هلیکوپترها، در دل تاریکیِ ضخیمِ اقیانوس، به سمت جنوب شرقی حرکت میکردند. چهار فروند بلکهاوک، با چراغهای خاموش ،در ارتفاع پایین پرواز میکردند تا رادارهای دشمن آنها را نگیرد. بادِ شورِ دریا، از دریچه های بازِ هلیکوپتر به داخل میوزید و صورت سربازها را میسوزاند. هیچکس حرف نمیزد. هر کس، با سلاحش، با خاطراتش، و با ترسی که پشتِ چهرهی مصممش پنهان کرده بود، مشغول بود
سرهنگ آرش زند، روی صندلیِ کنار خلبان نشسته بود و از پنجره به افقِ سیاه خیره شده بود. جایی در میانِ آن تاریکی ،جزیرهی سینگنارد قرار داشت. جزیرهای که هیچ نقشهای نشانش نمیداد، اما حالا همهی وجودش را پر کرده بود. او چشمهایش را بست و چند ثانیه بعد، دوباره باز کرد. فایده نداشت. تصویرتصویرِ آن جزیره، مثل یک خوره، توی مغزش جا خوش کرده بود
:صدای نیما از پشت سر، سکوت را شکست
سرهنگ، سه دقیقهی دیگر وارد حریم هوایی جزیره میشیم. هیچ سیگنالی از رادار زمینی دریافت نمیکنم. یا خاموشن ،یا خیلی باهوشن
:زند بدون اینکه برگردد، گفت
پاد، باهوشتر از اونیه که بخواد رادارشو روشن بذاره و به ما بگه کجاست. چشمهای ما، خودِ ما هستیم. همه، آمادهی پیاده شدن
در داخل هر چهار هلیکوپتر، سربازها یکییکی آماده شدند. اسلحهها چک شد، کمربندهای ایمنی باز و بسته شد، و چهرهها، سختتر از قبل، به خودشان گرفتند
هلیکوپترها شروع به کاهش ارتفاع کردند. در زیر آنها، آبهای سیاهِ اقیانوس، با خط سفیدی از موجها، به سمت ساحلِ جزیره میخزیدند. اولین تکههای خاکِ سینگنارد، مثل دندانهای شکستهی یک هیولا، از تاریکی بیرون آمدند
ساعت نزدیک به نیمهشب بود که هلیکوپترها، یکییکی، روی زمینهای شنیِ ساحلِ شمال غربی نشستند. سربازها، با حرکات سریع و بیصدا، از هلیکوپترها پیاده شدند و در اطراف آنها سنگر گرفتند. هر کس، با چشمانی که به تاریکی عادت کرده بود ، محیط اطراف را بررسی میکرد
جزیره، ساکت بود. سکوتی که سنگینتر از هر صدایی بود. هیچ پرندهای نمیخواند، هیچ حشرهای وزوز نمیکرد، حتی صدای باد خودش را پنهان کرده بود. این سکوت، مثل یک نفسنفسِ حبسشده بود
:زند، با یک اشارهی دست، نیما را به سمت خودش خواند
سیگنالهای منطقه رو چک کن. ببین آیا غیر از ما، کس دیگهای این حوالی هست؟
:نیما، با لبتابی که نورنورِ آبیِ کمرنگی از خودش ساطع میکرد، چند لحظه به صفحه نگاه کرد و بعد گفت
هیچ سیگنالِ الکترونیکی فعالی توی این محدوده نیست. نه رادار، نه آنتن، نه حتی یک دوربین مداربسته. انگار که جزیره ، مرده است
:زند لبخند تلخی زد
.مرده؟ نه، نیما. این جزیره، فقط در حالِ نفسگیریِ عمیقه. قبل از اینکه بریزه روی سر ما
او برگشت و به سمتِ ۲۴ نفری که پشت سرش صف کشیده بودند، نگاه کرد. سردار احمدی و سردار کریمی، دو بازوی اصلیاش ،کنارش ایستاده بودند. بقیه، در یک نیمدایره، منتظر فرمان بودند
:زند، با صدایی که نه بلند بود و نه آرام، گفت
هدف اول: شهر معدنی. حدود سه کیلومتر از اینجا به سمت شمال شرق. باید قبل از اینکه پاد بفهمد ما اینجا هستیم، آن شهر را پاکسازی کنیم. استرایکرها جلو، نیروهای پیاده پشت سر حرکت پنج دستگاه استرایکر، با موتورهای دیزلیِ کمسروصدا، به آرامی به حرکت درآمدند. پانزده نیروی پیاده، با احتیاط، پشت سر آنها حرکت کردند. زند، سوار بر استرایکر شماره یک، نقشهی ذهنیِ مسیر را مرور میکرد. هر قدم، هر پیچ، هر تپه و هر دره، توی ذهنش جان میگرفت. اما او میدانست که نقشه، فقط یک حدسِ تحصیلکرده است. زمی ننِ واقعی، همیشه چیزهای بیشتری برای نشان دادن دارد
