ویرگول
ورودثبت نام
amirparsaahmadzade
amirparsaahmadzadeاپالو...... APALO
amirparsaahmadzade
amirparsaahmadzade
خواندن ۱۷ دقیقه·۶ سال پیش

شاهنامه به زبان ساده و کوتاه

همین الان یکی از داستان های شاهنامه رو برای اولین بار با زبان ساده بخون همراه با یک جایزه برای شما..... خواندن ...خواندن ------- رمز 123

برای خواندن کلیک کنید ------- رمز 123

رمز 123

توجه......توجه......توجه......توجه......توجه......توجه......توجه......توجه

رمز 123---رمز 123---رمز 123---رمز 123----رمز 123---رمز 123---رمز 123--رمز 123

نمایی از جایزه ی ما به شما توجه رمز 123



یکی از داستان‌های دل‌انگیز شاهنامه‌ی فردوسی، ماجرای عشق بیژن و منیژه است. این داستان غنایی در کتاب حماسی شاهنامه، ماجرای عشق جوانِ دلاور و زیباروی ایرانی به نام بیژن، به منیژه، دختر بزرگترین دشمن ایران (افراسیاب) است که این دل‌بستگی او را تا پای دار می‌برد اما بالاخره به کمک رستم از مرگ نجات می‌یابد.

بیژن و منیژه
از شاهنامه‌ی فردوسی

فردوسی این داستان را به صورت دل انگیزی آغاز می‌کند.
در شبی طولانی و بدون مهتاب، شاعر از خواب برمی‌خیزد و دل‌آزرده از این شب تیره و دلگیر ، یارش را بیدار می‌کند. او چون بی‌خواب شده است از دلبرش می‌خواهد که برایش بزمی بیاراید و چنگ بنوازد. پس از کامجویی از آن بزم، شاعر از یارش می‌خواهد که از دفتر پهلوی (تاریخ شاهان باستان ایران زمین) داستانی را بخواند تا او به شعر آورد.

داستان از بزمی در حضور کیخسرو شروع می‌شود. ناگهان خبر می‌آورند ارمنیان که در مرز ایران و توران زندگی می‌کنند به دادخواهی آمده‌اند. آنان زاری‌کنان می‌گویند  که گله‌ای از گرازان به بیشه‌ای که کشتزار و باغ‌هایشان آنجاست، حمله کرده‌اند و محصولات و دام‌های آنان را نابود می‌کنند.
کیخسرو دستور می‌دهد ظرف زرین بزرگی را در میان مجلس قرار داده و آن را لبریز از گوهرهای گرانبها کنند و می‌گوید: «کدام دلاوری داوطلب از بین بردن گرازهاست تا این گنج را پاداش بگیرد»
کسی پاسخ نمی‌دهد تا اینکه بیژن (فرزند گیو و نوه‌ی دختریِ رستم) پیشقدم می‌شود، اما پدرش او را بر این جسارت ملامت می‌کند که: «بی‌تجربه هستی و توانایی این کار را نداری».
بیژن که جوانی جویای نام است، بر ادعایش اصرار می‌ورزد. شاه این مأموریت را برعهده‌ی بیژن می‌گذارد و گرگین که سرداری با تجربه است را برای راهنمایی‌اش در این سفر، با او همراه می‌کند.

وقتی به بیشه ارمنستان می‌رسند، بیژن.......


داستان‌هایی از ادبیات فارسی (10) داستان سیاوش

سياوش (یا سیاوخش) يكي از شخصيت‌هاي مهم شاهنامه است كه كاملاً مثبت و به عبارتي، «خير مطلق» است.

او تولدي عجيب دارد. مادرش دختري از تورانيان است كه به طور اتفاقي (وشايد معجزه آسا) به دربار كاووس راه مي‌يابد. او جواني در نهايت زيبايي، دلاوري، پارسايي ، مهرباني و گذشت است. سیاوش تن به گناه نمي‌دهد، آتش برپاكدامني‌اش گواهي مي‌دهد و دراثر حسد و كينه‌توزي انسان‌هاي پليد، مظلومانه كشته مي‌شود. اين اسطوره ايراني به سه شخصيت اديان ابراهيمي شباهت انكارناپذيري دارد. مانند يوسف از دام گناهي كه زني حيله‌گر براي او افكنده مي گريزد، چون ابراهيم به لطف الهي آتش گزندي به او نمي‌رساند، و چون يحيي مظلومانه كشته مي‌شود و قاتلان او تاوان سنگيني براي اين جنایت مي‌پردازند.

