
نوجوان که بودم. یکبار در سفری به شمال، چندتا بچه ی گردو فروش اومدن دم پنجره ی ماشین و اصرار که بخرید و من که در اندیشهی تغییر دنیا با روش صادر کردن خوبیهای پی در پی از خودم بودم هر چه التماس کردم به در بسته خورد و پدر به هیچ عنوان حاضر نشد که حتی یک عدد گردو بخره. از دستش ناراحت شدم و گفتم ایشالا خدا اینقدر به من بده که بتونم حسابی به اینا کمک کنم و پدر نه گذاشت و برداشت و گفت: مردک، چرا به تو بده که محتاج تو باشن؟اگه راست میگی دعا کن خدا مستقیم بده به خودشون.
نکته بینی پدر دهنم رو اساسی بست.
این عکس برای من تمام و کمال یادآور پدر است. تا ابد او در ذهنم به این شکل نقش بسته. خدا رحمتش کنه. دلتان خواست برایش فاتحهای بخوانید.