مسیرِ رسیدن به شهر معدنی، از میان یک جنگلِ انبوه و متروک میگذشت. درختها، خشک و شکسته، مثل اسکلتهای بزرگی بودند که دستهایشان را به سمت آسمان دراز کرده بودند. زمین، پوشیده از برگهای پوسیده و شنهای نرم بود که صدای قدمها را میبلعید
پانزده دقیقهی پیادهروی، آنها را به لبهی شهر معدنی رساند. شهر، چیزی شبیه به یک اردوگاهِ متروکه بود؛ با چندین ساختمانِ بتنیِ فروریخته، تونلهایی که به اعماقِ زمین میرفتند، و یک برجِ مراقبت که بالای آن یک چراغِ قرمزِ چشمکزن داشت. اما هیچ نشانهای از حرکت، هیچ صدایی، هیچ چراغی در پنجرهها دیده نمیشد
:سردار احمدی با دوربینِ دید در شب، شهر را زیر نظر گرفت و گفت
سرهنگ، ورودیِ اصلیِ تونلها از سمت غرب است. حدود بیست متر با ما فاصله دارند. اما من چند نفر را پشتِ کیسههای شن، نزدیکِ ورودی، میبینم احتمالاً نگهبان
:زند پاسخ داد
حدس شما درسته. تیم آلفا، از سمت شرق به تونلها نفوذ کنین. تیم براوو، با من از سمت غرب، ورودیها رو میپوشونیم. تک تیراندازها، روی پشتبامِ همون ساختمانِ بزرگِ وسط، سنگر بگیرین. هر کس که از تونلها بیرون بیاد، باید مرده باشه
نیروها، با دقت و سرعتِ یک تیمِ حرفهای، به سمت موقعیتهای تعیین شده حرکت کردند. هیچ صدایی، هیچ اشتباهی، هیچ
.تردیدی. هر کس، جای خودش را میدانست و وظیفه اش را بدون اینکه نیازی به گفتن داشته باشد، انجام میداد
:پنج دقیقه بعد، همه در جای خود مستقر شدند. زند، با بیسیم، فرمانِ حمله را داد
.شروع کنین
چهار تک تیرانداز، همزمان، به سمتِ نگهبانانِ ورودی شلیک کردند. چهار جسد، بدون اینکه صدایی از خودشان دربیاورند، روی زمین افتادند. همزمان، تیم آلفا، از سمت شرق، وارد تونلتونلِ اصلی شدند. تیم براوو، ورودییِ غربی را پوشش دادند و هر کسی که از تونل بیرون میآمد، با یک گلولهی دقیق، متوقف میشد
داخلِ تونلها، درگیری شروع شده بود. تیم آلفا، با استفاده از دوربینهای حرارتی و نارنجکهای دودزا، به سمتِ عمقِ تونل حرکت میکرد. تاریکی، تنگناهای باریک، و دشمنی که از هر شکافی تیراندازی میکرد، شرایط را سخت کرده بود. اما نیروهای ویژه ، .آموزش دیده بودند تا در همین شرایط، به بهترین شکل عمل کنند
یکی از سربازانِ تیم آلفا، با یک حرکتِ سریع، یک نارنجک به سمتِ راهرویی که چند نفر از پاد در آن سنگر گرفته بودند، پرتاب
.کرد. صدای انفجار، در تونل پیچید و به دنبال آن، چند ثانیه سکوت. سپس، صدای قدمهایی که عقبنشینی میکردند
پانزده دقیقه بعد، تیم آلفا از تونل خارج شد .چهره هایشان، پوشیده از دود و خاک، اما آرام بود .یکی از آنها، با دستکشهای خونآلود، به زند اشاره کرد که منطقه پاکسازی شده است
:سردار احمدی، که از بیرون عملیات را زیر نظر داشت، گزارش داد
سرهنگ، شهر معدنی پاکسازی شد. حدود هفتاد نفر از پاد توی تونلها بودن. بیشترشان کشته شدن و دو نفر هم تسلیم شدن
:زند، با نگاهی به افقی که هنوز تاریک بود، گفت
.خوب. به سمت هدفِ بعدی، کوزووگراد. نمیذاریم بهشون فرصت بدیم. همه، حرکت
منطقهی کوزووگراد ،یک پست دیدهبانی و ارتباطاتی بود. چندین آنتنِ مخابراتیِ بزرگ، مثل انگشتهای فلزیِ یک غول، از میانِ ساختمانهای کمارتفاعِ آن به آسمان بلند شده بودند. اما هیچ نوری در پنجرهها نبود، هیچ صدایی از بلندگوها پخش نمیشد .