قبل از اسلام به مناسبت سوگ سياوش هر ساله مراسمي برگزار مي‌شد كه بزرگداشت همه انسان هاي خوبي بود كه مظلومانه كشته شده‌اند، اما يادشان فراموش نمي‌شود. اين مراسم نمايش‌گونه، بعد از حمله اعراب به ايران، جنبه‌ی اسلامي گرفت و با آئين عزاداري امام حسين (ع) تركيب شد و از آن تعزيه به وجود آمد.

چه تفاوت مي‌كند؟ بزرگداشت انسان‌هاي خوب و شريف كار پسنديده‌اي است، چه سياوش ایرانی باشد يا حسين عرب‌نژاد.

داستان‌هایی از ادبیات فارسی (۱۰)
داستان سیاوش
از شاهنامه فردوسی
?

روزي طوس به همراه گودرز و گيو و چندسوار، براي شكار به  نخجیرگاه مي‌روند و در آنجا دختر زيبارويي مي‌بينند.  دختر مي‌گويد از خويشاوندان گرسيوز(برادر افراسياب پادشاه توران) است و چون پدرش درحال خشم قصد كشتن او را داشته، به ايران گريخته است. طوس و گيو هردو از دختر خوش‌شان مي‌آيد و قصد ازدواج با او را دارند و بر سر اين موضوع درگير مي‌شوند. آنها داوري را به نزد کیكاووس پادشاه ايران مي برند، اما كيكاوس خود دلبسته‌ی دخترشده و با او ازدواج مي‌كند. حاصل اين پيوند، پسري زيباروي است كه با به‌دنيا آمدنش دلِ‌شاه لبريز از شادي مي‌شود و نام سياوخش را براو مي نهد. اما ستاره‌شناسان طالع او را بسيار آشفته دیده و به كاووس هشدار مي‌دهند. شاه، سياوش را براي پرورش و تربیت به دست رستم مي‌سپارد. رستم او را برای پرورش به زابلستان مي‌برد و . . . . .



داستان‌هایی از ادبیات فارسی (8) داستان كاوه‌ی آهنگر

داستان كاوه‌ی آهنگر، افسانه‌ای است برپایه‌ی واقعیت‌های اجتماعی و تاریخی، که هیچ زمانی کهنه نمی‌شود.
زمامداری که با غرور و خودسری‌هایش، مشروعیت حکومتش را از دست می‌دهد و مردم را از خود روی‌گردان می‌کند (جمشید). بیگانه‌ای ظالم و بی‌رحم که از فرصت استفاده کرده و کشور را مورد تاخت و تاز قرار می‌دهد (ضحاک) و کسی نیز به کمک حاکم مغرور نمی‌آید. سال‌های پُر از بیداد و ستم می‌گذرد و ناگهان، خشم جامعه‌ای که شکیبایی‌اش را از این همه ظلم از دست می‌دهد و سر به شورش برمی‌دارد و پادشاه و سلسله‌ای جدید را به حاکمیت می‌رساند. این داستان بارها در طول تاریخ، در سرزمین‌های مختلف و به نام‌ها و با شخصیت‌های گوناگون تکرار شده است.
فردوسی در شاهنامه، با زبانی فاخر و زیبا، روایت ایرانی و اسطوره‌ای این واقعیت تاریخی را برای ما بیان می‌کند.
در خلاصه‌نویسی این داستان (همچون داستان‌های قبلی) سعی کرده‌ام نهایت اختصار را به‌کار ببرم، بدون آن‌که نکته‌های اصلی داستان را از قلم بیندازم.

داستان كاوه‌ی آهنگر
از شاهنامه‌ی فردوسی


جمشيد پادشاه بزرگ و تواناي ايران‌زمین بود كه در زمان او براي اولين بار، پارچه بافتن، جامه دوختن، ساختنِ خانه و گرمابه، استفاده از آهن و... رواج می‌یابد و حكومت او به نهايت قدرت و اقتدار می‌رسد. اما جمشيد ظرفيت اين همه نعمت‌هاي الهي ندارد و آن‌چنان مغرور مي‌گردد كه ادعاي جهان‌آفرینی و خدايي مي‌كند. اين گناه بزرگ باعث مي‌شود بخت از او برگردد ومردم از او گریزان شوند.

