دلتنگ کسی میشوم که روزگاری بی حضورش ،زندگیم انگار که خوب پیش نمیرفت،هرروز بودن و دیدنش از روی عادت نبود انتخاب و علاقه ام بود،مدتهاست که راهم از اوجداشده فکر میکردم میشودبعنوان رفیق ادامه داد میشود منافع و کارمان را بگذاریم یک کنار و همچنان رفیق بمانیم،اشتباه میکردم هربار که مرا میدید میترسید اختلالی در کارش ایجاد کنم چون دیگر رفیقش نبودم،همکارش شده بودم،دید ماآدمهاست دیگر همینقدر محدود همینقدر شکاک همینقدر بی رحم،هنوز هم دوستش دارم با همه چیز میتوان کنار آمد،ولی اگر کسی به خوش نیتی آدم شک کرد راهی جز کنار کشیدن باقی نمیماند.