ویرگول
ورودثبت نام
axl
axl
axl
axl
خواندن ۱۰ دقیقه·۲ ماه پیش

سینگارد:فصل سوم:نبرد سینگارد سیتی

سپیدهدم داشت از پشت کوههای شرقی جزیره بالا میآمد، اما نورِ خورشید، هیچ گرمایی با خودش نیاورد. آسمان، ابری و سربی بود، انگار که خودِ آسمان هم میدانست چه روزی در پیش است. سربازها، خسته از سه ساعت نبردِ بیوقفه، اما هنوز سرپا، پشت استرایکرها سنگر گرفته بودند و منتظر فرمانِ بعدی بودند

  

سرهنگ زند، با چشمانی که پلک نمیزد، به نقشهی شهرِ سینگنارد نگاه میکرد. شهری با خیابانهای سنگفرش، ساختمانهای سه و چهار طبقه، و یک ساختمانساختمانِ مرکزیِ پنجطبقه که ثلِ یک مشتِ گرهکرده ،در وسطِ شهر قد علم کرده بود. آن ساختمان، مقر اصلیِ پاد در جزیره بود

  

  :سردار احمدی، که کنارِ زند ایستاده بود، با صدای گرفتهاش گفت

سرهنگ، شهر خیلی ساکته. حتی صدایِ پرنده هم نمیاد. این یعنی یا شهر کاملاً خالیه، یا هر پنجره و پشتبامی، یک اسلحه به سمتِ ما گرفته

  

  :زند لبخند تلخی زد و گفت

 احتمالِ دوم، خیلی محتملتره. اما ما برای همین اینجاییم

  

 

 

او برگشت و به سمتِ ۲۰ نفری که هنوز سالم مانده بودند، نگاه کرد. پنج نفر از تیمِ اولیه، یا شهید شده بودند یا مجروح شدیدی که به مینیجزیره منتقل شده بودند. اما بازماندگان، هنوز مصمم بودند

  

  :زند با صدایی که نه بلند بود و نه آرام، گفت

برنامهی ما برای سینگنارد سیتی، یک حملهی سه جبهه است. گروه اول، با پنج استرایکر، از خیابانِ اصلی وارد میشن و توجهِ دشمن رو به خودشون جلب میکنن. گروه دوم، با پنج نفر، از سمتِ شرق، ساختمانهای اداری رو پاکسازی میکنن. گروه سوم، با پنج نفر و من، از سمتِ غرب، به سمتِ ساختمانِ مرکزی نفوذ میکنیم. هدف، تصرفِ ساختمانِ مرکزی و خاموش کردنِ مرکزِ فرماندهیِ پاد است

  :سردار کریمی، که کنارِ درِ استرایکر ایستاده بود، پرسید

 و اگر مقاومتِ شدیدتری از چیزی که فکر میکنیم وجود داشت؟

  

  :زند نگاهش را به سمتِ او چرخاند و گفت

اگر مقاومت شدیدتر بود، ما شدیدتر میجنگیم. هیچ راهراهِ برگشتی نیست

  

نیروها، با یک نگاهِ هماهنگ، آمادگیِ خودشان را نشان دادند. موتورهای استرایکرها روشن شد و صدایشان، در سکوتِ شهر،    :مثلِ غرشِ یک هیولایِ خفته بود. زند، آخرین نگاهش را به نقشه انداخت و گفت

 حرکت  

  

 

 

استرایکرها، با آرایشِ جنگی، وارد خیابانِ اصلیِ سینگنارد شدند. خیابان، عریض و خلوت بود؛ با ویترینهای شکستهی مغازهها و ماشینهای سوختهای که در کنارِ پیادهروها رها شده بودند. هیچکس در خیابان نبود، هیچ صدایی از پنجرهها نمیآمد .

فقط 

  .سکوت و بویِ باروت و خاکستر

  

ناگهان، اولین گلوله از یک پشتبام شلیک شد .یک تک تیراندازِ پاد، جای خودش را لو داده بود. اما قبل از اینکه بتواند گلولهی 

  دوم را شلیک کند ،یک تک تیراندازِ خودی، او را با یک شلیکِ دقیق، از پشتبام پایین انداخت

  

  :سردار احمدی، که پشتِ یکی از استرایکرها سنگر گرفته بود، فریاد زد

 همه، پناه بگیرین! اونها منتظر ما بودن

  

