عنوان: قرار بود ۶۰ درصد اضافه شود؛ اما من ۴۵۰ درصد گرانی را دیدم
مقدمه:
سلام آقای رئیسجمهور. خوبی؟ نه، ما خوب نیستیم. من اصلاً خوب نیستم. میدانید چرا؟ داستان من، داستان خیلیهاست. داستان قراردادهایی که شکسته شد و وعدههایی که در میان اعداد سرگردان ماند.
بدنه:
فروردین پارسال، قرار شد ۶۰ درصد به حقوقها اضافه شود. ما هم به امید این عدد، روزها را شمردیم. اما فروردین امسال که رسید، دیدم روغن ۴۵۰ درصد، برنج ۳۰۰ درصد و گوشت ۲۵۰ درصد گران شده است. قیمت مسکن، ماشین و اجارهبها هم که دیگر جای خود دارد؛ شما خودتان از آنها خبر دارید.
اما جالبتر از همه، رفتار شرکتی بود که با آن همکاری میکردم. گفتند: «حقوقت پارسال بالا بوده! اگر دوست داری با همان حقوق کار کن؛ اگر نه، فلانی جای تو میآید، او پنج تومن هم کمتر میگیرد.» من ماندم و این جمله. کار هم که نسبت به پارسال کمتر شده و سفارشها کمتر و کمتر میشوند.
نتیجهگیری:
این متن، نه یک دادخواهی، که یک روایت است. روایت روزهایی که اعداد فریاد میزنند و گوشها کرند. شاید هیچ تغییری نکند، اما حداقل میدانم که در این مسیر تنها نیستم. امیدوارم شما هم روزی بنشینید و از نزدیک ببینید که با حقوقی مثل حقوق ما، چگونه میشود از پسِ این ۴۵۰ درصد برآمد.
سوال از خواننده:
شما هم چنین تجربهای داشتهاید؟ نظرتان درباره این شرایط چیست؟ خوشحال میشوم نظراتتان را در بخش دیدگاه بخوانم.