
قراره خیلی دوستت داشته باشم ...
خیلی زیاد ...
اونقدری که با کلمات شاید نتونم وصفش کنم ...
ولی میدونی ؟ ...
درسته که من دوستت دارم ...
ولی نباید بهت وابسه بشم ...
باید اونقدر کتفم قوی باشه که اگه یه روز گذاشتی و رفتی بهت بگم رفتی ؟ ... به کتف چپم اصلا ...
شاید تو نخوای باورش کنی ... ولی من باور دارم که تنها چیز که غیر ممکنه فقط خودِ غیر ممکنه ...البته این حرف من نیست ... من اینقد بزرگ و با تجربه نشدم که بخوام از این حرفا بزنم ... این یکی از حرفای طلایی و پر از تجربه ی امیرتتلو هستش ...
خلاصه اگه من تو رو خیلی دوست داشته باشم باید به همون اندازه هم خودم و تنهایی های خودمو و خدام و خلوتم رو دوست داشته باشم ...
حتی اگه تو درست ترین انتخاب من باشی ولی من بازم باید یاد بگیرم تنهایی هم لذت خاص خودش رو داره و بدون تو هم میتونم زندگی کنم .... نه اشتباه شد ... باید اینو یادگرفته باشم که بدون تو هم میتونم قشنگ زندگی کنم ....
درسته تنهایی سخته ...
ولی من دیگه تقریبا به عادت کردم ...
همون وقتی که همه ی دوست و رفقای دور و برم رو خط زدم و پشت سرمم نگاه نکردم ...
همون روز که آهنگ اون دیگه نمیتونه از امیرتتلو رو گوش دادم و یه جرقه زدم و بعد حقایق مشخص شد و چشمام باز شد و بعد از اون صمیمی ترین دوست تمام عمرم ( البته بعد از خدا و خودم ) رو خط زدم و تمام تمام ...
میدونی ؟.... من ناخواسته و به طور کاملا عجیب و غریبی همون کاری که امیرتتلو بهم گفت رو انجام دادم ... حتی شاید به گفت به بهترین شکل ممکن ... امیرتتلو بهم گفت عاشق صدای قدمات شو وقتی داری از چیزی که واسه تو ساخته نشده دل میکنی ... بهم گفت دل کندن از آدما رو یادبگیر ... و خودشم بهم یاد داد چطوری این کار رو بکنم ...
با آهنگا و حرفاش ... با گرگ 2 ... یا خانوم وزیری ... با گرگ 1 ... با نوبت منه ... با بشمار ... و کلییییییییی آهنگ ...
با این آهنگا یادم داد از خلوتم لذت ببرم و توی خلوتم قشنگ و زیبا زندگی کنم و برم سمت هدفا و رویا ها و آرزو هام ... حقیقتا رو بگم و بدون ترس و واهمه برم سمت هدفم ...
آره ... همه ی اینا وقتی اتفاق افتاد که شما ها داشتین می گفتین امیرتتلو چقد بی ادبه و چقد بی تربیته ...
البته اشکال نداره ... من از خودش یاد گرفتم بحث لیاقته اینجا ... قورباغه رو تو تشت طلا هم بندازی باز میپره تو مرداب ... از قورباغه جماعت انتطار بیشتر از این ندارم ...
خلاصه حرفم همین بود که به قول تتلو تو نباشی یکی بهتر ... مگه قبل اینکه تو باشی طبیعت ما رو لنگ میذاشت ؟ ... نه ...
پس اگه یه روز رفتی ، میرم توی اتاقم یا گوشه و کناره های یه پارک و آهنگای تتلو رو پلی میکنم و از دستت خلاص میشم ...
بعد میرم یه بستنی میخرم و خودم تنهایی میخورم ...
بعد میرم سراغ کار و هدفم ...
بعدشم وقتی بارون گرفت میرم زیر بارون و شروع میکنم به قدم زدن و اصلا با خودم حرف میزنم ... با خدام حرف میزنم ... هندزفری رو میذارم توی گوشم و پلی ...
راستی شاید یکی دیگه اومد به جات ... خدا رو چه دیدی ؟ ... شاید خیلی هم بهتر از تو باشه ...
شاید اشکم دربیاری ...
شاید بعد رفتنت هر شب گریه کنم ...
ولی اینا هم میگذره ...
اینا هم تموم میشه ...
همون طوری که توی اولِ این تنهایی هام و بعد خط زدن همه ی دوست و رفیقام بهم سخت گذشت ... ولی تموم شد ... . به همین سادگی عادت کردم تنها باشم و البته یاد گرفتم تنها بشم ...
پ.ن : کی فکرشو میکرداز امیییییییییییییرتتلو پلی شد ...