به زندگی دچاریم به روزمرگی،خیلی به آینده فکر نمیکنیم ،انگار از فکر کردن به آن میترسیم .امید روشنی پیش رویمان نمیبینیم یا اگر میبینیم در جغرافیایی که هستیم نیست شاید درجایی دیگر شاید،مشکل از جغرافیا نیست اینجا زیباترین جغرافیایی روی زمین است .وقتی به کویرو دریا و جنگلهایش می اندیشیم وقتی به تالابهای خشک شده اش میاندیشیم درمییابیم نازیبایی ها را ما با حرص و طمع وولع همه چیز برای خودمان باشد و بس بوجود آورده ایم.پرنده مهاجر هم که نیستیم که تاسرحدمرگ با تمام خطرهایش جغرافیامان را تغییر دهیم به مرزها دچاریم.نمیدانم هیچکس نمیداند سرنوشت مادرمان ایران چه خواهد شد ولی میراث دار خوبی نبوده ایم عاشقانه دوستش داریم ولی توانایی حفاظت از اورا نداشتیم،هنوز ناباورانه امیدواریم که آرامش و آسایش و آنچه لیاقت ایران است باز گردد،امیدواریم ایران ایران شود نه ویران!!!!