🔹پذیرش آتشبس از سوی ایران را میتوان از منظر استراتژیک، واکنشی به الگوی رفتاری ایالات متحده در مدیریت تنشها تحلیل کرد. بر اساس این دیدگاه، برخورد آمریکا با ایران، برخلاف انتظار اولیه ترامپ مبنی بر یک پیروزی سریع، به یک بنبست نظامی تبدیل شد. و همین موضوع باعث بالا رفتن ترامپ از (نردبان تنش) شد در این میان، نقش نتانیاهو در هدایت سگ زرد به سمت نردبان تنش مشهود است؛ رویکردی که هدف آن خارج کردن ایران از معادلات و واداشتن آن به تسلیم از طریق بالا بردن سطح درگیریهاست.
🔹این الگوی رفتاری، شباهتهای ساختاری عجیبی با استراتژی آمریکا در جنگ ویتنام دارد. در هر دو مورد، هدف اصلی، از کار انداختن قدرت رقیب از طریق فشار حداکثری است؛ که در هر دو مورد با شکست مواجه شد اما تاریخ نشان داده که این راهبرد، حتی در صورت عدم پیروزی کامل، هزینههای انسانی و محیطزیستی جبرانناپذیری به همراه دارد (مانند میراث مینهای باقیمانده و آسیبهای ژنتیکی در ویتنام به دلیل استفاده از بمب های شیمیایی).
🔹از این منظر، تصمیم ایران برای همکاری یا تعامل با ترامپ میتواند تلاشی برای «فرود از نردبان تنش» تلقی شود. ترامپ، که احتمالاً با درک زودهنگام از ناکارآمدی نظامی در این جبهه، سعی در بازسازی تصویر پیروزمندانه خود (از طریق اعلام پیروزیهای کاذب) داشت تا مسیر خروج از جنگ را هموار کند، با مانعی مواجه بود: ایران با عدم پذیرش روایتهای یکطرفهی او، عملاً مانع از آن میشد که ترامپ بتواند بدون هزینهی سیاسی، از این تنش خارج شود. بنابراین، آتشبس نه یک عقبنشینی، بلکه ابزاری برای مدیریت یک بحران کنترلنشده بود.
✍محمد مهدی اخگری
🆔@manzelate_moallemi