در دوران دبستان، یه شبی من مشقام تا دوازده شب طول کشید. از بس وسطش پا میشدم و خودم رو سرگرم کارهای دیگه میکردم. مامان هم به نظرم سر همین وضع مشق نوشتنم اون روز باهام قهر بود. چون از لحظهای که میرسیدم دفتر و کتابهام رو پهن میکردم و می نشستم پاشون و آخر شب به زور مشقهام رو تموم میکردم. اون شب, آخراش اینقدر خوابم میومد که نمیتونستم چشمهام رو باز نگه دارم. دیگه تند تند و بدخط مینوشتم و هر چند خط یه خط رو هم جا مینداختم. تنها آرزوم رسیدن به رختخواب بود. مامان دور و بر من میچرخید و خودش رو مشغول نشون میداد. بالاخره مشقها تموم شد و من دفتر و کتاب را بستم و بدو بدو رفتم دستشویی که برم بخوابم. از دستشویی که اومدم دیدم مامان داره با دقت دفتر من رو نگاه میکنه. از اول ورق زد و ورق زد تا رسید به چند صفحهی آخر و یکدفعه، صفحههایی رو که بدخط نوشته بودم جمع کرد، کشید و پاره شون کرد و قشنگ ریز ریزشون کرد و ریخت زمین و گفت این وضع درس خوندن و مشق نوشتن نیست. حال من رو توی اون حالت تجسم کنید. فریاد میزدم، ساواکی، بیرحم، من خوابم مییاد. آخرش مجبور شدم مشقهام رو از اول بنویسم.
البته من هنوز هم آدم نشدم و همونطوریام.
بچگیها فوتبالم خوب نبود. از یه بچهی ساکت و خیالباف که افتخارش کتابهای غیر درسی خوندن بود، بیشتر از این نمیشد انتظار داشت. رو به روی خونهامون یه پارک بود که روی چمنش، دوتا تاب تکی با بدنهی مثلثی شکل روبهرو اما با زاویهای مخالف هم قرار گرفته بودند و مکان مناسبی برای فوتبال بچههای چندتا بلوک اطراف پارک شده بود. من برای بازی میرفتم و بعد از اینکه بچهها بازیم نمیدادند، با یه ته بغضی به خونه برمیگشتم. مادرم که متوجه میشد و بعضی وقتها چادرش رو سر میکرد و میرفت با اونها دعوا میکرد و بهشون میگفت که من رو هم بازی بدن.
این ماجرا ادامه داشت تا داییم برای من یه توپ چهل تیکهی میکاسا خرید. از اون به بعد به خاطر توپ اول بازیم میدادند و بعد به بهانههای مختلف بیرونم میگذاشتند و فقط با زبان نگهم میداشتند که نرم و توپ رو هم با خودم ببرم. یک روز مادرم داشت از نزدیکیهای پارک رد میشد و دید که من ایستادهام بیرون و بچهها با توپم فوتبال بازی میکنند. یه نگاه چپ چپ از نوع خاک بر سرت کنن به من کرد و گفت : توپ پژمان را بدین میخوایم بریم خونه. پسر همسایه مون جواب داد: الان وسط مسابقهایم، شما برید بازیمون تموم شد من خودم توپ رو میارم.
الان که فکر میکنم دلم برای مادرم میسوزه. نمیدونست از کمرویی پسر خودش باید عصبانی باشه یا پررویی پسرهای همسایه.