بعضی ها خیلی ریاست جمهوری رو دوس دارن. البته برای خودشون. واسه همین شبا خواب رییس جمهور بودن رو می بینن. هرچند بارهم بشه کاندید میشن. حتی اگه نفر آخر بشن بازم میان جلو. حتی اگه دوستای خودشون هم بهشون اعتقاد نداشته باشن.
بعضی ها هم خیلی نفر اول بودن رو دوس دارن. فرق نمی کنه واسشون. نفر اول یه نهاد باشن. نفر اول یه سازمان باشن. یا نفر اول یه قوه. هرکاری می کنن که نفر اول باشن.
بعضی دیگه قدرت رو دوست دارن. همش سعی می کنن تو یه جایی باشن که قدرت داشته باشن. دستور بدن و دستورشون رو همه انجام بدن. این بعضی ها رو ما خیلی هاشون رو میشناسیم. از همه طیف هم هستن.
بعضی ها هم دستور دادن رو دوس دارن. فرقی نمی کنه قدرتشون شامل حال همه بشه یا نه. همینقدر که بتونن دستور بدن، ارضاشون می کنه. از این بعضی ها هم زیادن. اینا براشون مرام و طرز فکر زیاد براشون مطرح نیست. واسه همین یه روز اصولگران و یه روزاصلاح طلب.
بعضی ها هم تو صحنه بودن رو دوس دارن. همش میخوان باشن. تو تلویزیون، تو رادیو، تو روزنامه یا خبرگزاری. این بعضی ها هم واسه خودشون سعی می کنن یه امپراطوری درست کنن. یه تاج و تخت. حتی قلابی.
همه این بعضی ها بدون پول نمی تونن جزو همین بعضی ها باشن. واسه همین برای بعضی بودن دنبال منابع پول هستن همیشه. یکی توخط سیگار میزنه، یکی تو خط دارو میزنه، یکی دنبال نهادهای آموزشی میره. یکی تو خط خودرو میزنه. اون یکی سعی می کنه منابع مالیش رو از دولت بکنه. این یکی تو خط بانک و موسسات مالی میره. خلاصه هرکدوم از این بعضی ها راه خودشون رو پیدا می کنن.
اما بعضی ها هم هستن که فقط نگاه می کنن اون بعضی های دیگه رو. گاهی می فهمنن اون بعضی ها رو. گاهی هم نمی فهمن. همش چشمشون به تلویزیون و رسانه هاست. این بعضی ها همش تو راه بعضی های دیگه ان. دونسته یا ندونسته.
چیزی که معلومه اینکه بعضی های آخری، همیشه از زیان کاران اند. یه دفعه به خودشون میان که ای داد، دارن به خط پایان نزدیک میشن و هیچی به هیچی.
من فک کنم از بعضی های آخری هستم. شما چطور؟! نظرتون رو بگید.
