ویرگول
ورودثبت نام
محمد حسین امیری
محمد حسین امیری
محمد حسین امیری
محمد حسین امیری
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

تِشتَر، اَپوش، تخمِ اندوه...

۱)

بد را تحویل می دهیم

تِشتَر،

دعای باران می خواند و چانه می اندازد

با دلی بادکرده از ناامیدی

یا مُقابل القلوب

اَپوش،

در چشم هایش

تخمِ اندوه دارد و آب ها را می کُشد

آب ها بالا نمی روند

یا مُحوّلِ الحال

یا مُدبّرِ الروز...

۲)

نامعلوم را

تحویل می گیریم

و با تمامِ ترس

چشم به شب های آسمان داریم

چشم به روزهای آسمان

چشم به ابرها و شهر ها و شیب کوه ها

به لرزه های زمین

به پرنده هایی که روی بال هایشان

کودک سوار کرده اند...

۳)

عنکبوتِ کهنه در آسمان ها سرگردان است

بد را به آب می دهیم

هزاران دروغ سیزده

هزاران وعده و فریب

هزاران سبزه ی جوان

رها شده بر آب های سدها

هزاران قلب، قلب، قلب

در سردخانه های اجاره ای

و فریادهایی

که پا بر خط قرمز

تمرینِ تحمل می کنند...

۴)

تفنگ های بد، گُل نمی دهند

از شمار آدم ها می کاهند

(کشور،

جایی برای همه کس نیست...)

تفنگ های بد

راه دهان ها را بلدند

راه سینه ها را

و سرها را...

تفنگ های بد،

ادامه را تحویل می دهند

با انگشت های اشاره، عمود و سربالایی

که روی صورت دارند (هیس....)

۵)

قلب هایی که فرو می ریزند

از بیرون

دیده نمی شوند.

فقر، که در حدقه های چشم ها

در کفِ دست ها

و در پوست صورت ها متراکم می شود

و جان ها،

که در حلق ها و بینی

منتظرِ طاق شدن از تصمیم ها هستند.

۶)

بد را تحویل می دهیم

نامعلوم را تحویل می گیریم

و شب

همچنان شب است

از بد

به نامعلوم

از شب

به شب

هیچ کس،

مراقب هیچ کس نیست

ما،

جان هایی نیمه ایم

که به لب رسیده ایم.

۷)

..................................

|م. حسین امیری|

۱ فروردین ۹۹

۰۴:۱۷

۰
۰
محمد حسین امیری
محمد حسین امیری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید