرد ،خواستم او را آرام کنم به او گفتم اگر آرام باشد براي او شکلات خواهم خريد ، آن بچه قبول کرد و آرام شد.
قطار به مقصد رسيد و من هم خيلي عادي از قطار پياده شده و راهم را کشيدم و رفتم ، ناگهان پليس مرا خواند و اعلام نمود شکايتي از شما شده مبني بر اينکه به اين بچه دروغ گفته اي ؟
به او گفته اي شکلات ميخرم ولي نخريدي!!!
با کمال تعجب بازداشت شدم!!
در آنجا چند مجرم ديگر بودند مثل دزد و قاچاقچي!!!
آنها با نظر عجيبي به من مينگريستند که تو دروغ گفته اي آن هم به يک بچه!!!
به هر حال جريمه شده و شکلات را خريدم و عبارتي بر روي گذرنامه ام ثبت کردند که پاک نمودن آن برايم بسيار گران تمام شد!!!
آنها گداي يک بسته شکلات نبودند ، آنها نگران بدآموزي بچه شان بودند و اينکه اعتمادش را نسبت به بزرگترها از دست بدهد و فردا اگر پدر و مادرش حرفي به او زدند او باور نکند!!!