در همان لحظه، پنجرههای ساختمانهای اطراف، با صدایِ هماهنگی از هم شکستند و چندین مسلسلِ سبک، از پشتِ آنها شروع به تیراندازی کردند. گلولهها به بدنهی استرایکرها برخورد میکردند و صدایشان، مثلِ تگرگِ فلزی بود که به سقفِ یک انبار میخورد

  

  :زند، با بیسیم به گروه دوم و سوم گفت

گروه دوم، از سمتِ شرق وارد بشین! گروه سوم، با من از سمتِ غرب! استرایکرها، با برجکهاتون، پنجرهها رو بپوشونین

 

 

چهار استرایکر، با برجکهای مسلسلِ سنگین خود، شروع به تیراندازی به سمتِ پنجرهها کردند. گلولههای کالیبرِ پنجاه ،دیوارهای آجری را خرد میکردند و هر چیزی را که پشتِ پنجرهها بود، با خودشان میبردند. در همین زمان، گروه دوم، از سمتِ شرق، وارد یک ساختمانِ اداری شدند و گروه سوم، به همراهِ زند، از سمتِ غرب، به سمتِ ساختمانِ مرکزی نفوذ کردند

  

نبردِ خیابانهای سینگنارد، شدیدترین نبردی بود که تیم تا آن لحظه تجربه کرده بود. نیروهای پاد، از هر سنگری که پیدا میکردند، تیراندازی میکردند. اما نیروهای ویژه، با دقت و سرعتِ بیشتر، یکییکی مواضعِ آنها را خنثی میکردند

 

در یکی از ساختمانها ،یک تیمِ سهنفره از پاد، در اتاقی سنگر گرفته بودند و با یک مسلسلِ سنگین، خیابان را زیر آتش گرفته بودند. سردار کریمی، با دو نفر از نیروهایش، از پشتِ ساختمان وارد شدند و با استفاده از یک نارنجک، آنها را ساکت کردند

  

پس از دو ساعت نبردِ بیوقفه، خیابانها کم کم ساکت شدند. دود، از پنجرههای شکسته بیرون میزد و دیوارها، پر از جایِ گلوله بودند. اما مقاومتِ اصلی، هنوز در ساختمانِ مرکزی باقی مانده بود

  

  

ساختمانِ مرکزی، یک سازهی پنجطبقه با ستونهای بزرگ و پنجرههای کوچکِ ضدگلوله بود. ورودیِ اصلی، با یک دربِ فولادیِ سنگین بسته شده بود و چندین سنگرِ شنی، در اطرافِ آن قرار داشتند

  

زند، با بیسیم، گروهها را جمع کرد. از ۲۵ نفر اولیه، حالا ۱۸ نفر باقی مانده بودند. بقیه، یا شهید شده بودند یا مجروح. اما  بازماندگان، با چشمانی که هنوز نمیخواستند تسلیم شوند، کنارکنارِ هم ایستاده بودند

 

 

  

  :زند، به ساختمان نگاه کرد و گفت

دربِ اصلی، با موادِ منفجره باز میشه. اما بعد از اون، باید هر طبقه رو یکییکی پاکسازی کنیم. پاد، احتمالاً بهترین نیروهایش رو توی این ساختمان جمع کرده. پس انتظارِ یک نبردِ سخت رو داشته باشین

  

  :نیما، که کنارِ دیوار نشسته بود و لبتابش را چک میکرد، ناگهان گفت

سرهنگ، من یک شبکهی ارتباطیِ داخلی رو توی ساختمان پیدا کردم. به نظر میرسه که طبقات بالا، با هم در ارتباط هستن. و یک چیزِ دیگه… توی زیرزمین، یک سیگنالِ عجیب دارم. مثلِ یک ژنراتورِ بزرگ ،یا یک چیزِ دیگه که هیچکدوم از نقشهها نشون نمیداد

  

  :زند، با نگاهی به نیما، گفت

 زیرزمین؟ اونجا رو برایِ بعد بذار. اول، طبقات بالا رو پاکسازی میکنیم. هر چیزی که اون پایین هست، میتونه صبر کنه

  

  :او برگشت و به سمتِ دربدربِ فولادی اشاره کرد

آماده باشین. حمله، سه دقیقهی دیگه شروع میشه

  

  

موادِ منفجره، رویِ لولاهایِ دربِ فولادی کار گذاشته شد. همه، پشتِ استرایکرها و دیوارها سنگر گرفتند. زند، با بیسیم ،فرمانِ انفجار را داد

  

 

 

صدایِ انفجار، در خیابانها ییِ سینگنارد پیچید. دربِ فولادی، با غرشی سنگین، از جا کنده شد و به داخلِ ساختمان پرتاب شد. 

