پدرم مرد خوبي است،
مذهبي است و اهل دين،
از آهنگُ موزيك خوشش نمي‌آيد و گوش نميكند مگر در مواردي كه من در ماشين آن را پلي كنم كه آنهم با كمي غر و لند و بعد از گذشتن چند دقيقه هم مي‌گويد: اينها چيست كه گوش ميكني،
داد ورش مي‌دارد كه عوض كن ماتم مانده را
راستش نمي‌دانم چرا به آهنگ ها مي‌گويد ماتم مانده
اما،
ديروز پدرم را همراهي ميكردم،كار داشت و نمي‌توانست رانندگي كند.
آخر ميداني طفلكي چند وقتي مي‌شود كه پايش شكسته استُ نمي‌تواند رانندگي كند و من كه پسرش هستم و بزرگتر نيز را همراه مي‌كند تا در كارهايش كمك حالش باشم،
ميداني اگر بودي و در اين شب هاي دلتنگي همراهيم مي‌كردي هر شب داستان روزمره را برايت مي‌نوشتم و مي‌گفتم برايت كه بايد چند هفته‌اي در گچ باشد تا مثل سابق راه برود،
بگذريم
ديروز اتفاقي عجيب افتاد،
آهنگي پلي شد كه خيلي آن را گوش نداده بودم اما بر حسبِ عادت آن را حفظ بودم،
نگاهش كردم،
ديدم زير لب دارد با آهنگ هم‌خواني مي‌كند و غر و لندي نميكند،
'حالا كه اميدِ بودن تو در كنارم داره مي‌ميره'
تمام كه شد گفت دوباره همان را بگذار،
داشتم از تعجب شاخ در مي‌آوردم،تا حالا اينطور چيزي نديده بودم
گذاشتم‌ش،با دقت بيشتري گوش دادم
'عذابم ميده اين جاي خالي'
انگار جاي خالي چيزي اذيتش ميكرد كه چندين بار گوش كرده بود و حفظش كرده بود
فكر ميكنم داشتن عذاب هاي جاي خالي رسم ديرينه خانوادگي‌مان است،
فكر ميكنم الان مي‌فهمم چرا به آهنگ ميگفت ماتم مانده،
ماتمي در قلبش مانده بود پدرم.....
'منمُ اين جاي خالي كه بي تو هيچ وقت پر نميشه
منمُ اين عكسِ كهنه كه از گريم دلخور نميشه'
?❤️
٠١:٢٣
