سینک و کیو

هم‌گام‌سازی(sync) مساله‌ی مهمی است. حداقل در کار ما که خیلی مهم است. یکی از اولین کارهایی که در سینما می‌آموزی، کیو دادن است. یعنی به موقع به بازیگر علامت بدهی، جوری که مخاطب متوجه نشود دست تو در کار است و دو حرکت جوری هماهنگ شوند که انگار هیچ تبانی‌ای در کار نبوده است. بازیگر هم باید حواسش جمع باشد و آمادگی داشته باشد تا با دیدن علامت بازیش را شروع کند. برای کیو دادن باید از دید مخاطب مخفی شد. اما بازیگر و عوامل پشت صحنه باید تو را ببینند تا بتوانید با هم زندگی واقعی را درست بازسازی کنید.
در زندگی واقعی هم همینطور است. زندگی بعضی‌ها سینک است. اکثر زمان‌ها در زمان درست در مکان درست قرار دارند. در اصطلاح به آن‌ها می‌گویند: آدم‌های خوش‌شانس. زندگی خود من تا به امروز بعضی وقت‌ها سینک بوده و بیشتر وقت‌ها نبوده. قبل‌تر خیلی شاکی بودم اما امروز فکر می‌کنم آن آدم‌های خوش‌شانس شاید یک خصوصیت ویژه هم دارند. احتمالا حواسشان به کیوهای زندگی بوده، علامت‌های خدا را دیده‌اند و برای آن‌ها آماده بوده‌اند و نتیجه‌اش را هم گرفته‌اند. به قول حافظ:

آن کس است اهل بشارت که اشارت داند

باید چشمت به دست او باشد و لحظه ای که دست پایین می‌آید یا صدای حرکت را می‌شنوی هیچ چیز جلودارت نباشد. انگار که ما در دایره‌ی تو در تویی از بازسازیها به سر می‌بریم. ما زندگی واقعی خودمان را بازسازی می‌کنیم و او هم زندگی ما را و این آینه‌ها همچنان تا بی‌نهایت درون هم تکرار می‌شوند.

شرح عکس: سه سال پیش گرگان در سمت بازی‌گردان نمایش گودال سرخ. دقیقن روی صحنه دراز کشیده بودم تا به بازیگران لحظه‌ی درست ترک صحنه را یادآوری کنم.