این مجموعه تحت عنوان «عمو جان» در سال 1391 به لطف سید محمد مصطفوی در هفته نامه ی «جام اصفهان» چاپ می شد.
- عمو جان! این چند روز آقامعلم خیلی مهربان شده است. با لبخند وارد کلاس می شود و هر وقت کسی سوال می کند، به او می گوید: جانم! دیروز که از مبصر شکایت کردیم، مبصر را عوض کرد. دیگر با چوب ما را نمی زند. و هر روز یک ربع زودتر کلاس را تعطیل می کند. تازه امروز به من گفت عزیزم.
- بچه! هفته ی دیگر منتظر بازرس آموزش و پرورش باش.
- سلام عموجان
- سلام بچه
- عموجان حالا که جایی خبری نیست، یک نصیحت بکنید.
- پسر! یادت باشد دو دسته وجود دارد! دسته ی اول آدم ها، دسته ی دوم راحت ها. حالا انتخاب با خودت است!
- نمی شود آدم راحتی باشم؟
- بچه! بدان که آدم ها همیشه آرزو می کنند که راحت شوند، اما راحت ها هیچ وقت آرزو نمی کنند که آدم شوند!
- نمی شود...
- نه! نمی شود. برو پی کار و زندگیت.
- عموجان، امروز حمید و مجید دعوایشان شده بود. هر کدام می گفتند: «من روشنفکرم»
- بگو ببینم. حرف های کدام یکی را می فهمی؟
- خب معلوم است، مجید.
- کدام یکی می خواهد در روستا بماند و روستا را بسازد؟
- خب مجید.
- کدام یکی تو را آدم حساب می کند؟
- مجید.
- پس حمید روشنفکر است.
- عموجان، امروز آقامعلم گفت باید استفاده از چاقو کاملا ممنوع شود.
- من چه کار کنم؟
- خب به نظر من این حرف درست نیست. چون از چاقو هم می شود استفاده ی درست کرد و هم استفاده ی اشتباه.
- معلم تان چیز دیگری نگفت؟
- چرا! گفت به عمویت بگو به هم می رسیم!
- ببین بچه. مهم تر از استفاده ی درست و اشتباه از چاقو، این است که چاقو را از دسته اش برداری. حالا این چاقو را بردار.
- آخ! چرا دستم برید؟ من که از دسته اش برداشتم.
- چون دسته اش هم تیز بود. هه هه! شوخی جالبی بود، نه؟ حالا معنی حرف های معلم تان را فهمیدی؟
- عموجان، امروز آقامعلم گفت هر سوالی دارید از من بپرسید، ولی وقتی از او پرسیدم چرا شما این قدر بداخلاقید، با چوب مرا کتک زد.
- بگو ببینم، آیا قبل از سوال پرسیدن به معلم تان گفتی: همه ی خصوصیات شما خیلی خوب است؟
- نه!
- آیا وقتی سوال می پرسیدی گفتی: ببخشید که این سوال برایم پیش آمده است؟
- نه!
- شترق!
- آخ! چرا می زنید عموجان؟
- شترق!
- آخ! فکر کنم که جواب سوالم را گرفتم.
- عموجان! امروز داشتیم با بچه ها توی حیاط مدرسه بازی می کردیم. آقاناظم نمی گذارد ما در حیاط بازی کنیم. اما امروز حواسش نبود. هوشنگ هی بازی را به هم می زد. ما هم دیگر او را به بازی راه ندادیم. بعد هوشنگ رفت به آقاناظم گفت که ما داریم بازی می کنیم. آقاناظم هم همه ی ما را کتک زد.
- بچه! می دانی با هوشنگ چطور باید رفتار کرد؟
- بله عموجان! مجید می گوید باید با او رفیق شویم و بازی اش بدهیم. حمید می گوید باید او را به کار دیگری مشغول کنیم تا به ما کاری نداشته باشد...
- نه بچه! این ها اصلا روش های خوبی نیست. باید یک بار که هوشنگ را تنها بیرون مدرسه گیر آوردید، بگیریدش و تا می خورد بزنیدش. این بهترین راه است!
- عموجان! امروز به سه تا از سوال های آقامعلم درست جواب دادم. این کارت امتیاز را بهم داد... اِ! چرا پاره اش کردید عموجان؟...
- عموجان! امروز هم مثل دیروز آقامعلم بهم کارت امتیاز داد... دوباره که پاره اش کردید؟ آخر چرا؟...
- ...چی شد بچه؟ امروز هم مثل دو روز قبل، بهت کارت امتیاز دادند؟
- نه عموجان! امروز دو تا قلدر آمدند توی مدرسه و هرکسی را که کارت امتیاز داشت، کتک زدند. خدا را شکر که من کارت نداشتم.
- بچه! یادت باشد که کارت امتیاز داشتن همیشه هم خوب نیست. اصلا هیچ وقت خوب نیست. اصلا... ولش کن!
- عموجان! چرا پارسال در ده سیل آمد؟ چرا دیوار مدرسه‌ی ما ریخته است؟ چرا جاده‌ی ده این قدر خراب می‌شود؟ چرا دیشب در انبار کل عباس، آتش افتاد؟ چرا...
- همه ی این ها می دانی تقصیر کیست؟
- نه، نمی دانم.