فقط
.سکوت و تاریکی
زند، این بار از پشتیبانیِ هواییِ مینیجزیره استفاده کرد .یلدا، از طریق یک پهپادِ شناسایی، تصاویرِ دقیقی از منطقه ارسال کرد.
.تصاویر نشان میداد که حدود چهل نفر از نیروهای پاد، در داخلِ ساختمان اصلی و چند ساختمانِ جانبی، پراکنده شدهاند
:زند با بیسیم به یلدا گفت
.یلدا، پوشش هوایی رو برای چند دقیقه روی منطقه نگه دار. ما از دو طرف، همزمان بهشون حمله میکنیم
:یلدا پاسخ داد
.دریافت، سرهنگ. پهپاد در موقعیت است. هر حرکتی ببینم، گزارش میدم
:زند، تیم را به دو گروه تقسیم کرد
.گروه اول از سمتِ غرب وارد میشدند
.گروه دوم، به همراه زند، از سمتِ شرق نفوذ میکردند
حمله، همزمان شروع شد. گروه اول، با استفاده از نارنجکهای فلشبنگ، دربِ ورودییِ ساختمان اصلی را منفجر کردند و وارد .شدند. گروه دوم، از پنجرههای طبقهی همکف، وارد ساختمانهای جانبی شدند
داخلِ ساختمانها، درگیری شدیدی درگرفت. نیروهای پاد، غافلگیر شده بودند، اما دست از مقاومت برنمیداشتند. چند تن از آنها ،از پشتِ میزها و کمدهای فلزی، تیراندازی میکردند. اما نیروهای ویژه، با دقت و سرعتِ بیشتری عمل میکردند
.تنها بیست دقیقه، کافی بود تا تمامِ مقاومت در کوزووگراد خاموش شود
:سردار کریمی، که رهبریِ گروه اول را بر عهده داشت، از بیسیم گزارش داد
سرهنگ، ساختمان اصلی پاکسازی شد. بیست و چهار نفر کشته، دو نفر تسلیم. بقیه هم توی ساختمانهای جانبی بودن که اونا
.هم همینطور
:زند با چشمانی که هنوز خستگی را نمیشناخت، گفت
.خوب. تجهیزات مخابراتی رو منهدم کنین. نمیخواد چیزی برای پاد باقی بمونه
فورت دیپوت، یک انبارِ مهماتِ کوچک بود که پاد از آن برای ذخیرهی سلاح و مهمات استفاده میکرد. بر اساس اطلاعات، حدود
.پنجاه نفر نیروی محافظ و دو کامیونِ مهمات در آنجا وجود داشت
زند، این بار تصمیم گرفت از روشِ نفوذِ مخفیانه استفاده کند. نیما، با هک کردنِ سیستمِ قفلِ الکترونیکیِ دربِ اصلی ،
موفق شد آن را باز کند. نیروهای ویژه، با استفاده از گازِ اشکآور و فلشبنگ، به داخلِ انبار هجوم بردند. بسیاری از نیروهای پاد ،قبل از .اینکه حتی بتوانند اسلحههایشان را بردارند، تسلیم شدند. چند نفر که مقاومت کردند، به سرعت خاموش شدند
.کل عملیاتِ فورت دیپوت، کمتر از ده دقیقه طول کشید
:زند، با نگاهی به کامیونهای پر از مهماتِ مصادرهشده، گفت
.اینها رو به مینیجزیره منتقل کنین. به دردِ خودمون میخورن
سلودنسک، یک آزمایشگاهِ تحقیقاتیِ کوچک بود که پاد در آن روی نمونههای مواد رادیواکتیو و ویروسها کار میکرد. حدود شصت نفر، شامل دانشمندان و نگهبانانِ مسلح، در آنجا بودند
نیروها، با احتیاطِ کامل وارد شدند. اما در این بخش، مقاومت بسیار شدیدتر بود. دانشمندان، با ناامیدی، سعی میکردند تجهیزات
.را نابود کنند و نگهبانان، با استفاده از راهروهای باریک و اتاقهای متعدد، مقاومتی سرسختانه نشان میدادند
نبردِ داخلِ سلودنسک، حدود نیم ساعت طول کشید. در نهایت، با استفاده از نارنجکهای دودزا و تیراندازیِ دقیق، تمامِ مقاومت خاموش شد
:زند، با نگاهی به تجهیزاتِ ویران شده ی آزمایشگاه، گفت
.همهی نمونهها رو ضبط کنین. ممکنه به دردِ سازمان ملل بخوره
و بدین ترتیب، در کمتر از سه ساعت، چهار منطقهی کلیدیِ جزیره، پاکسازی شدند. اما زند میدانست که این، فقط شروعِ راه است. شهرِ اصلیِ سینگنارد، با سیصد نفر نیروی مسلح، هنوز در پیش بود
:او با نگاهی به آسمانی که کم کم به نگِ خاکستریِ سحر تغییر میکرد، گفت
.سینگنارد سیتی، ما داریم میآییم