آقای روحانی؛تسلیم،مذاکره نیست.

📌اظهارات اخیر حسن روحانی درباره مذاکره، جنگ و نسبت مردم با سیاست خارجی، یک پرسش اساسی را پیش روی افکار عمومی قرار می‌دهد: آیا برای رسیدن به صلح، باید از قدرت خود صرف‌نظر کنیم؟

هیچ ایرانی وطن‌دوستی جنگ را انتخاب اول خود نمی‌داند؛ اما مخالفت با جنگ، به معنای پذیرش هر مطالبه‌ای از سوی طرف مقابل نیست. مذاکره زمانی می‌تواند منافع ملی را تأمین کند که پشتوانه قدرت باشد، نه جایگزین آن.

تجربه سال‌های گذشته نشان داد که امضای توافق، به‌تنهایی تضمین‌کننده رفتار طرف مقابل نیست. کشوری که از توافق خارج می‌شود و سیاست فشار حداکثری را در پیش می‌گیرد، صرفاً با لبخند دیپلماتیک متوقف نخواهد شد؛ بلکه باید بداند فشار و تهدید، هزینه و پیامد نیز دارد.

مسئله روشن است: موشک در برابر مذاکره نیست؛ پشتوانه مذاکره است. قدرت دفاعی برای جنگ‌طلبی نیست، برای جلوگیری از جنگ است. همان‌طور که دیپلماسی برای تسلیم شدن نیست، برای پیگیری حقوق ملت در عرصه سیاسی است.

مردم ایران جنگ نمی‌خواهند؛ اما آیا برای جلوگیری از جنگ حاضرند از امنیت، استقلال و حقوق خود چشم‌پوشی کنند؟ این دو سؤال را نباید با یکدیگر خلط کرد.

ایران نه جنگ می‌خواهد و نه تسلیم را می‌پذیرد. مذاکره می‌خواهد، اما مذاکره‌ای که در آن منافع ملی معامله نشود؛ صلح می‌خواهد، اما صلحی که از موضع ضعف تحمیل نشده باشد.

در نهایت، مسئله نه انتخاب میان «مذاکره» و «قدرت»، بلکه استفاده هم‌زمان از هر دو برای یک هدف است: حفظ منافع ملی، امنیت و عزت ایران.

آقای روحانی! مردم از جنگ خسته‌اند؛ اما از تحقیر هم بیزارند. این جنگ‌طلبی نیست؛ نامش دفاع از منافع ملی است.

✍شایان حسنی

🇮🇷|بسیج دانشجویی دانشگاه‌ فرهنگیان همدان

🆔 @manzelate_moallemi