آرتا همیشه پسری آرام بود؛ آنقدر آرام که گاهی خودش هم صدای فکرهایش را نمیشنید.
روزها میگذشتند و او کمکم متوجه چیزهای عجیبی شد. اول اسم بعضی آدمها را فراموش میکرد. بعد تاریخها را. بعد مسیر خانهاش را. هر بار که چیزی را از یاد میبرد، روی کاغذ مینوشت تا یادش بماند.
روی اولین برگه نوشته بود:
«من آرتا هستم.»
چند ماه بعد، اتاقش پر شده بود از کاغذهایی با همین جمله.
اما یک شب، وقتی جلوی آینه ایستاد، برای اولین بار چهرهای را دید که نمیشناخت.
با خودش گفت:
«تو کی هستی؟»
آینه جوابی نداد.
آرتا خندید.
از آن شب به بعد، بیشتر با آینه حرف میزد. گاهی ساعتها روبهرویش مینشست و درباره گذشتهای صحبت میکرد که دیگر مطمئن نبود واقعاً اتفاق افتاده یا نه.
کمکم دیگر نمیدانست کدام خاطره واقعی است و کدام را خودش ساخته.
یک روز مادرش وارد اتاق شد و پرسید:
«آرتا، این همه کاغذ برای چیه؟»
پسر به او نگاه کرد و آرام پرسید:
«آرتا کیه؟»
مادرش خشکش زد.
روی دیوار، صدها کاغذ چسبانده شده بود؛ همه با یک جمله:
«اسم من آرتاست. اگر این را میخوانی، یعنی هنوز خودت را فراموش نکردهای.»
مادرش یکی از کاغذها را برداشت.
پشت آن نوشته شده بود:
«ولی اگر روزی دیگر نفهمیدی آرتا کیست، نترس… شاید بالاخره آزاد شدهای.»
چند روز بعد، آرتا ناپدید شد.
هیچکس نفهمید کجا رفت.
فقط در اتاقش، آینهای باقی مانده بود که با ماژیک روی آن نوشته شده بود:
«من آرتا نیستم.»
و درست زیرش، با خطی لرزانتر:
«من هیچکس نیستم.»
آرتا — بازگشت
سه سال گذشت.
یک روز پاییزی، درست وقتی همه دیگر پذیرفته بودند که آرتا برای همیشه رفته، زنگ خانه به صدا درآمد.
مادرش در را باز کرد.
پسری پشت در ایستاده بود؛ لاغرتر از گذشته، با موهایی بلند و چهرهای خسته، اما لبخندی آرام روی صورتش داشت.
مادرش چند ثانیه فقط نگاهش کرد.
پسر گفت:
«مامان… من برگشتم.»
اشک از چشمهای مادرش جاری شد.
آرتا را در آغوش گرفت، اما آرتا دیگر آن پسر سه سال پیش نبود. این بار در نگاهش خبری از آن آشفتگی و ترس نبود.
چند ماه بعد، اتاقش را دوباره مرتب کرد. تمام کاغذهایی را که روی دیوار چسبانده بود پایین آورد. فقط یکی را نگه داشت.
همان کاغذی که رویش نوشته بود:
«من آرتا هستم.»
اما این بار زیرش جملهی دیگری اضافه کرد:
«و لازم نیست هر روز به خودم یادآوری کنم.»
آرتا دوباره زندگی را از چیزهای کوچک شروع کرد؛ صبحانه خوردن کنار مادرش، قدم زدن در خیابان، گوش دادن به موسیقی و خندیدن به چیزهایی که زمانی برایش هیچ معنایی نداشتند.
گاهی هنوز بعضی خاطرات را فراموش میکرد.
گاهی شبها میترسید که دوباره خودش را گم کند.
اما این بار میدانست اگر روزی ذهنش دوباره تاریک شد، لازم نیست تنهایی از آن عبور کند.
یک شب جلوی همان آینهی قدیمی ایستاد.
به انعکاس خودش نگاه کرد.
چند ثانیه سکوت کرد و لبخند زد.
آرام گفت:
«بالاخره شناختمت.»
آینه چیزی نگفت.
اما این بار، آرتا منتظر جواب نماند.
چراغ را خاموش کرد و از اتاق بیرون رفت.
برای اولین بار بعد از سالها، دیگر از تاریکی نمیترسید.
آرتا — آخرین امید
ماهها گذشت و زندگی آرتا آرامتر از همیشه شده بود.
دیگر از آن پسرِ سرگردان خبری نبود. صبحها با مادرش چای میخورد، عصرها با او قدم میزد و شبها قبل از خواب، چند دقیقه کنار پنجره میایستاد و به چراغهای شهر نگاه میکرد.
مادرش تنها کسی بود که آرتا هنوز میتوانست با اطمینان بگوید:
«اگر تو باشی، من هم هستم.»
اما یک صبح، وقتی آرتا از خواب بیدار شد، خانه بیش از حد ساکت بود.
صدای مادرش نمیآمد.
او را روی صندلی آشپزخانه پیدا کرد؛ آرام، بیحرکت، با فنجان چایی که هنوز روی میز بود.
آن روز، چیزی درون آرتا دوباره شکست.
مادرش را از دست داده بود.
بعد از مراسم، همه به او میگفتند:
«تو قوی باش.»
اما هیچکس نمیفهمید آرتا تمام این سالها قوی نبوده؛ فقط مادرش دلیل ادامه دادنش بود.
روزها گذشتند.
اتاق دوباره تاریک شد.
غذا خوردن برایش سخت شد. کمتر از خانه بیرون میرفت و ساعتها روی صندلی مادرش مینشست و به جای خالی او خیره میشد.
گاهی با خودش حرف میزد.
گاهی برای مادرش چای میریخت و فنجان دوم را روبهرویش میگذاشت.
و گاهی، درست قبل از خواب، صدایش میزد:
«مامان؟»
اما خانه همیشه همان سکوت سرد را تحویلش میداد.
آرتا هر روز ضعیفتر میشد.
نه فقط جسمش؛ انگار غمش آرامآرام تمام وجودش را میخورد.
یک شب دوباره جلوی همان آینه ایستاد.
سالها قبل روی آن نوشته بود:
«من آرتا نیستم.»
اما حالا با دست لرزان زیرش نوشت:
«مامان، بدون تو نمیدونم کی هستم.»
چند لحظه به نوشته خیره ماند.
بعد ناگهان دستش را روی سینهاش گذاشت.
نفسش سنگین شد.
سرش گیج رفت.
خواست خودش را به صندلی برساند، اما پاهایش توان نگه داشتنش را نداشتند.
صدای افتادنش در خانه پیچید.
صبح روز بعد، همسایهها در را شکستند.
آرتا روی زمین افتاده بود.
سکته کرده بود.
پزشکان گفتند اگر زودتر میرسید، شاید میشد کاری کرد.
اما برای آرتا دیگر چیزی برای جنگیدن باقی نمانده بود.
چند روز بعد، در بیمارستان، آخرین کلمهای که زیر لب گفت، اسم مادرش بود.
و بعد چشمهایش را بست.
روی میز اتاقش هنوز همان دو فنجان چای باقی مانده بود.
یکی برای آرتا.
و دیگری برای مادری که دیگر هیچوقت برنمیگشت.