
در نگاه بسیاری از مدیران بالادستی صنایع مختلف کشورمان، حرفه روابط عمومی در تعاملی آنی و گذرا با رسانهها خلاصه میشود. در دوران کاری، مواجهه من با مدیرانی که بدون درک درست از نیاز سازمانیشان پیچ برگزار کردهاند و تنها بهواسطه کلاسهای بهروز مدیریتی یا خواندن مقالات جدید در مدح روابط عمومی، تقاضای پروپوزال میکنند کم نبوده و شوربختانه همچنان کم نخواهد بود.
اگر این فضا تنها در کسبوکارهای تازه پاگرفته نمود داشت جای درک بود، اما موجسواری بدون هدف نامآشناترین شرکتهای داخلی بر فضای ارتباطات رسانهای از یک سو و ورود حتی بزرگترین رهبران بینالمللی تجارت (فعال در ایران) تنها بهواسطه فشار دفاتر مرکزی جهت ورود به حوزه ارتباطات موضوع را دردناکتر میکند. این در حالی است که در اکثر آنها وظیفه خطیر گذار بر دوش مدیر بازاریابی (Marketing Manager) نهاده شده، اما فارغ از لحظهای درنگ که به راستی «روابط عمومی تبلیغات نیست» و همچنین «این حرفه مرادی کوتاهمدت نیست».
ترند دیگر این روزها، دستوپا زدن شرکتها برای آغاز خط روابط عمومی بلافاصله پس از مواجهه با بحران سازمانی یا زنگ خطرهای احتمالی (Weak Signals) است. بسیاری در این وانفسا که تنها چند صباحی برای حفظ آوازهشان مهلت مانده اقرار میکنند که هرگز تصور نمیشد PR و مدیریت بحران تا این اندازه برای مجموعه حیاتی باشد.
با کمی تأخیر از امروز تلاش خواهم کرد کمی بیشتر از چالشها، بایدها و نبایدهای حوزه ارتباطات یا در مقیاسی کوچکتر روابط عمومی بنویسم؛ آنچه حاصل دانش محدود نویسنده و منعکس کننده برخورد او با فضای مرسوم تجارت کشور است.
در تمامی این مقالات که به صورت ماهانه منتشر خواهد شد به 4 نکته اصلی تاکید خواهم کرد:
1- گستره وسیع ارتباطات را میتوان در سه واژه «چابکی، دقت و تفکر راهبردی» عصاره کرد.
2- روابط عمومی راهبردی عمیق، چندوجهی، پیچیده و بلندمدت است و به هیچ عنوان «تبلیغات» نیست.
3- تداوم ایمن کسبوکار و حفظ شهرت سازمان و محصولات از مهمترین خروجیهای ارتباطات فعال (Proactive Communications) هستند.
4- ارتباطات رسانهای و درونسازمانی، مدیریت بحران، رصد رسانههای برخط، چاپی و مجازی و نیز تولید محتوا همگی بازوهای روابط عمومی هستند.
تمامی موارد فوق نیازمند شناخت عمیق از فرهنگ سازمانها، اهداف آنها و برنامههای اجرایی دردست بهعنوان ابزار زیرساختی است.
امیدوارم در کنار هم سفر ارزشآفرین و شیرینی را تجربه کنیم.