ضحاكِ تازي(عرب) فرزند اميري عادل و نيك سرشت به نام مرداس است که اهريمن او را مي فريبد تا پدرش را بكشد و  . . . . . . .


برچسب‌ها: داستان‌هایی از ادبیات فارسی, كاوه‌ی آهنگر, شاهنامه, خلاصه

داستان‌هایی از ادبیات فارسی (7) غمنامه‌ی رستم و سهراب

رستم و سهراب یکی از زیباترین و همچنین غم‌انگیزترین داستان‌های شاهنامه است. داستانی پر از عبرت و نکته‌های شنیدنی از زندگی انسان‌ها که در هیچ زمانی کهنه نمی‌شود. من این داستان را تا حدی که به چارچوب داستان لطمه نخورد، خلاصه کرده‌ام. اما خواندن این خلاصه، شما را از خواندن داستان کامل در شاهنامه‌ی فردوسی بی‌نیاز نمی‌کند


روزي رستم پهلوان ايراني براي شكار به نزديكي شهر سمنگان در مرز توران مي‌رود. او در دشتي گورخرهاي فراواني را مي‌بيند و گوري را شكار كرده وكباب مي‌كند. او پس از خوردن غذا اسبش رخش را در دشت رها مي كند تا به چرا مشغول شود. خودش نیز زين رخش را زير سر مي گذارد و به خواب مي رود.

سواراني چند از تورانيان درحال گذر از آن دشت، اسبي كوه‌پیكر و رهوار را مي‌بينند كه در حال چراست به دنبال آن مي‌افتند تا به چنگش بياورند. رخش به آنان حمله كند و به ضرب دندان وسم، سه تن از آنان را مي كشد اما بالاخره به كمند آنان اسيرشده وسواران رخش را با خود مي برند.

وقتي رستم بیدار مي‌شود اثري از رخش نمي‌بيند و پس از جستجوي بسيار عاقبت ردپاي او را به سوي شهر سمنگان می‌یابد بنابراین زين رخش و سلاح خود را به دوش مي‌گيرد و به سوي شهر سمنگان به راه مي افتد. درشهر شاه وبزرگان سمنگان وقتي خبر آمدن رستم را مي‌شنوند به استقبالش مي روند و از او به گرمي پذيرايي مي‌كنند. رستم مي‌گويد كه: «اسبم رخش را هنگامي كه خواب بودم ربوده‌اند و من ردش را تا اين شهر گرفته‌ام؛ اگر آن را بیابید و به من بازگردانديد سپاسگزار شما خواهم بود وگرنه دمار از روزگار بزرگان شهر درمي آورم.» شاه سمنگان قول مي‌دهد تا بامداد روز بعد، رخش را بيابد و به او تحويل دهد و از رستم دعوت مي‌كند كه شب را مهمان او باشد. دركاخ شاه سمنگان به افتخار رستم جشني برپا مي‌گردد.

پس از جشن رستم به بستر مي‌رود. در نيمه‌هاي شب . . . .


برچسب‌ها: خلاصه, داستان‌هایی از ادبیات فارسی, شاهنامه, رستم و سهراب

+ نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم خرداد ۱۳۹۲ ساعت 23:12 توسط محسن مردانی  | نظرات

(دربارۀ شاهنامه فردوسی)


(به مناسبت ۲۵ اردیبهشت روز بزرگداشت فردوسی بزرگ)

?

