
بیا وانمود کنیم عدالتی هست
بچه ها شادند
آب هست
نان هست
آبرو هست
کسی، کُلیه نمی فروشد
و نیاز نیست هیچ کودکی
کنار خیابان
ترازو بگذارد...
بیا وانمود کنیم عدالتی هست
روزنامه ها دروغ نمی نویسند
تریبون ها دروغ نمی گویند
صندوق ها، درستکارند
میانِ مسجد و میخانه
انتخاب با خودمان است
و مردم،
خیلی دچارِ خوشبختی اند
و خیلی در فراوانی ی بیش از اندازه اند...
بیا وانمود کنیم عدالتی هست
اینجا، شِعب نیست
روی شکم هایمان، سنگ نگذاشته اند
و استخوان ها،
به مرگِ طبیعی مُرده اند
مثلن بر اثرِ پیری
یا نقصی مادرزاد
نه بخاطرِ خوردنِ آمونیاک
نه از تزریقِ هوا
و نه بخاطرِ فرو کردنِ تریاک در پُشت...
بیا وانمود کنیم عدالتی هست
خداها خوبند
کدخداها خوبند
ما،
بر دشمنانی که برایمان ساخته اند
پیروز می شویم
و در بهشت،
دست بر کِشاله های اُرگانیک و پاکت های چیپس
به خوشبختی های ابدی لبخند می زنیم
پهلو به پهلوی هم
شکم به شکم...
بیا وانمود کنیم عدالتی هست
و این ها
که از ترسِ گلوله
و دیگر ندیدنِ عزیزانشان
به کُنج ها می گُریزند
ما، نیستیم...
بیا وانمود کنیم، عدالتی هست...
|م. حسین امیری|
۱۸ تیرماه ۹۸
ساعت ۲۲