
می نشینم پشت لپ تاپم . قرار است چیزی از خودم در وب سایت امیر معین در کنم . و متنِ نوشته را هم از پیش آماده دارم . دور روز پیش نوشتمش روی یک ورقه کاغذ و گذاشتمش توی پیشنویس ها تا نوبتش شود .
اما با این حال یک احساس ناراحتی در من خودش را نشان می دهد .
( ناراحتی به معنای واقعی کلمه . چون خیلی ها به غلط فکر می کنند که نا راحتی یعنی غمگین بودن . در حالی که اگر کلمه ی راحت را در نظر بگیرید ، متضادش می شود ناراحت . به عنوان کسی که در جایی یا یک شرایطی قرار می گیرد که در آن احساس راحتی نمی کند . )
نمی دانم این دیگر چه نوع احساسی است . یا شاید هم خوب می دانم ولی …
رجوع می کنم به احساس و می گویم چی از جون من می خوای ؟
می گوید : فقط می خوام بری یه لحظه بری به یکی از دوستات زنگ بزنی و خستگی از تنت بره بیرون . من که می دونم . تو خسته ای و نیاز به استراحت داری .
اما هرچه بهش می گویم حالا ساعت 5 بعد از ظهره و اصلا وقت بی حالی و خستگی نیست توی گوشش فرو نمی رود که نمی رود . الا و بلا می گوید باید بری زنگ بزنی به یکی از دوستات .
با خودم می گویم : همچین بیراه هم نمی گه . خسته شدیم بابا .
در حالی که تازه می خواستم کارم را شروع کنم .
لپ تاپ را می بندم و زنگ می زنم به یکی از دوستان خیلی نزدیکم .
ولی … حین حرف زدن متوجه می شوم که دقیقه شمار این تماس ، عددش به طور باورنکردنی می رود جلو و بیشتر می شود .
ده … پونزده …. بیست … بیست و پنج …
طرف مثل خودم آدم پر حرفی است . همچین بدش هم نمی آید یک گوش داشته باشد برای آواز خواندن در آن .
هی من خواهم بهش بگویم دیگر کار دارم ، رویم نمی شود . آخر من خودم به او زنگ زده ام بعد بگویم که وقت من دارد هدر می رود و کار دارم ؟
بیشتر از نیم ساعت با هم حرف می زنیم . دکمه قرمز پایان تماس را که لمس می کنم می گویم آخیش … بالاخره تموم شد …
ولی بعد از آن تا که یاد ساعت می افتم و کار هایی که برای روزم برنامه ریزی کرده بودم تا انجامشان بدهم دیگر همه چیز به هم می ریزد .
دلم می خواهد کله خودم را از تن جدا کنم . ولی حیف که خودم را دوست دارم و دلم برای خودم می سوزد .
برای خواندن ادامه ی این مطلب لطفا روی عنوان مقابل کلیک کنید ؛ تا این مطلب را در بستری مناسب تر یعنی وب سایت شخصی بخوانید : حکایت از زیر کار در رفتن یک نویسنده