غزل دختر خوب و دلبند من
کنارم نشین، گوش کن،این سخن

نه پند و نصیحت که گردی ملول
به طعنه بگویی که: «باشد قبول»

کلامی است چون حرف‌های دو دوست
نه وعظ و خطابه، که یک گفتگوست

عزیزم در این سرزمینِ کهن
بسی گنج باشد زِ شعر و سخن

همه حاصلِ علم و عشق و خِرَد
کزآن برتر اندیشه برنگذرد

یکی از چنین گنج‌های سخن
که شد مایه‌ی افتخارِ وطن

کتابی است چون گوهر شاهوار
ز فردوسی نامور، یادگار

بلی شاهنامه، نه تنها کتاب
که از روشنی همچو صد آفتاب

پر از معرفت، دانش و راز و پند
نه تلخ و دل‌آزار، شیرین چو قند

بِدان! قدرِ این گوهرِ باستان
مخوانش تو، افسانه‌ی کودکان

به دقت بخوان شاهنامه، و ز آن
به هر قصه‌ای نکته‌اش را بِدان

ز جمشید، شاهی که مغرور شد
بدان نخوت از لطفِ حق دور شد

که ضحاک ظالم، به گیتی نماند
وگرچه بسی جور و بیداد راند

ز ایرج که شد طعمه‌ی خاک گور
ز کین و حسد بردنِ سلم و تور

چو شد ریخته خون آن بیگناه
شده خاندانی سراسر تباه

چرا سام، فرزند نیکونهاد
ز کفران نعمت، به سیمرغ داد

ز رودابه و عشق پاکش به زال
که شد ماجرایی پر از قیل و قال

ز فرزندشان رستم پهلوان
به مازندران، قصه‌ی هفت خوان

جوانمردیش بین که قبل از نبرد
ز خواب گران، دیو، بیدار کرد

ز تهمینه آن دختر تیره‌بخت
ز فرجام عشقش که شد تلخ و سخت

به سهرابِ خود دلخوش، اما پسر
شده کشته، آن هم به دست پدر

ز گردآفریدی که آن شیرزن
نهاده به کف، جان به راه وطن

سیاوش که چون یوسف راستگوی
بِگرداند مردانه از ننگ، روی

بر آن ننگ چون متهم نیز گشت
چو فرزند آزر، ز آذر گذشت

چو یحیی سپس قوم بیدادگر
سرش را بریدند، در تشت زر

بجوشید خونش به روی زمین
نگون کرد بنیادِ آن ظلم و کین

سخن را به پایان برم، این زمان
دگر خود بخوان شرحِ هر داستان

بیندیش بسیار در این کتاب
و مقصود هر قصه‌اش را بیاب


منظور از قیل و قال در داستان عشق زال و رودابه ماجرایی است که نزدیک بود به دستور منوچهر پادشاه ایران تمام خاندان مهراب (پدر رودابه) نابود شوند و با فداکاری زال، منوچهر از این دستور منصرف شد و اجازه داد زال با رودابه (که از نسل ضحاک بود) ازدواج کند.

منظور از فرزند آزر حضرت ابراهیم است. اسطوره‌ی سیاوش با سه داستان ادیان ابراهیمی (یوسف، ابراهیم و یحیی) شباهت‌های شگفت‌انگیزی دارد.

برچسب‌ها: شاهنامه, فردوسی, مثنوی

داستان‌هایی از ادبیات فارسی (6) زال و رودابه

داستان دلدادگی زال و رودابه (پدر و مادر رستم) یک از دل‌انگیزترین داستان‌های شاهنامه است. برای خلاصه‌نویسی این داستان از کتاب داستان‌های شاهنامه نوشته دکتر احسان یار شاطر کمک گرفته‌ام و مثل همیشه سعی کرده‌ام از حداکثر ایجاز استفاده کنم.


در زمان پادشاهی منوچهر، سام نریمان سردار و پهلوان ایران زمین، حاکم زابلستان است. او صاحب پسری سپیدموی می‌شود. سام که این نقص مادرزادی کودکش را ننگی برای خود می‌شمارد؛ دستور می‌دهد کودک را در کوهستان البرز رها کنند تا طعمه‌ی پرندگان و درندگان شود. اما پرنده‌ای به‌نام سیمرغ گریه‌ی کودک را می‌شنود و بر او رحم ‌آورده و در کنار فرزندان خود بزرگش می‌کند.

