ویرگول
ورودثبت نام
محمد حسین امیری
محمد حسین امیری
محمد حسین امیری
محمد حسین امیری
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

سرطانِ داغ

°
«برای پدرم»
شمایلِ اندامی مَلموس
در رقصِ موهومِ بادبادک ها
اعتقاد به اصالتِ روح
انحطاطِ سبب ها بواسطه ی سبب ها
و معنویّتِ مسمومی که حاشیه از متن فرار می کند.

- زده گی ی لباس
- آبشخورِ ذهنی مستعمل
تغییر بر اساسِ خوش سلیقه گی ی انسان هایی
که مقابلِ خودِشان نایستاده
و بهترین راه را انتخاب...

ما در خواب های دیگران گریزانیم
پا به فرار از موقعیتی به فعلیتی
به رسمِ پارافِ اسمی در تهِ سطرهایی
یا سطرهایی در ته...

چه دردِ ساکتی ست این که نمی گذارد از متنِ معمول فرار کنی
پا به گریز از خوابِ خیلی ها
و حواشی ی مستعملی
که آبشخورِ هیچ ذهنیتِ مُنجَری نیستند
لا ابتلا به جهانِ جانوری،
لا ابتلا به رو در رویی و بهترین انتخاب.

رقصِ شبیهِ شمایلی موهوم،
و اِدباره گی ی اندامی ملموس،
در زده گی ی روحی مسلول
و لباسی
که تنِ هیچ عافیتی نمی شود.

ما انسانیم،
و موظّفیم که وظیفه ای داشته باشیم
از وضعیتی فعلی به فعلیتی مُنجَر
و اعتقاد به بادبادک ها
اعتقاد به پرنده ها
که هوای آزاد را
همیشه احساس می کنند
لا ابتلا به کانالیزه شدن
لا ابتلا به پروتستانیزمِ معنوی
لا ابتلا به فرورفته گی ی در خویش...

چه دردِ ساکتی ست این که نمی گذارد رها باشی
در بازی ی بادبادک ها،
در شیطنتِ روح،
در تغییرِ ذهنیت،
بی هیچ تناسُخی در معیار،
بی هیچ سِنخیّتی در ادامه
بی هیچ ابتلایی به ابتلا
بی هیچ گُریزی از کسی به کسی
رها باشی از آنچه تو را مُتعلِّق می خواهد
مُتعلِّق می داند
رها باشی،
در پیراهنی که روح
از اقلیتی که تَن...

ما واداریم
چون انسانیم،
همیشه واداریم
به کارهایی که انجام می دهیم
و دردها،
واقعیت هایی که پنهان می مانند در لباس،
روزی زخم می شوند
زخمِ مُسَطَّح
و تو،
سرطانِ داغ می گیری و می میری.
|م.حسین امیری|

۱
۰
محمد حسین امیری
محمد حسین امیری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید