
یکی بود ،یکی نبود...
.و در آخر داستان، هیچکس نبود …
سال ۲۰۳۷ بود، اما نه آن سالی که در تقویمها نوشته شده بود. نه آن سالی که بچه ها برایش آرزو میکردند و پیرها برایش دعا.
سالی بود که همهچیز در آن به پایان رسیده بود، بیآنکه کسی متوجه شود. جهان روی لبهی پرتگاه ایستاده بود، و پرتگاه، .شکمی باز داشت که بوی باروت و خون میداد
سازمان ملل، دیگر آن نهاد پرطمطراقِ روزهای پرنورِ صلح نبود. حالا تبدیل شده بود به یک اتاقِ زیرزمینییِ تنگ، با نقشههایی که روی دیوار سنجاق شده بودند و خطوط قرمزی که روزبه روز بیشتر میشدند. گروهکی تروریستی به نام «پاد»، با دستیابی به فناوری هستهای و بیولوژیکی، تهدیدی فراگیر برای تمام بشریت محسوب میشد. اما هیچکس نمیدانست که ریشهی این شر، در
.جزیرهای گمشده در اقیانوس آرام پنهان شده است: جزیرهی سینگنارد
اسم سینگنارد را اولین بار یک ماه قبل شنیده بودند .یک مأمور اطلاعاتیِ بازنشسته، که هیچکس حاضر نبود اسمش را به زبان بیاورد، روی تخت بیمارستان در حال مرگ بود. آخرین کلماتی که از دهانش خارج شد، این بود: سینگنارد… کلید همهچیز …آنجاست
.بعد، نفسش قطع شد و هیچکس دیگر نتوانست چیزی از او بپرسد
اما همان یک کلمه کافی بود تا سازمان ملل، تمام منابع اطلاعاتی خود را به کار بیندازد. ماهوارهها، جاسوسها، سیگنالهای رادیویی رمزگشاییشده، و حتی یک زیردریایی هستهای که به طور مخفیانه از نزدیکی آن منطقه عبور کرد — همه و همه تأیید کردند: جزیرهای در اقیانوس آرام، خارج از هرگونه مسیر دریانوردی، وجود دارد که روی نقشهها ثبت نشده است .یک جزیرهی آتشفشانی با مساحت ۱۲۰ کیلومتر مربع، با تأسیساتی که نشان میداد یک پایگاه نظامی تمامعیار در آنجا ساخته شده و در قلب آن تأسیسات، چیزی بود که هر تحلیلگر نظامی را به لرزه میانداخت: یک سکوی پرتاب موشک با کلاهک هستهای
ساعت ۲:۳۰ بامداد، مقر اصلی سازمان ملل در نیویورک — که هنوز سقوط نکرده بود — اتاقی تاریک و باریک، با ۱۲ نفر که دور یک میز بلند نشسته بودند. چهره ها جدی بود و سایه ها روی دیوار میرقصیدند. در رأس میز، یک زنِ مسن با موهای سفید و
.چشمانی تیزبین نشسته بود. اسمش النور وست بود، نمایندهی ارشد سازمان ملل در امور امنیت جهانی
:او برگهای را از روی میز برداشت، نگاهی به آن انداخت و با صدایی خشک و بیاحساس گفت
آقایان، خانمها… وقتِ حرف زدن تمام شده. ما یک تیم ۲۵ نفره از نخبهترین سربازان جهان را مأمور کردهایم تا به جزیرهی سینگنارد نفوذ کنند و عملیات «نگهبان سپیدهدم» را اجرا کنند. این تیم، ترکیبی از نیروهای ویژهی آمریکا، روسیه ،بریتانیا ،فرانسه، و ایران است. فرماندهی عملیات بر عهدهی سرهنگ آرش زند ،یک افسر باتجربهی ایرانی، خواهد بود
:یکی از حاضران ،یک مرد چاق با یونیفرم نیروی هوایی، با ناباوری گفت
».نفر؟ در برابر هفت صد نفر مسلح؟ النور، این خودکشی است ۲۵«
:وست با خونسردی نگاهش کرد و پاسخ داد
