اونا لبخندمو می بینن ...
اونا حال خوبمو می بینن ...
اونا هیچ کدوم یه ذره دقت نکردن ....
یه ذره ...
یه خورده اگه دقت کرده بودن می تونستن اون بین غم رو هم ببینن ...
می تونستن خشم رو ببینن ...
می تونستن ناراحتی و بغض و گریه های بی صدا رو ببینن ...
می تونستن کلی آرزو ببینن ....
می تونستن تنهایی رو ببینن...
تنهایی ...
ولی اونا هیچکدوم از اینا رو نمی بینن ... نمی فهمن ... نمی تونن ... دست خودشونم نیست ...
پس منو ببخشید که توقع بیجا دارم ازتون ...
ولی اصلا لازمم نیست منو بفهمین و زل بزنین بهم ...
نمیخوام ...
برید گم بشین ...
فقط از دور بهم لبخند بزنین ...
نمیخوام بهم نزدیک بشین ...
چون توی وجودتون رو نمیخوام ببینم ....
نمیخوام شما ها درون منو ببینین ...
به هزاران دلیل که هیچ کدوم رو نمیتونم به کلمه و واژه بیانشون کنم...
میدونی ؟ ...
بعضی وقتا یه سری چیزا تو زندگی آدم پیش میاد که دلش میخواد یه آدم دیگه کنارش باشه و زنگ بزنه بهش ...
ولی من خودمم نمیخوام ...
نمیخوام آدمای مسخره دوره کنن منو ...
نه ...
من نمیخوام ...
اصلا خودم خواستم تنها باشم ...
درسته خستم ...
ولی نمیخوام مسخره ها بیان دور و برم...
پس هر چقدرم سردم بشه ...
هر چقدرم توی طوفان گیر بیفتم نمیخوام با یه پیراهین نازک خودمو گول بزنم و فکر کنم دارم گرما رو حس میکنم ...
خودم نمیخوام کسی دور و بر من باشه ...
دیشب میگفت اینقد تو تنهایی خودت فرو نرو ...
یکی نبود بهش بگه مگه به همین سادگیاس؟
یکی نبود بهش بگه تو از دل من خبر داری ؟
یکی نبود بهش بگه ....
نمیدونم ....
منم خب کم میارم یه وقتایی ....
راستش حتی نمیدونم دیگه چی بنویسم در حالی که توی سرم پر از فکر و حرف شده ....
میگم که ...
ولی من نمیخوام آدمای بیخود و اشتباهیی رو ...
لعنت به همه تون ... به همشون ...
پ.ن: یه سرم به ما بزن از تتل پلی شد و نوشتم