
#بوی_خونین_مهر
ماه مهر همیشه یادآور روزهای شیرین آغاز سال تحصیلی بود؛ اما امسال، یادآور داغی است که هرگز از جوشش نخواهد ایستاد.ماه مهر امسال، غایبین زیادی دارد.
یادآور تلخ صدای شیرین معلمی است که دفتر حضور و غیابش را باز میکند و نام دانشآموزان را میخواند؛ اما امسال، خیلی از دانشآموزان میناب دیگر در مدرسه نیست.
یادآور روزهایی است که کودکان، دست در دست مادر و پدرشان، در صف مدرسه میایستادند تا مبادا کلاس خود را اشتباهی بروند.
یادآور روزهای قبل از اول مهر است؛ روزهایی که کیفهایشان را برای رفتن به مدرسه آماده میکردند؛ اما این کیفها، امروز بوی خون میدهند.
یادآور هیاهوی دانشآموزان در حیاط مدرسه است؛ یادآور بازیهای شیرین در راه مدرسه؛ یادآور خوراکیهای کوچک و خوشمزهای که تمام لذت کودکیشان بود.
عجیب است؛ امسال در روز اول مهر، یکی از بهترین دانشآموزان غایب است.
آری... ماکان کوچولو امروز به مدرسه نیامده است.
ماه مهر امسال، برخلاف تمام سالهای گذشته، بوی خون میدهد؛
بوی ناله مادرانی که فرزندشان را از دست دادهاند؛
بوی شیون مادری که پیکر بیجان فرشتهاش را در آغوش گرفته است؛
بوی گودال قتلگاه فرشتگان میناب را میدهد؛
بوی شکستن قلب ایران را میدهد؛
بوی عزا و رخت سیاه میناب را میدهد؛
و بوی نبود پدر مهربانی را که هر سال، در همین روزها، برای فرزندانش امید میفرستاد؛ امیدِ ساختن آیندهای روشن برای ایران.
مهر امسال، دفتر حضور و غیابش را باز میکند؛
نامها خوانده میشوند...
اما جای بعضیها برای همیشه خالی است.
خوشا به اینکه رنگ خون، سرخ است؛
تا مبادا کسی بگوید آن را ندیده است.
✍ شایان حسنی
🇮🇷|بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان همدان