قلم و قلبم و خودکارم را برداشتم که بهترین داستان کوتاه را بنویسم .
قلم گفت نمی نویسم .
من گیج شدم .
یعنی خب گیج میشود آدم وقتی با چنین چیزی مواجه میشود .
قلم را راضی کردم .
خواستم بی محابا و حتی بدون داشتن ایده خاصی شروع کنم به نوشتن اولین کلمه ولی در کمال ناباوری این بار مچ دست و انگشتانم سر لج با من برداشتند .
اعصابم خورد شد . به همین سرعت . به همین سادگی عصبانی شدم و خواستم روی دیوار اتاقم بنویسم . ولی دیوار جوری زل زده بود بهم که میشد فهمید میخواهد چه بگوید . اگر آن ها می دیدند روی دیوار نوشته ای چه ها که نخواهند گفت .
پای چپم داشت تیر می کشید و به درد آمده بود .
نمیدانستم دیگر چه می شود کرد . باید نمازم را می خواندم شاید کمی آرام شوم . ولی نکردم . گفتم بگذار بعد . بیشعوری آخر تا چه حد .
گفتم من که در این مسیر تنها مانده ام .
یعنی نوشتن را باید بگذارم کنار ؟ شایدم نوشتن بهترین داستان کوتاه را باید برای همیشه بیخیال شوم .
یکهو دیدمش .
داشت از آن دور مرا فرا می خواند .
کیبورد لپ تاپم را می گویم .
شروع کردم به تایپ کردن و این داستان را نوشتم . اسمش را میتوانی داستان نگذاری . هر چه باشد تو تا به اینجایش را خواندی . شایدم نخواندی . این مهم نیست . این مهم است که من سعی کردم بنویسم .