اگر چند سال پیش می خواستیم در مورد انگیزه کسانی صحبت کنیم که در چنین روزهایی راهی ساختمان غول پیکر خیابان فاطمی میشدند تا زیر کاغذی را امضا کنند که آنها را به مجلس می رساند، فقط می شد گفت که موضوع عشق خدمت است. اما امروز روشن شده که بخش عمده ای از آنان به شوق قدرت خود را آماده کرده و در خط استارت قرار گرفته اند.
اصل و فرع کارت ملی، شناسنامه، کارت پایان خدمت، مدرک تحصیلی و یک قطعه عکس ۳ در ۴ پشت سفید را می دهی و منتظر میشوی تا فرم ها را یکی یکی پرکنی. همه اش ۴۵ دقیقه بیشتر طول نمی کشد. مرحله بعد در شوراست. شورایی که قرار است نگهبانی کنداز این مرز و بوم. شورا که اوکی داد نصف راه مجلس طی شده.
تمامش می شود یک تورنمنت یک ماهه و یک پیش دوره آمادگی یک ساله. به همین راحتی.
در مترو پیرمردی که کنارم نشسته بود، می گفت: همه اش نه، اما بخش عمده اش مربوط به بیزینس است. پول خرج می کنی تا پول دربیاوری. کشور و فرهنگ و مردم و آرمان ها هم در مراحل بعد. یکی توی خط خودرو می افتد و پنج هزار تولید داخلی با نرخ دولتی می گیردو در بازار آزاد می فروشد. آن یکی هم سراغ اصل ۴۴ می رود و کارخانه ای را به ثمن بخس می خرد. آنها هم که اهل این حرف ها نیستند در جلسات که می روند و می آیند، دو سه میلیونی بن کتاب و خواربار نصیب شان می شود. بدشانس ها هم که دزد به خانه شانمی زند و دلارهای در گاوصندوق هایشان، یکهو رو می شود.
آخرش هم می شود قوانین متناقض، غیراجرایی، متعدد و بی فایده که می رسد به بنزین سه هزار تومانی. معلوم نیست که اگر قرار بودمجلسی در کار نباشد، تکلیف دلار و اقتصاد و معیشت مردم بدتر از الان بود یا خیر.
تجربه نشان می دهد که پارسال ۱۲ هزار نفر فرمها را پر کردند اما شورای نگهبان به ۷۲۰۰ نفرشان کارت سبز دادند.
