شمارو نمیدونم ولی من تا جایی که یادمه هروقت قلبم شروع میکرد بالا پایین پریدن، میفهمیدم یه جای کار میلنگه. یه چی سر جاش نیست. حس میکردم بدنم کارایششو از دست داده. مغزم فرمان های اشتباه صادر میکنه. یعنی کافیه که حسکنم که قلبم طبیعی نمیزنه. تو اون زمان بدن ادم سعی میکنه که به حالت طبیعیش برگرده. یه جوری جلوگیری میکنه از تغییرات این چنینی. دوست داره برگرد حالت قبل ولی "من درون" هر فرد دوست داره تو همون حالت "ناپایدار" بمونه. تو این جور مواقع بدن کار های مختلفی میکنه تا ضربان قلبتو بیاره پایین. از اون بالا مالا ها دستتو بگیره بیارتت رو زمین . سعی میکنه پر پروازتو بچینه.
یکی عرق میکنه. یکی سرخ میشه. یکی صداش میلرزه یکی دستش.... تا قلبش به حالت طبیعی برگرده.
واسه من خندیدن بوده. هروقت ضربان قلبم تند زده بدنم هورمون اندورفین ترشح میکنه تا بخندم. با خنده عواطف دیگرمو مخفی میکنه. مثه نقاب تمام بدنتو فرا میگیره طوری که خودت دیگه خودتو نمیبینی.
دقیق یادمه اولین باری که اینطوری شدم کی بود. بچه بودم ۵ یا ۶ داشتم. ختنه کرده بودم. دو تا از خاله هام یه عروسک برام خریده بودن به اسم "توپولی". موهاش فر بود. لپاش چال داشت. یه خال روی لپ سمت راستش. تا دیدمش قلبم شروع کرد تند تند زدن. یه روز بهش گفتم چقد دوستش دارم. فرداش خراب شد. لباسش پاره شد. موهاش کنده شد. از دستش دادم.
از اون روز به بعد ترسیدم. هر وقت قلبم شروع کرد تند زدن فهمیدم قراره یکی رو از دست بدم. دیگه هیچوقت خودم نبودم.هیچوقت نگفتم قلبم تند میزنه . فقط خندیدم از ته دل که نه ولی خب خندیدن بهتر از اینکه یکیو از دست بدی... یه مدتیه بازهم قلبم داره بد کار میکنه.
خواستم بگم اگه زندگی عروسکی رو بهتون کادو داد، برید براش بمیرید قبل از اینکه مثه من "بمیرید".
