هنوز چشمان وق زده و هریس اش در یادم مانده. با آن عینک مسخره. وقتی که داشت دستش را روی بدن دختر می کشید.
هیچکس نمی دیدشان. خودشان بودند و خودشان. تا کیلومترها هم کسی نبود. نه صدای داد و فریاد به کسی می رسید و نه امید به ردشدن کسی از آن حوالی بود. همه به میدان اصلی رفته بودند و منتظر آتش بازی، بزرگ سال بودند. جشن بود. زعفران. طلای سرخ.
دختر و پسر؛ پیر و جوان؛ پولدار و فقیر. شانه به شانه هم نشسته بودند. یکی چمباتمه زده بود، یکی چهارزانو و یکی هم به دیوار تکیهداده بود. دختران جوان به عشق پسران تازه پشت لب سبز شده؛ پسران به عشق پیدا کردن یک بالش نرم زیر سر و پدرها و مادرها بههوای جمع و جور کردن بچه ها دور هم جمع شده بودند.
فقط یک کشیده زدم. عینکش پرت شد روی زمین تا هیزی چشمانش بزند بیرون. جای انگشتانم روی صورتش مانده بود. ترسیدم که کرشده باشد. اما کمی بعد فهمیدم که هنوز می شنود.
همان شب کذایی که همه به میدان شهر رفته بودند و کسی نبود، خودش بود و دخترک نحیفی که قرار بود برایش غذا بپزد. مردم برایتشکر آورده بودندش. که کمکش باشد. ظرفی بشورد، غذایی درست کند و یا زمینی جارو کند.
همه به او ایمان داشتند. کت و شلوار کرم رنگش را می پوشید و شب ها به قهوه خانه می رفت و اتفاقات روز را برای مردم تحلیل می کرد. تز می داد که مثلن قرار است طلا گران شود و یا بهمان چیز ارزان می شود. هیچکس هم دنبالش را نمی گرفت که درستی پیش بینی اشرا در بیاورد.
صبح ها هم که آن کلاه لبه دار مشکی اش را سرش می گذاشت با یک دست لباس ورزشی، دوربین به دست به اطراف شهر می رفت. مثلن قرار بود برای تکمیل کردن مجموعه اش بنویسد و از طبیعت عکس بگیرد.
قلمبه سلمبه حرف می زد و کلمات ادبی از دهانش می زد بیرون. کسی فکر نمی کرد که اینطور آدمی باشد. فقط یک کشیده زدم. صدایشهمچون سوت قطار فضا را پر کرد. نمی دانم چند دقیقه یا شایدم چند ثانیه طول کشید تا بتواند تکانی به خود دهد و از زمین بلند شود. عینک ته استکانی اش را از زمین برداشت و نگاهی به من کرد. از آن دست نگاه هایی که می گفت گذر پوست به دباغ خانه می افتد. برگشت و آرام آرام دور شد و رفت.
امروز سه سال از آن روز می گذرد. آن دخترک چشم عسلی به بهانه دانشگاه به تهران رفته و قصد دارد که با دوست پسرش دم عید، عقدکند. به نشانه عشق شان هم تتویی پشت ساعدشان زده اند. از آن چشم دریده هم دیگر خبری نشد. فقط گهگداری که روزنامه می خرم،عکسش را در لابه لای اخبار زده اند. شهر هم برای خودش شهری شده.
توی راهروی اداره ای منتظرم که رییس کمیسیون زیر برگه بازنشستگی ام را امضا کند. سه ماه آزگار می شود که دنبالشم. اتاق به اتاق،اداره به اداره رفته ام که به خان آخر رسیده ام.
منشی خوش بر و رویی که با مانتو و مقنعه اداری نشسته صدایم می کند. پرونده را به دستم می دهد. رویش نوشته: به مفاد پروندهموافقت نمی شود. امضا محمد مهدی ...
وقتی نام رییس را می خوانم، پرت می شوم به سه سال قبل. صورتم می سوزد. انگار کشیده ای سنگین خورده ام.