ژنرال، ما با تعداد نمیجنگیم. ما با غافلگیری و دقت میجنگیم. آن ۲۵ نفر، هر کدام یک ارتشارتشِ کوچک هستند. آنها در همهچیز
«مهارت دارند: هلیکوپتررانی، استفاده از برجکهای مسلسل، خنثیسازی بمب، هک کردن سیستمها، و حتی جنگیدن با چاقو در
».تاریکی مطلق. اگر کسی بتواند این کار را بکند، آنها هستند
.مرد چاق لبخند تلخی زد و چیزی نگفت
:وست ادامه داد
پشتیبانی هوایی توسط یک ناو هواپیمابر در فاصلهی ۲۰۰ مایلی جزیره تأمین میشود. همچنین یک مینیجزیره در مجاورت «سینگنارد به عنوان پایگاه پشتیبانی انتخاب شده است. تیم اول، به فرماندهی سروان یلدا، در آنجا مستقر خواهد شد و پوشش هوایی و ارتباطات را مدیریت میکند. تیم دوم، به فرماندهی سرهنگ زند، عملیات زمینی را اجرا خواهد کرد
:او برگه را کنار گذاشت و به همه نگاه کرد
شما میتوانید الان اعتراض کنید، اما تصمیم نهایی گرفته شده است. عملیات تا ۴۸ ساعت دیگر آغاز میشود. آقای زند، معرفی خودت را بکن
همهی نگاهها به سمت گوشهی تاریک اتاق چرخید، جایی که یک مردِ میانسال با ریشِ کوتاه و چشمانی خسته، اما بیدار ، ایستاده بود. او لباس نظامی سیاهرنگی به تن داشت، بدون هیچ نشان و مدالی. انگار نمیخواست کسی بداند که کیست
:سرهنگ آرش زند، با یک گام محکم به سمت میز آمد و با صدای آرام، اما قاطع، گفت
سلام. اسم من آرش زند است. ۲۰ سال است که در نیروهای ویژهی ایران خدمت میکنم. در این ۲۰ سال، ۴۷ عملیات مرگبار را رهبری کردهام که ۳۹ تای آنها در خاک دشمن بوده است. من باور ندارم که یک جزیره، بتواند سرنوشت جهان را تغییر دهد اما اگر چنین باشد، ترجیح میدهم خودم آن را تغییر دهم تا اینکه کس دیگری این کار را بکند
:او نگاهی به اطراف انداخت و ادامه داد
تیم من آماده است. ما ۲۴ ساعت دیگر حرکت میکنیم. اگر کسی فکرمیکند که این عملیات شکست خواهد خورد، لطفاً الان از اتاق خارج شود. چون من به شکست فکر نمیکنم
.سکوت
:وست لبخند کوچکی زد و گفت
خب، پس برنامهریزی نهایی را به سرهنگ زند میسپاریم. جلسه تمام شد
چراغها روشن شدند و حاضران یکییکی از اتاق خارج شدند. اما زند هنوز سر جای خود ایستاده بود و به نقشهی روی دیوار خیره شده بود. جزیرهی سینگنارد، با خطوط قرمز و فلشهای سیاه، روی کاغذ کشیده شده بود. اما او میدانست که این نقشه، فقط یک حدسِ تحصیلکرده است. آنچه در واقعیت وجود داشت، هیچکس نمیدانست
یلدا، که در آن اتاق نبود ،یک روز قبل از او خواسته بود که از نزدیک به او ملحق شود. ولی او جواب داده بود: خودت میآیی ، خودت میبینی
حالا زند تنها بود و به فکرفکرِ آن ۲۵ نفر میافتاد که فردا، شاید تا ابد، به یک جزیرهی گمنام در اقیانوس آرام میرفتند. او نمیدانست
.که چند نفرشان برمیگردند؛ اما یک چیز را میدانست: حتی اگر هیچکس برنگردد، این مأموریت باید انجام شود
.ساعت ۴:۰۰ صبح، پایگاه نظامی در جنوب ایران. سکوتِ قبل از طوفان
آرش زند، با چکمههایش روی شنهای سردِ زمین تمرین راه میرفت. تاریکیِ قبل از سحر، همهچیز را در خودش پیچیده بود .