نیروها، با یک فریادِ هماهنگ، به سمتِ ورودی هجوم بردند

  

طبقهی همکف ،یک لابیِ بزرگ بود با میزِ پذیرش، مبلهای خاک گرفته، و چندین راهرو که به عمقِ ساختمان میرفتند. اما    .هیچکس در آنجا نبود. نه نگهبانی، نه سنگری، نه هیچ نشانهای از زندگی

  

  :سردار احمدی، با صدایی که در لابی پیچید، گفت

 این یک تلهست. اونها منتظر ما هستن تا وارد راهروها بشیم

  

  :زند، با یک اشارهی دست، همه را متوقف کرد. او چند لحظه به سقف نگاه کرد و بعد گفت

 نیما، اسکنِ حرارتی رو روشن کن. ببین چند نفر توی طبقات بالا هستن

  

  :نیما، لبتاب را بالا گرفت و چند ثانیه بعد گفت

طبقهی دوم، سی نفر. طبقهی سوم، چهل نفر. طبقهی چهارم، پنجاه نفر. طبقهی پنجم، حدود بیست نفر. و توی زیرزمین… یک چیزِ عجیب. یک گرما ییییِ شدید که شبیهِ هیچکدوم از مواردِ دیگه نیست

  :زند، لبخندی سرد زد و گفت

 پس نقشهشان این است که ما را توی راهروها گیر بیندازند و از بالا به ما حمله کنند. اما ما از بالا به آنها حمله خواهیم کرد

  

  :او برگشت و به سردار کریمی گفت

 

 

تک تیراندازها رو به پشتبامِ ساختمانِ روبرو بفرست. اونها از بالا، پنجرههای طبقات بالا رو میپوشونن. گروه دوم، با من ازپلههایِ اضطراریِ عقب ساختمان وارد میشیم. گروه اول، با استرایکرها، ورودیِ اصلی رو میپوشونن تا کسی نتونه فرار کنه

  

  

نیروها، با دقت و سرعت، به سمتِ پلههایِ اضطراریِ عقب ساختمان حرکت کردند. پلهها، باریک و تاریک بودند و بو ییِ زنگزدگی و گرد و غبار میدادند. زند، با هفتتیر در دست، اولِ گروه حرکت میکرد. هر قدم، با احتیاطِ کامل برداشته میشد

  

طبقهی دوم ،یک راهرویِ طولانی با چندین اتاق در دو طرف بود. نیروهای پاد، در انتها ییِ راهرو سنگر گرفته بودند و با  مسلسلهای سبک، راهرو را زیرِ آتش گرفته بودند. زند، با یک اشاره، دو نفر از نیروهایش را به سمتِ یک اتاقِ جانبی فرستاد تا از 

  .پشت به آنها حمله کنند. همزمان، خودش با بقیه، از جلو، آنها را تحتِ فشار قرار داد

  

نبردِ داخلِ راهرو، حدودِ ده دقیقه طول کشید. در نهایت، نیروهای پاد ،یا کشته شدند و یا به طبقهی بالا عقبنشینی کردند. زند، با چشمانی که خشم را به سختی پنهان میکرد، گفت:

 طبقهی سوم. همین روش رو تکرار میکنیم. نمیذاریم بهشون فرصتِ سازماندهی بدیم

  

طبقهی سوم ،یک سالنِ بزرگ بود با چندین اتاقِ اداری. اما این بار، نیروهای پاد، از پشتِ میزها و کابینتها سنگر گرفته بودند و مقاومتِ شدیدتری نشان میدادند. یکی از نیروهای خودی، با یک نارنجک، چند نفر از آنها را از پشتِ یک میز بیرون کشید و بقیه، با تیراندازیِ دقیق، مابقی را خاموش کردند

  

 

 

در طبقهی چهارم، مقاومت به اوج خود رسید. حدودِ پنجاه نفر از نیروهای پاد، در سالنِ اصلیِ آن طبقه مستقر شده بودند و با چندین مسلسلِ سنگین، هر کسی را که به پلهها نزدیک میشد، هدف میگرفتند. زند، با بیسیم، از تک تیراندازهایِ مستقر در پشتبامِ ساختمانِ روبرو کمک خواست. سه گلولهیِ دقیق، سه مسلسلچی را از کار انداخت و باعثِ سردرگمیِ بقیه شد. در همین زمان، نیروهای خودی، با استفاده از نارنجکهای دودزا، وارد سالن شدند و درگیریِ تن به تنه شدیدی آغاز شد

