.

گاهی فکر میکنم اسطورهها در زندگی هر کدام از ما بازتکرار میشوند. مثل داستان گذشتن سیاوش از میان آتش. شاید برای ما هم روزی برسد که برای اثبات حقی مجبور شویم از میان آتش بگذریم. ظاهرا در اعتقادات قدیم ایران این باور وجود داشته که آتش انسان بیگناه را نمیسوزاند. من در قصهی سیاوش و ققنوس شباهت جالبی میبینم. ققنوس وقتی هنگام مرگش میرسد به بالای کوهی میرود و در میان تلی از هیزم خود را میسوزاند تا خاکستر شود و از میان خاکسترش باز متولد میشود. سیاوش هم وقتی ازاین آتش گذشت و نسوخت با اثبات بیگناهیاش انگار که باز زاده شد. و اعتقاد به رستگاری پاکان را میان ملتش زنده کرد:
چو بخشایش پاک یزدان بود
دم آتش و آب یکسان بود
چن از کوه آتش به هامون گذشت
خروشیدن آمد ز شهر و ز دشت
سواران ز لشکر برانگیختند
همه دشت پیشش درم ریختند
یکی شادمانی بد اندر جهان
میان کهان و میان مهان
همی مژده داد یکی را دگر
که بخشود بر بیگنه دادگر