او به یادِ اولین عملیاتش افتاد؛ وقتیکه فقط ۲۲ سال داشت و در یک مأموریت شناسایی در افغانستان، تمامِ گروهش به جز خودش کشته شدند. آن شب، هیچکس به او نگفت که چطور باید با خاطرهی صورتِ همرزمانش زندگی کند. بعد از ۱۵ سال، هنوز هم آن
.چهرهها در خوابهایش ظاهر میشدند
صدای پایی از پشت سر او را به حال و هوای حالا برگرداند. نیما رضایی، هکر نابغهی تیم، با قدمهای بلند و سریع به سمتش آمد
.
نیما ۲۸ ساله بود، اما چشمانش مثل یک پیرمرد ۸۰ ساله بود. او هرگز در زندگیاش به جزیره نرفته بود، اما هزاران نقشه، کد و .سیستم را از پشت یک مانیتور هک کرده بود
.سرهنگ، یک پیام برایتان آمد نیما گفت و یک تبلت به سمت زند گرفت
.زند تبلت را گرفت و خواند: «سینگنارد یک تله نیست. اما خودتان را برای شگفتی آماده کنید.» فرستنده ناشناس
.کی فرستاده؟ زند پرسید
نمیدانم. از یک سرور جعلی در اروپا بود، اما از آنجا هم مسیرش عوض شده .یک جور رمزگذاریِ نظامیِ قدیمیِ شوروی. کسی که این را فرستاده ،یا خیلی قدیمی است ،یا خیلی باهوش
:زند بدون اینکه واکنشی نشان دهد، تبلت را به نیما برگرداند و گفت
هر چه هست، فرصتفرصتِ فکر کردن نداریم. سوار هلیکوپترها میشویم تا به ناو هواپیمابر برسیم. مینیجزیره آماده است .یلدا آنجاست. بقیهی اعضای تیم هم در راهند
:نیما با چشمانی که خستگی را پنهان نمیکرد، گفت
سرهنگ… من هیچوقت تا به حال اینقدر در مورد یک مأموریت حس بدی نداشتهام .یه چیزی توی این جزیره وجود داره که
نقشهها نشون نمیدن
:زند با نگاهی سرد به او خیره شد و گفت
نقشهها همیشه خطا دارند. به همین دلیل است که ما به جای نقشه، به غریزه و مهارتهایمان تکیه میکنیم. حالا برو و آماده شو ۳۰ دقیقه دیگر حرکت میکنیم
9
.نیما رفت و زند تنها ماند. او نگاهی به آسمان کرد که داشت به رنگِ آب ییِ کمرنگی تغییر میکرد. سحر نزدیک بود، و با آن ،طوفان
.ناو هواپیمابر یواساس آیزنهاور، در اقیانوس آرام، ساعت ۱۴:۰۰
هلیکوپترها یکییکی روی عرشهی ناو نشستند. زند از هلیکوپتر پیاده شد و برای اولین بار ،یلدا را از نزدیک دید. او در واقعیت ،حتی قویتر از آن چیزی بود که تصویرش کرده بود: یک زنزنزنزنِ ۳۵ ساله با موهای کوتاه و چشمانی به رنگِ آسمانِ طوفانی. یلدا ،
.فرماندهی گروه پشتیبانی در مینیجزیره را بر عهده داشت
سرهنگ، خوش آمدید یلدا با لبخندی که به اندازهی نیمی از صورتش را گرفت، به او خوشآمد گفت. اما پشتِ آن لبخند، زند
.اضطرابی را میخواند که یلدا سعی میکرد پنهانش کند
مینیجزیره آماده است.» یلدا ادامه داد: «ما سه هلیکوپترِ شناسایی و دو هلیکوپترِ پشتیبان ییِ مسلح در آنجا داریم. سوخت و « ».مهمات هم کافی است. تنها چیزی که نداریم، یک غذای خوب است
