دلت دارد به خودش می پیچد . خودت را فراموش کرده ای . نمیدانی چه میخواهی . نمیدانی چگونه میخواهی به این زندگی ادامه بدهی . میدانی ... ولی درواقع شک داری که آیا می شود یا نه ... حق هم داری ... داریم در دنیایی زندگی میکنیم که سرت را بالا میگیری میبینی هزار تا چیز سرگرمت کرد ... سرت را پایین می آوری خوابت میبرد ... و خلاصه در این میان فکرت له میشود . قدرت تفکرت ، قدرت زندگی کردنت ، قدرت زنده بودنت ، قدرت راه رفتنت ، قدرت عاشق شدنت و این همه قدرت را به کل فراموش میکنی و سرمان گرم هی میشود . بدیِ ماجرا این است که سرمان به ناخواسته ها گرم میشود . چیز هایی که در نظر تو اصلا قرار نبود وقت تو را پر کنند و در راستای زندگی تو نبودند می آیند و با تمام قدرت می خواهند افسار را به دست خودشان بگیرند . داری همینطوری توی خودت غرق می شوی که ناگهان چشمت به چیزی میخورد . دفتری را می یابی توی کشوی زیر تختت که سالهاست آنجا مانده و حالا کمی خاک رویش نشسته است . ولی وقتی میبینی اش مثل روز اول می ماند که آن را خریده بودی . به همان اندازه اشتیاق داری برای ورق زدنش که یک ساعت بعد از خریدنش داشتی . ورقش میزنی . صفحه ی اول ... دوم .... وسط های دفتر .... صفحه های آخر ... نگاهی به همه شان می اندازی . و نمیتوانی نگاهت را از کلماتی که که چند سال پیش خودت نوشته بودی برداری . با لبخندی که گوشه ی لبت نقش بسته ادامه می دهی به خواندنش .
و با خودت دوباره آشنا میشوی . یادت می آید تویی که فقط 14 سال داشت چه رویاهای قشنگی در سرش می پروراند و چه بی پروا مدام رویا پردازی هایی میکردی که بعضی هایشان راآنقدر به خودت نزدیک می دیدی که می شود گفت مطمئن بود بهشان خواهد رسید . یادت می آید چه قدر پاک بودی . یادت می آید چقدر به چیز های مهمتر در زندگی ات اهمیت میدادی و الآن چقدر داری به سمت پوچی می روی در حالی که میخواهی سعی و تلاش کنی در راستای اهدافی که دیگران باعث شدند انتخابشان کنی ولی خودت آنچنان اشتیاقی به انتخابش نداشته ای ، می نشینی یک گوشه و شروع میکنی به بازی کردن و تلف کردن وقتت و سر خودت را گرم میکنی که با حقایق رو به رو نشوی. در این میان حواست به درست زندگی کردن و در راستای چیز های خوب و اهداف ارزشمند زحمت کشیدن دیگر خیلی نیست .
متوجه چیز عجیبی میشودی . اینکه چقدر از آرزوهایت تا به حال برآورده شده است اما حیف ...حیفکه تو اصلا دیگر آن آرزو ها را به یاد نداشته ای که بخواهی قدردان آن ها باشی . ولی خب هنوز هم آن ها را داری ... لااقل یک سری هایشان هنوز در دسترست هستند .
توی اون دفترچه ، خاطراتی را میبینی که یادت می آورند تو بوده ای که داشتی زندگی میکردی و فقط زنده نبودی. همان لحظه هاست که احساس میکنی یک آدم می تواند چقدر خودش را عاشقانه دوست داشته باشد .
عاشق می شوی . باران نمی بارد اما هوای سرد بیرون را دوست داری . مثل یک عاشق واقعی دفتر را بغل میکنی و با عشق به سینه ات می چسبانی و میزنی بیرون .
هم خودت را ... وجودت را ... زنده بودنت را ... نفس کشیدنت را که با کمک آن هوای خنک را وارد بینی میکنی وبه اعماق ریه های قشنگت که مواظب بودی هیچوقت بهشون آسیبی نرسانی می سد... هم چشمانت را و مهمتر از همه شان ... خدا را ... با شدت بیشتری حس میکنی ...
او و خودت را .. خلوت بین تان را درک میکنی ... چه قشنگ است ... چقدر غیر قابل وصف ...
حالِ آن لحظه ها را با هیچ چیز عوض نمیکنی ... نه ... عوض نمیکنی ...