باز دلم هوای قلم کرده است،انگار این روزها دلم بیشتر هوایی میشود.هوای دنیای خودم را میکند؛دنیای من و قلمم
نوشتن نه وسوسه ای برای درک شدن و همراهی، که تنها تلاشی ست برای خودم،ما آدمها همنوع زیاد داریم ولی همفکر.....راستش دلم برای آدمها میسوزد؛برای کلماتی که همچون آدمها خودشان هم نمیدانند دقیقاچه از آنها میخواهند هم همینطور!
نمیدانم مگر سکوت و تنهایی چه مشکلی دارندکه آدمها این چنین از آنها گریزانند؟مگر این سکوت همان سکوتی نیست که بلندترین صدای آرامش را بهمراه دارد؟این تنهایی همان نیست که فرصت اندیشیدن به بزرگترین معجزه خلقت را باخود به ارمغان میآورد ؟ خود ،همان خودتنهاو بی کسی که میان روزمرگی مصلحت ،تعارف و رودربایستی میان آدمهای دیگر جامانده و همچنان منتظراست که........