:زند لبخندی زد و گفت
وقتی به جزیره برسیم، میرویم به رستورانِ محلیشان، چیزی به اسم( چای و ساندویچِ گلوله)
:یلدا خندید، اما لبخندش زود به جای خودش برگشت. او جدی شد و گفت
سرهنگ، یک چیز را باید بدانید. گزارشهای اولیه از جزیره، نشان میدهد که پاد نیروهایش را دو برابر کرده است. ما با حداقل ۱،۵۰۰ نفر مسلح طرف هستیم. و آنجا… یک بیمارستان بزرگ وجود دارد که هیچکس از محتویاتش خبر ندارد
:زند چند لحظه سکوت کرد. سپس گفت
بیمارستان؟ یعنی ممکن است آنجا تلهی شیمیایی یا بیولوژیکی باشد؟
اینطور به نظر میرسد. من نمیدانم پاد آنجا چه چیزی قایم کرده، ولی اگر بمب هستهای نداشته باشند، قطعاً چیز دیگری دارند که به همان اندازه خطرناک است
:زند نگاهش را به افق دوخت و گفت
پس ما باید قبل از اینکه آن چیز را فعال کنند، وارد بشویم. برنامهریز ییییِ نهایی را امروز عصر انجام میدهیم. همه را به اتاق جلسه بفرست
یلدا تأیید کرد و رفت. زند با خودش فکر کرد که این شاید آخرین شبی باشد که خورشید را از روی عرشهی یک ناو ببیند. فردا
،
.در دلِ تاریکیِ سینگنارد، هیچ خورشیدی وجود نخواهد داشت
.اتاق جلسه، ساعت ۲۰:۰۰
نفر دور یک میز بزرگ نشسته بودند. برخی از آنها، چهرههایی که زند سالها بود ندیده بود: سردار احمدی، یک مردِ ۵۰ ساله ۲۵با ریش پرپشت و چشمانی که جنگ را به خوبی شناخته بود. سردار کریمی، کمی جوانتر، با حرکات دقیق و سنجیده. و بقیه: یک تک تیراندازِ اسکاتلندی به نام مکنزی، یک هکرِ روس به نام اولگ ،یک امدادگرِ فرانسوی به اسم کلر، و سربازانی از کشورهای مختلف که هر کدام داستانی برای گفتن داشتند
:زند روی نقشهی بزرگِ جزیره که روی میز پهن شده بود، دست گذاشت و گفت
جزیرهی سینگنارد، به چندین منطقه تقسیم شده است. ما از شمال غرب وارد میشویم، شهر معدنی را پاکسازی میکنیم ،سپس به سمت مرکز حرکت میکنیم. اما برنامه، انعطافپذیر است. اگر با مقاومت غیرمنتظره مواجه شدیم، مسیر را تغییر میدهیم
:سردار احمدی، که تا آن لحظه ساکت بود، با صدای گرفتهاش پرسید
سرهنگ، اگر بمب فعال شود چه؟ آیا سازمان ملل برنامهای برای انهدام جزیره دارد؟
:زند نگاهش را به سمت احمدی دوخت و پاسخ داد
اگر بمب فعال شود، ما اول باید آن را خنثی کنیم. اما اگر موفق نشدیم… بله، سازمان ملل یک ناو جنگی دیگر در فاصلهی ۱۰۰ مایلی دارد که میتواند جزیره را با موشکهای کروز هدف بگیرد. اما این آخرین راهحل است. هیچکس نمیخواهد یک جزیرهی کامل را نابود کند
سکوت سنگینی روی اتاق نشست. همه میدانستند که اگر به آن نقطه برسند، موفقیت یا شکستِ عملیات، به معنای مرگ یا زندگیِ همهی آنهاست