وقتی گرد و خاکِ نبرد فرو نشست، طبقهی چهارم کاملاً پاکسازی شده بود. اما بهایِ این پیروزی، دو شهیدِ دیگر از تیمِ خودی بود

  

  

طبقهی پنجم، آخرین طبقه بود. بر اساسِ اطلاعات، حدودِ بیست نفر از نیروهای پاد، در این طبقه مستقر بودند، از جملهِ فرماندهانِ ارشدشان. اما وقتی زند و نیروهایش به طبقهی پنجم رسیدند، با صحنهای غیرمنتظره روبهرو شدند

  

اتاقِ بزرگِ آخرین طبقه، خالی بود. هیچ سربازی، هیچ سنگری، هیچ مقاومتی. فقط یک میزِ بزرگ در وسطِ اتاق، با یک نقشهی بزرگ از جزیره روی آن، و یک صندلیِ خالی پشتِ میز

  

  :سردار احمدی، با نگاهی به اتاق، گفت

 سرهنگ، اونها فرار کردن .یا به زیرزمین رفتن ،یا از پشتبام فرار کردن

  

زند، به سمتِ میز رفت و نگاهی به نقشه انداخت. روی نقشه، چندین نقطه با دایرههای قرمز مشخص شده بود: بیمارستان ،کارخانه، و یک نقطهی دیگر که هیچکدام از نقشههای قبلی نشانش نمیداد

 

 

  

  :نیما، که پشتِ سرِ زند ایستاده بود، گفت

سرهنگ، اون نقطهیِ عجیبِ زیرزمین… من الان مطمئنم که یک تونلِ مخفی به بیرون از شهر داره. احتمالاً فرماندهانِ پاد از اونجا فرار کردن

  

  :زند، بدون اینکه نگاهش را از نقشه بردارد، گفت

پس زیرزمین، هدفِ اصلیِ ماست. اما قبل از اون، باید بیمارستان و کارخانه رو هم پاکسازی کنیم. نمیذاریم که پاد، توی هیچکدوم از این نقاط، پناهگاهی برای خودش دستوپا کنه

  

  :او برگشت و به سمتِ بقیه نگاه کرد

همه، به طبقهی همکف برگردین. استراحت کنید و مهماتتون رو چک کنین. یه ساعت دیگه، به سمتِ بیمارستان حرکت میکنیم

  

نیروها، با خستگیِ عمیقی که در استخوانهاشان ریشه دوانده بود، به طبقهی همکف برگشتند و در سالنِ اصلی، سنگر گرفتند. 

برخی، با چشمانی که به زور باز نگه داشته شده بودند، به دیوار تکیه دادند. برخی دیگر، مهماتِ باقیماندهشان را بینِ خودشان تقسیم کردند

  

زند، کنارِ پنجرهای شکسته ایستاده بود و به خیابانهایِ خلوتِ سینگنارد نگاه میکرد. شهر، حالا واقعاً مرده بود. هیچ صدایی ،هیچ حرکتی، هیچ نشانهای از زندگی. اما او میدانست که این سکوت، قبل از طوفانِ بعدی است

  

 

 

  :سردار کریمی، با دو بطریِ آب، به سمتِ زند آمد و یکی از آنها را به او داد

 سرهنگ، باید چند دقیقهای استراحت کنید. حتی شما هم خستگیناپذیر نیستید

  

  :زند، بطری را گرفت و جرعهای از آن نوشید. نگاهش هنوز به افق بود که گفت

 کریمی، تا حالا به این فکر کردی که پاد، چرا این جزیره رو انتخاب کرده؟

  

  :کریمی، با تعجب، گفت

 چون دور از دسترسه، محافظت شدهست، و منابع کافی برای ساختِ بمب داره. دلیلِ دیگهای هم هست؟

  

  :زند، بطری را کنارِ پنجره گذاشت و گفت

فکر میکنم دلیلِ دیگهای هم هست. چیزی که هنوز نفهمیدیم. بیمارستان… اون آزمایشگاهی که توی سلودنسک دیدیم… و

 اون سیگنالِ عجیبِ زیرزمین. پاد، فقط به دنبالِ ساختِ بمب نبوده. اونها چیزِ دیگهای هم توی این جزیره داشتن

  

  .سکوت، سنگینتر از قبل، بینِ آنها نشست

جنگینظامیزامبی
۰
۰
axl
axl
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید