ویدیو مربوط به این مقاله: (کلیک کن)

متغیر یعنی چه؟ متغیر یه اسمه که یه مقدار تو خودش نگه میداره، و توی برنامه میتونی از اون اسم استفاده کنی. زبان C چون Static Type عه، وقتی میخوای یه متغیر تعریف کنی، باید بگی که قراره چه نوع دادهایی رو نگه داره و این نوع داده قابل تغییر نیست (یعنی اگه متغیری قراره int نگه داره، نمیتونه بعدا str ذخیره کنه). مثال:
int age = 21;
اینجا متغیری به اسم age ساختم و مشخص کردم که داخلش مقدار integer قرار میگیره و مقدار 21 هم بهش دادم.
به کد زیر دقت کن:
int age = 21; printf(age);
این کد کامپایل نمیشه! دلیلش چیه؟ تابع printf باید براش تعیین بشه که قراره چه چیزی رو چاپ کنه و اون چیز نوعش چیه. توی پایتون من راحت میتونم اینطوری عمل کنم:
age = 21 print(age)
ولی توی C بدین شکل نیست. راه درست چیه؟ باید از علامت های % استفاده کنم. مثال:
int age = 21; printf("%d", age);
هر % یه جور راهنماییه برای printf تا بفهمه چه نوع دادهای رو، چطور چاپ کنه.
تو کد بالا مقدار داخل age یک integerعه و به همین دلیل از d% استفاده کردم تا printf بفهمه بجای d% یک integer قرار میگیره (تو پایتون هم موضوع % هارو توی print داریم)
علامتهای پرکاربرد % تو printf:

مثال:
int age = 25; float pi = 3.14159; char ch = 'A'; char name[] = "Amirhossein"; printf("Age: %d\n", age); printf("Pi: %.2f\n", pi); printf("Character: %c\n", ch); printf("Name: %s\n", name);
خروجی:
Age: 25 Pi: 3.14 Character: A Name: Amirhossein
یه نکته خیلی مهم. به خط 3 دقت کن. اونجا من از تک کوتیشن استفاده کردم ولی چرا تو رشته ها همیشه از دابل کوتیشن استفاده میکنم؟ تفاوتشون چیه؟
'A' یعنی فقط یه دونه حرف A
"A" یعنی یه رشته که توش A هست، و تهش یه علامت مخصوص برای پایان رشته (یعنی 0\) هم هست
تو زبان C یه نوع داده داریم به اسم char که فقط و فقط 1 بایت (8 بیت) حافظه مصرف میکنه. یعنی:
char ch = 'a';
اینجا متغیر ch دقیقا 1 بایت حافظه مصرف میکنه و داخلش کد عددی کاراکتر a ذخیره میشه.
درنهایت، زمانی که متغیری تعریف میکنم و بهش میگم قراره نوع داده char داخلش قرار بگیره، باید از تک کوتیشن استفاده کنم و باعث میشه که فقط 1 بایت حافظه به اون متغیر اختصاص پیدا کنه.
بریم سراغ موضوع RAM
RAM مخفف Random Access Memoryعه یعنی حافظهای که:
موقته (بعد از خاموش شدن سیستم پاک میشه)
سریع و مستقیم قابل دسترسیه
CPU ازش برای اجرای برنامهها استفاده میکنه
وقتی یه برنامه رو اجرا میکنی، سیستم عامل میاد فایل اجرایی رو از هارد میخونه، میریزه تو RAM، بعد CPU شروع میکنه به اجرا کردن اون از داخل RAM.
وقتی مینویسی int x = 5 چی میشه؟
کامپایلر میگه: من به 4 بایت حافضه نیاز دارم (چون int معمولا 4 بایته)
سیستم عامل یه جای مناسب توی RAM پیدا میکنه (مثلا آدرس 0x7ffe1000)
مقدار 5 به صورت باینری تو اون آدرسها ریخته میشه.
اسم یا برچسب x روی اون آدرس گذاشته میشه تا توی کدت بتونی ازش استفاده کنی.
به کد زیر دقت کن:
int number; printf("%d", number);
من برای number مقداری تعریف نکردم، حالا اگه printf کنم چه مقداری بهم نمایش میده؟ خروجی:
32767
دلیلش چیه؟ چرا خطا نداد؟ این عدد از کجا اومد؟
تو این مثال، C گفت من یه جایی توی RAM برای این متغیر کنار گذاشتم، ولی تو به من نگفتی مقدارش چیه، پس منم بهش دست نزدم. هرچی قبلا تو اون خونه بوده رو همونجوری نگه میدارم! در واقع، مقدار اون خونهی حافظه ممکنه متعلق به برنامه قبلی باشه که روی RAM اجرا شده، یا کدی که قبل از این اجرا شده بوده.