- همه اش تقصیر پدر مجید است.
- پدر مجید این وسط چه کاره است دیگر؟
- بچه! هر تقصیری باید مقصر داشته باشد. وقتی نمی دانی تقصیرِ کیست، مقصر را پیدا کن!
- عموجان! بابا می گوید پسر خوبی باش، مامان می گوید پسر خوبی باش، آقامعلم می گوید پسر خوبی باش، پسر خوب چه کسی است عموجان؟
- بچه! پسر خوب وقتی مامان می گوید یعنی کسی که فقط به حرف مامانش گوش می دهد، وقتی بابا می‌گوید یعنی کسی که فقط به حرف بابایش گوش می دهد، وقتی آقامعلم می گوید یعنی کسی که فقط به حرف آقامعلم گوش می کند.
- خب بالاخره پسر خوب کیست عموجان؟ اگر بابا یک چیزی گفت و آقامعلم یک چیز دیگر، من چه کار کنم؟
- آن کاری را بکن که من می‌گویم. پسر خوب کسی است که فقط به حرف من گوش کند!
- عموجان! من باید باسواد بشوم یا نه؟
- خوب گوش کن بچه. وقتی جوان بودم یک چیزهایی روی کاغذ می نوشتم و بالایش یک عکس می چسباندم. ننه ام یک بار یکی از این کاغذها را دیده و برده پیش پسرِ بزرگِ همسایه. گفته: «ننه من که سواد ندارم. این عکس که پسرم زده چیز خوبی نیست، ببین چی نوشته پایینش.» پسرِ بزرگِ همسایه هم گفته: «خیلی چیز بدی نوشته.» اما خودش هم سواد نداشته. بعد پسرِ بزرگِ همسایه کاغذ را برده پیش پدرش. گفته: «پدر، ببین این جا چه چیز بدی نوشته است.» پدرش هم گفته: «آره، خیلی چیز بدی نوشته.» اما خود پدر هم سواد نداشته. بعد پدر کاغذ را برده پیش فضول باشی ده. گفته: «فضول باشی، ببین این جا چه چیز بدی نوشته است.» فضول باشی هم گفته: «آره، خیلی چیز بدی نوشته.» اما خود فضول باشی هم سواد نداشته. بعد فضول باشی کاغذ را برده پیش کدخدا. گفته: «کدخدا، ببین این جا چه چیز بدی نوشته است.» کدخدا هم گفته: «آره، خیلی چیز بدی نوشته.» اما خود کدخدا هم سواد نداشته. بعد کدخدا و فضول باشی و پدرِ پسرِ بزرگِ همسایه و خود پسرِ بزرگِ همسایه آمدند در خانه ی ما و گفتند: «آی عموجان! این چیزهای بد چیست که این جا نوشته‌ای؟» بعد من گفتم: «این ها که چیزهای بدی نیست. اصلا شما خوانده‌اید ببینید چیست؟» کدخدا و فضول باشی و پدرِ پسرِ بزرگِ همسایه و خود پسرِ بزرگِ همسایه گفتند: «بله که خواندیم! خیلی بد بود.» هرچه من گفتم نه، چیز بدی نبود، بگذارید برایتان بخوانم، گفتند: «مگر ما خودمان سواد نداریم؟» ننه هم گفت: «آخه پسرم! من که سواد ندارم، اما وقتی این همه آدم باسواد می گویند چیز بدی نوشته ای، لابد یک چیزی می دانند دیگر.» بعد قرار شد که من فلک بشوم و دیگر هم چیزی روی کاغذ ننویسم و بالایش عکس بچسبانم!
- یعنی من باسواد نشوم؟
- بستگی دارد بخواهی عموجان بشوی یا کدخدا یا فضول باشی یا پدرِ پسرِ بزرگِ همسایه یا پسرِ بزرگِ همسایه!
- چی شده بچه؟ چرا گریه می کنی؟ چرا زار می زنی؟
- عموجان!... قدرت خان...
- قدرت خان چی؟ کتکت زده؟
- نه...
- پس چی؟ پولت را به زور ازت گرفته؟
- نه عموجان... سگ قدرت خان امروز گازم گرفت.
- خب پس بنشین گریه ات را بکن.
- چرا عموجان؟ چرا نمی رویم از دستش شکایت کنیم؟
- ببین بچه. اگر قدرت خان تو را کتک زده بود، اگر پولت را به زور گرفته بود، می بردیمش محکمه. اما سگ‌ها را که نمی شود برد محکمه. بله بچه! بنشین گریه ات را بکن.
- عموجان! دیشب خواب خیلی بدی دیدم. خواب دیدم دو نفر افتادند به جانم و تا می خوردم، زدندم. بعد از پشت بام بردندم بالا و پرتم کردند پایین. بعد بستندم به یک گاری و گاری را دور ده تاباندند. بعد یک مشت مار و عقرب ریختند رویم و همه جایم را نیش زدند. بعد آن دو نفر تک تک انگشت هایم را شکستند. بعد یک اژدها آمد جلو و می خواست قورتم بدهد که از خواب پریدم. تعبیرش چیست عموجان؟!
- اوممم... تعبیرش این است که تو در آینده مرد بزرگی می شوی.