پس از سال‌ها سام فرزندش را به‌خواب می‌بیند که زیبا و قوی و دلاور شده است. در خواب کسی به او پرخاش می‌کند که: «ای مرد! چرا خداوند را ناسپاسی کردی و فرزند معصومت را بی‌پناه در کوهستان رها نمودی؟ تو موی سپیدش را دیدی اما جسم و روح پاک ایزدیش را ندیدی. تو چگونه پدری هستی که اکنون باید پرنده‌ای از فرزندت نگهداری کند؟»

سام بیدار می‌شود و از کرده‌ی خویش پشیمان می‌گردد. او با سپاهیانش به کوهستان البرز می‌رود. اما آشیانه‌ی سیمرغ  آن‌چنان بلند است که دسترسی به آن امکان ندارد. عاقبت سیمرغ، لشکریان را می‌بیند و می‌فهمدکه به‌دنبال جوان سپیدموی (که او را دستان نامیده) آمده‌اند. سیمرغ به او می‌گوید: «ای دلاور!  ......



مرگ هنرمند

تقدیم به روح فردوسی بزرگ و تمام هنرمندانی که چون استادان آشفته و پریش در زمان حیاتشان آن‌چنان که باید ارزش و قدرشان شناخته نشد


بمیر ای هنرمند ایران زمین
در این خاک بی‌رحم ظلم‌آفرین

به عمرت سراغت نگیرد کسی
بگریند اما به مرگت بسی

در اینجا که بخت هنر تیره است
به فرهنگ‌مان، بی‌هنر چیره است

هرآن‌کس که باشد هنر، پیشه‌اش
سزای تبر شد رگ و ریشه‌اش

چنان خوار و جان بر لبش می‌کنند
که محتاج نان شبش می‌کنند

هنرمند را نام مطرب دهند
به پیشانی‌اش داغ تهمت نهند

نه امروز، این درد تاریخ ماست
که این‌شیوه، مرسوم بس سالهاست

زمانی نجس خوانده شد مثنوی
کتاب گرانمایه‌ی مولوی1

لب فرخی2 را به نخ دوختند
ز حق دم فروبستن آموختند

چو مشتاق3 رندی یکی روزگار
به کرمان بشد بی‌گنه سنگسار

چه رنجی به‌جان، ناصرِخسرو برد
که آواره در کوه یمگان4 بمرد

به جرمی که او لفظ دُرّ دری
به خوکان نبخشید چون عنصری

ز فردوسی نامور یاد باد
که بادا روانش به فردوس شاد

چو محمود پرنخوت بدنهاد
به او جز بهای فقاعی5 نداد

ز سلطان اگر دید رنج و ستم
بر او شد جفایی پس از مرگ‌ هم

که شیخی بر او نام بددین نهاد
به او جای دفنی به شهرش نداد6

چنین‌است رایج در این مرز و بوم
مرام نکوهیده و رسم شوم

تعصب چو غالب در این خاک شد
هنرمند خس گشت و خاشاک شد

1- کتاب مثنوی معنوی در زمان صفویه جزء کتاب‌های ضاله و منحرف کننده شمرده می‌شد و نگهداشتن و خواندنش مجازات در پی داشت.

2- در نوروز سال 1289 فرخی یزدی شعری بر علیه مدح گویان حکومت سرود و در دارالحکومه خواند . همین امر باعث عصبانيت  ضيغم الدوله حاکم  يزد  گرديد   دستور داد دهان فرخی را با نخ و سوزن به هم دوختند و او را به زندان انداختند.

3- مشتاقعلیشاه معروف به مشتاق، درویشی بود که 21 رمضان 1205 یا 1206 هجری قمری / مه 1791 (دو سال پس از انقلاب کبیر فرانسه) به فتوای ملا عبداله کرمانی سنگسار شد ، گویند جرم او این بود که قرآن با نوای سه تار همراه می خواند.

4- ناصر خسرو قبادیانی از ظلم پادشاهان سلجوقی و متعصبان مذهبی به بدخشان گریخت و پس از 20 یا 25 سال آوارگی در کوهستان‌ یمگانِ آن منطقه درگذشت.

5-پس از آن که سلطان محمود غزنوی به وعده‌اش در مورد دادن 60 هزار دینار طلا در ازای نامیدن کتاب شاهنامه به اسم او، عمل نکرد و فقط 20 هزار درهم نقره به او داد. فردوسی آن پول را (به نشانه‌ی تحقیر سلطان) بین یک حمامی و  فروشنده فقاع (نوعی نوشیدنی) تقسیم کرد و هجونامه‌ای بر ضد محمود سرود.

