باجمعی از رفقا با هم از طریق دانشگاه میخواستیم بریم. تبلیغش را زیاد شنیده بودم ولی تا به حال تجربه اش نکرده بودم. الان که بهش فکر میکنم قبل از اینکه برم اونجا تو ذهنم بهش توجه زیادی نداشتم. تنها پیش زمینه ای که ازش تو ذهن خودم ساخته بودم،گرمای طاقت فرسا،تشنگی،راه زیاد،خستگی،گشنگی و...بود.
هیچ توجیه خاصی واسه خودم نداشتم که چرا دارم میرم و تنها دلخوشیم همین جمعی از رفقا بودن که دارن باهام میان. وقتی از دانشگاه داشتیم راه می افتادیم با خودم میگفتم:((پسر هنوز وقت هست،میتونی نری. فقط کافیه که بخوای)).
دل رو زدم به دریا و گفتم اصلا بزار چهار،پنج روز هم ما سختی بکشیم. مگه چی میشه؟ خلاصه که راه افتادیم.
فکرش هم نمیتونید بکنید که چه قدر تو راه بهم خوش گذشت. غذا کم میومد ولی کسی گشنه نمیموند،همه فعالیت داشتند ولی کسی خسته نمی شد،راه زیاد بود ولی متوجه نمیشدیم. نمیخوام بگم اینها به خاطر ماهیت اردو و مکانی بود که داشتیم میرفتیم و خود این جمع بودن تاثیری نداشت،ولی انگار روح معنوی فضایی که قرار بود بریم بین بچه ها پخش شده بود. هر کسی با رفتار خودش انگار داشت نشون میداد که قراره بریم اونجا...
از غذا تعارف کردن ها،از شوخی بچه ها،از حرف زدن ها،حتی از راه رفتن ها...همه و همه نشونه ی فضای اونجا بود. انگار از قبل محیط آماده شده بود.
وقتی رسیدیم اگه خوشی ای هم بود دیگه تموم شد. از الان رنج و سختی شروع میشه. از الان قراره که...
تعجب کردم...انگار زیاد هم گرم نیست،چه بوی خوبی میاد...بوی سیب...
مدتی بود که رسیده بودیم. همه داشتند استراحت میکردند. دیدم چند تا از بچه ها دارن میرن یه طرفی. گفتم بزار منم باهاشون برم ببینم کجا میرن. دنبالشون راه افتادم دیدم دارن میرن سمت یه قسمت هایی که روی تابلو های اونجا نوشته بود:((خطر!!!منطقه مین گذاری شده!!!))
داد زدم کجا میرین...مگه از جونتون سیر شدین؟...
یکی گفت:(( بچه ها تشنه اند،آب میخوان...))
جلوتر که رفتند دیدم از هم جدا شدند.
رفتم دنبال اون سه چهار نفر که کجا میرن...
از گوشه کناره ها خودشون رو رسوندند به یه منطقه ای که تا چشم کار میکرد پر اسلحه و تجهیزات نظامی بود...
یه تانک خراب هم اون گوشه افتاده بود.
یکی از اونا داد زد:((پس کجاست؟))
اون یکی گفت:((نمیدونم؟پرستاره گفت ماسک ها رو گذاشته پشت تانکه تا دست بعثی ها بهشون نرسه.))
خواستم برم کمکشون که سریع تر پیدا کنند،شاید یکی از بچه ها واسش مشکلی پیش اومده باشه.
اومدم برم کمکشون دیدم یه نفر صدام زد:((پسرجون کجا میری؟مراقب باش...دستت رو بده من،جلوتر نرو...))
به خودم اومدم دیدم که اون بچه ها نیستند و من جلوی همون تابلوی((خطر!!!منطقه مین گذاری شده!!!))وایستادم...
با خودم گفتم:((دم هرچی داش مشتی گرم...))