:نیما که از گوشهی اتاق به نقشه نگاه میکرد، ناگهان گفت
سرهنگ، من روی نقشه یک منطقهی عجیب پیدا کردهام. اینجا، در کنار کوه رادار استیشن، یک گودال بزرگ دیده میشود اما هیچ سازهای روی آن ثبت نشده. ممکن است یک ورودی مخفی باشد
:همه به سمت نقشه خم شدند. زند چند لحظه به آن نقطه خیره شد، سپس گفت
خوب است که این را پیدا کردی. این منطقه را برای بررسیِ دقیقتر علامتگذاری کن. ما وقتی به رادار استیشن رسیدیم، آنجا را بررسی میکنیم
:جلسه حدود یک ساعت دیگر ادامه پیدا کرد. نقشهها، مسیرها، و سناریوهای مختلف بررسی شدند. در نهایت، زند گفت
خب، همه به استراحت بروید. فردا ساعت ۰۳:۰۰ بامداد حرکت میکنیم. یک شبِ خوب را برای خودتان آرزو کنید
وقتی همه رفتند، زند روی صندلیاش نشست و نگاهش را به نقشه دوخت. او احساس میکرد که چیزی در این مأموریت پنهان است، چیزی که از چشمِ ماهوارهها و جاسوسها دور مانده بود .اما هر چه بود، قرار بود فردا صبح، با طلوع خورشید، خودش را
.نشان دهد
.ساعت ۲:۴۵ بامداد، روز عملیات
هلیکوپتر بلکهاوک، با چهار موتورِ غرشکننده، روی عرشهی ناو آمادهی پرواز بودند. زند، با یک کیفِ سنگین روی دوش و یک
.هفتتیر در کمر، آخرین نگاهش را به افسرانِ سازمان ملل کرد که با چهرههای نگران، نظارهگر بودند
:یلدا با بیسیم به او گفت
سرهنگ، هلیکوپترها آمادهاند. گروه اول در مینیجزیره مستقر شده است. ما پوشش هوایی را تأمین میکنیم. موفق باشید
:زند به بیسیم پاسخ داد
یلدا، اگر تا ۲۴ ساعت دیگر خبری از ما نشد، عملیات نجات را لغو کنید و جزیره را با موشکهای کروز هدف بگیرید. هیچکس نباید از آنجا زنده بیرون بیاید
:یلدا لحظهای سکوت کرد، سپس گفت
دریافت، سرهنگ. برایتان دعا میکنم
زند هلیکوپتر سوار شد. در کنارش، سردار احمدی و سردار کریمی نشسته بودند. نیما پشت سر، مشغول چک کردن آخرین تجهیزاتش بود. ۲۵ سرباز، در چهار هلیکوپتر، منتظر فرمانِ پرواز بودند
زند به خلبان اشاره کرد. هلیکوپترها، یکییکی، از عرشه بلند شدند و به سمت افقافقِ تاریک حرکت کردند. در آسمان، هیچ ستارهای دیده نمیشد. ابرها، ضخیم و سیاه، همهچیز را پوشانده بودند. انگار خودِ آسمان هم نمیخواست شاهدِ این مأموریت باشد
در داخل هلیکوپتر، هیچکس حرف نمیزد. هر کس به فکرِ خودش بود. زند به یادِ حرفهای قدیم ییِ پدرش افتاد که میگفت: در جنگ، هیچکس قهرمان نیست. فقط کسانی هستند که زنده میمانند و کسانی که نمی مانند. او نمیدانست کدام دسته خواهد بود؛ اما یک چیز را میدانست: اگر قرار بود کسی زنده بماند، آن کسی بود که بیشتر از همه میخواست بماند
.هلیکوپترها وارد ابرها شدند و جزیرهی سینگنارد، با تمامِ رازهایش، در تاریکیِ پیشِ رو منتظرشان بود