6- به روایت نظامی عروضی در چهارمقاله، واعظی در شهر طبران طوس، پس از مرگ فردوسی، او را به جرم رافضی (شیعه) بودن تکفیر کرد و اجازه نداد در قبرستان مسلمانان دفنش کنند. به ناچار او را در باغی که ملک شخصی فردوسی بود دفن کردند.

برچسب‌ها: فردوسی, هنر, مثنوی, شاهنامه

+ نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم شهریور ۱۳۹۰ ساعت 10:49 توسط محسن مردانی  | نظرات

هفت خوان مش رحمت در بانک

حدود هفت سال پیش که من در جهاد کشاورزی استان چهارمحال و بختیاری کار می‌کردم مدیریت  ترویج نشریه‌ای چاپ می‌کرد به نام "هی جار" و من در همکاری با این نشریه شعر طنزی در مورد مشکلات کشاورزان در مورد دریافت تسهیلات بانکی سرودم که در آن نشریه چاپ شد. چند روز پیش که از وبلاگ یکی از ساکنان روستای کره  دهاقان به نام آقای عباسعلی ذوالفقاری (وبلاگ"نقاب خنده " )  بازدید می‌کردم این شعر به‌صورت پیام برایش فرستادم. حالا بی‌مناسبت ندیدم که برای خالی نبودن عریضه !! آن شعر را در وبلاگم قرار دهم. گرچه گمان نمی‌کنم مشکلات کشاورزان در این چند سال کاهش یافته باشد.

?

هفت خوان مش رحمت در بانک

يكي داستان است پُر آب چَشم
دلِ نازك از آن بيايد به خَشم

كه روزي برفتم به بانكي بزرگ
كه وامي بگيرم كلان و سِتُرگ

به زخمي زنم پول آن وام را
به خوبي گذارم من ايّام را

چو دادم تقاضا به مسئول آن
به‌هم ريخت‌گوئي زمين و زمان

به من گفت اي مرد نيكو سرشت
تو اكنون برون آمدي از بهشت

ز صد جا تو بايد بگيري فراز
گواهي و پروانه و هم جواز

رَوي صد اِداره به صد جاي شهر
ببيني هزاران رخ همچو زهر

دو صد فرم وبرگ و ورق را تمام
بگيري وتو پُركني بهر وام

به اينجا كني التماس زياد
به آنجا زني نعره و جيغ وداد

تو بايد تمامش تحمل كني
سپس هم سر كيسه را شل كني

بسي پول ريزي به چندين حساب
بياري چك وسفته ها با شتاب

بيابي دو تا ضامن معتبر
كه باشند با پول بسيار و زَر

سَنَد هم بود بهر وامت نياز
كه باشد گرو روزگاري دراز

خلاصه چواين كارها سر به سر
شد انجام با سختي ودردِ سر

از آن وام يك سوّمش كنده شد
كه آن شامل سهم آورده شد

ز ته مانده‌اش مبلغي باز رفت
به اجبار بهر پس‌انداز رفت

ز وامم كمي آنچه هم يافت شد
به من طيّ ده قسط پرداخت شد

كنون گر كه در آب ماهي شوم
ويا چون شب اندر سياهي شوم

و گر چون ستاره شوم بر سپهر
بِبُرم ز روي زمين پاك مهر

بيابد مرا بانك در هر زمان
بگيرد ز من وام و هم سود آن

خدايا تو داني كنون اين كلام
ز بانكي گرفتن كمي پول و وام

بود سخت تر صد هزاران هزار
ز جنگ دليران و صد كارزار

خدايابه قرض و به قسط و به وام
مكن مبتلا هيچكس والسّلام

دراين شعر 3 بيت از داستان رستم و سهراب قرض گرفته شده  اما رعايت امانت نگرديده و شعرها تغيير يافته است كه از روح فردوسي بزرگ پوزش مي‌طلبم

زنگ تفریح

?

تصویر بالا تبدیل عکس کودکی من به دو تصویر آخر بزرگسالی ام است

اگر میخواهید تصویر بزرگتر را ببینید روی لینک زیر کلیک کنید

این قافله‌ی عمر عجب می‌گذرد


شاهنامه
۱۵
۷
amirparsaahmadzade
amirparsaahmadzade
اپالو...... APALO
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید