شاید اولین مخاطب اولین نوشته‌ام تو ویرگول، بیشتر از هر کسی خودم باشم ولی گفتم شاید به درد یکی دیگه هم بخوره پس تصمیم گرفتم بنویسمش اینجا.
یکی از بچه‌ها که ممکنه خودشم اینجا رو بخونه دیروز از بچه‌ها داشت حلالیت می‌گرفت که تابستون بره کانادا. و واکنشی که بنده‌خدا باهاش روبرو شد بیشترش از جنس تمسخر بود. من تو این متن نه می‌خوام قضاوتش کنم که چرا گفته، نه می‌خوام واکنش بچه‌ها رو سیاه‌نمایی کنم. اکثرمون هم احتمالن همچین چیزی رو تجربه کردیم یا اطرافمون دیدیم.
چیزی که می‌خوام بگم اینه که بر خلاف چیزی که از دور به نظر میاد، عمومِ آدم‌ها به غیر از دایره‌ی نزدیک آدم‌های عزیزتون، از موفقیت شما چندان خوشحال نمی‌شن، به ویژه وقتی اون موفقیت هنوز اتفاق نیفتاده و در مورد آینده صحبت می‌کنید. و مطابق با همین قضیه هم واکنش خیلی شیرینی بهتون نشون نمی‌دن و ممکنه حتا دستتون بندازن. بگذریم از اینکه خیلیا ممکنه بهتون تو عمق ذهنشون حسادت کنن و واکنش‌هایی از جنسِ « نه تو نمی‌تونی، خیلی سخته این کار، اصلن حالا فرض کن تونستی تهش که چی؟، فلان مشکلش رو می‌خوای چیکار کنی؟ و ...» انگیزه و انرژیتونو غارت کنه.
حالا چرا این اتفاق میفته؟ چون معمولن اون آدم‌ها هم دوست دارن موفقیتی که شما در شرفش هستید رو کسب کنن و باز احتمال زیادی وجود داره که نتونسته باشن بهش دست پیدا کنن یا جرئتش رو نداشته باشن؛ حالا با شمایی مواجه می‌شن که می‌خواد بره جلو و دستشو به سمت اون موفقیت دراز کنه، جز اینه که دلشون می‌خواد شما هم به اون موفقیت نرسید تا خودشون آرامش پیدا کنن که مشکل از تنبلی یا بی‌انگیزگیشون نیست؟ جز اینه که دلشون می‌خواد اون موفقیت رو دست‌نیافتنی تعریف کنن و جز اینه که وقتی بهش نرسیدید احساس آرامش پیدا می‌کنن؟
اینجوری که من فهمیدم تو بوق و کرنا کردن اتفاقی که هنوز نیفتاده یه ایراد دیگه هم داره. اینکه مغزتون با بیانش پاداش می‌گیره و لذت می‌بره. یه جایی می‌خوندم که این احساس لذت باعث می‌شه انگیزه و انرژیتون به میزان قابل توجهی افت کنه و مغزتون خیال کنه به اون موفقیت دست پیدا کرده، بعدش دیگه تمایل چندانی نداره به اون موفقیت و یه جورایی انگار براش استرس هم نمی‌گیره، استرسی که بارها دیدیم تو دقیقه‌ی نود چقدر سرعت و کیفیت کار رو بیشتر می‌کنه.
از اون طرف نمونه‌های زیادی اطرافمون هست که آدما چراغ خاموش و بدون سر و صدا به سمت موفقیت حرکت می‌کنن و در نهایت خود اون موفقیته که صدا می‌کنه. این آدما از موفقیتشون خیلی لذت بیشتری می‌برن و با واکنش‌های منفی زیادی هم مواجه نمی‌شن.
از همه‌ی این‌ها که بگذریم ممکنه به هر دلیلی اون موفقیتی که براش برنامه‌ریزی کردید اتفاق نیفته. و بعد از رسیدن موعدش ممکنه با آبشاری از سوال‌های «ااا چرا نشد؟ پس چی شد؟» و قضاوت‌های «من که بهت گفتم نمی‌شه، از اولم آدمش نبودی و ...» مواجه بشید و پوست روانتون از این فشار کنده بشه.
دیگه بحث خرافات و چشم زخم و اینا رو مطرح نمی‌کنم چون خودم بهش چندان معتقد نیستم. ولی خب از طرفی وقتی تعداد زیادی آدم بهش اعتقاد داشته باشن ممکنه رفتار جهان رو در جهتی که این خرافات درست کار کنه تغییر بدن.
اینه که به نظر من:
Keep calm and don't say a single shit before you achieve what you are going to achieve
