امیرعباس کلهر
حسین (ع) میتوانست زنده باشد. کنار خانوادهاش مشغول زندگی و تفریح باشد. سر کار برود،خدایش را پرستش کند و زندگی کند. همه این کارها را میتوانست با بعیت کردن داشته باشد.میتوانست بعیت کند و بعد بزند زیرش و بگوید چه کشکی و چه دوغی!میتوانست بیعت کند و فردایش بگوید تحت فشار بودم، تقیه کردم، شکنجه شدم و چیزهایی از این دست. خلاصه میخواهم بگویم میتوانست بیعت کند و بهانهای برای بعیت کردنش برای مخاطبانش بیاورد. اما،حسین(ع)چه کرد؟سر اصولش جان داد و چند هزار سال است که جاودانه شده و اسمش همه جا هست.
حالا از دیشب تا امروز جماعتی در خیابانها میگویند ای اهل حرم میروعلمدار نیامد و مکن ای صبح طلوع. اما جماعت، زندگی آدمهای این سرزمین را نمیبینید؟نمیبینید که کم از روضه ندارد و هر روزشان شده است عاشورا؟ نکند چشمهایتان را بستهاید؟
جماعت،شما که مدام حسین حسین میکنید،آیا به این فکر کردهاید که اگر حسین(ع)زنده بود، راضی به این زندگی بود؟در مقابل #ظلم و ستم زمانه سکوت میکرد؟با روحیه جاودانگی حسین(ع)که داستانهایش را گفتهاند،اگر ناظر #زندگی ما باشد،راضی است که چشم بر ستم و ظالم زمانه ببندید و برای حسین گریه کنید؟
جماعت، ۱۱سال پیش در عاشورای_سال_۸۸، عاشورایی که خونین بر مردمان این سرزمین گذشت،خیلیها #شهید شدند.آدمهایی مثل علی موسوی حبیبی، مصطفی کریمبیگی، شبنم سهرابی، امیر ارشد تاجمیر، شاهرخ رحمانی، مهدی فرهادیراد و شهرام فرجزاده. آیا حسین اگر زنده بود راضی به فراموش کردن این افراد میشد؟ چشم بر خون ریخته شده آدمها میبست؟حالا که نظارهگر ما شاید باشد، راضی است بعد از چنین فاجعهای، همچنان برای او عزاداری شود؟
۱۱ سال از عاشورای ۸۸ گذشته و ظلم و ستم همچنان با شدت بیشتری ادامه داشته است.حالا نسرین ستوده در زندان است و اعتصاب غذا کرده است.مردمان #روستای_ابوالفضل برای حفظ خانههایشان در جنگ هستند، #آسیه_پناهی برای جلوگیری از تخریب حفظ اتاقکی که اسم آن را خانه گذاشته بودند، ایستادگی کرد و جان باخت. #کارگران در اعتصاب هستند.جماعتی خونشان در آبان ۹۸ کف خیابان ریخت. مسافرین از همه جا بیخبر در آسمان پرپر شدند.مردمان غیزانیه ماههاست که #آب آشامیدنی ندارند. بچههای #سیستان_و_بلوچستان برای آب، به رودخانه میروند و هربار یکی از آنها غرق میشود.مردمان اهواز در صف کپسول گاز هستند و بچههایشان در چالههای خیابان آب بازی میکنند و هزار واقعه دیگر...
حسین (ع) نه یک فرد،نه برای ده روز. حسین (ع) یک سبک زندگی برای ادامه راه است. برای راه دادخواهی حق و جان انسانها در برابر ظلم و ستم.
حسین (ع)، من و تو هستیم و همانطور که میگوییم یزید زمانهات را بشناس باید بگوییم حسین زمانهات باش.
