چند هفته پیش یکی از همکاران قدیمی باهام تماس گرفت، بعد از حدود ۹ سال. حسابی تعجب کردم! بعد از سلام و احوال‌پرسی، ازش پرسیدم کجا کار می‌کنی؟ گفت: یه شرکتی مشغول هستم، بازاریابی میکنم! ازم پرسید تو چه‌کار می‌کنی؟ نمیدونستم چی بگم، گفتم: منم توی یه شرکتی کار میکنم، مدیر یک بخشی هستم! نمیدونم چرا اینو گفتم ولی به هر حال این به ذهنم رسید
گفت: آقای فلانی مدیر شرکتی که قبلا اونجا با هم همکار بودیم از کانادا زنگ زده به من گفته به امیرحسین بگین شماره حساب خودش رو بده من طلب‌اش رو بدم
این آقا که گفتم بعد از رفتن من پول همه رو بالا کشید و فرار کرد رفت کانادا، فکرکنم دنبال این بود که برگرده، حالا میخواست خیال‌اش راحت بشه که تو ایران شاکی نداره
گفتم : بهش از طرف من بگو من پول رو بریز به حساب یک موسسه خیریه من بهش نیاز ندارم
گفت: چرا؟ گفته به روز حساب میکنه
گفتم: نمیخواد ولی باهاش صحبت کردی پیام منو بهش برسون
بهش بگو آقای الف، آره میشه، با یک لپ‌تاپ میشه خیلی کارها انجام داد و من انجام دادم
با تعجب پرسید: یعنی چی؟
گفتم: بگو خودش میدونه
سال ۹۰ تا اواسط ۹۱ معاونت دو تا از شرکت‌هاش دست من بود ، توی ۸ ماه درآمد شرکت‌های در آستانه ورشکستگی رو از منفی به مثبت رسوندم و شرکت داشت خیز برمیداشت برای سود‌دهی عالی. اما یک جای کار میلنگید، برعکس اینکه درآمد شرکت بهتر شده بود، نه حقوق پرسنل درست پرداخت می‌شد و نه پول شرکای تجاری پرداخت می‌شد. دوهفته بود که نمی‌شد با هم صحبت کنیم، میخواستم بهش بگم این چه وضعیه چرا پرداخت ها رو انجام نمیدین؟ خودم چند ماه بود حقوق نگرفته بودم و سه میلیون تومن هم ازم دستی گرفته بود.
دائما باید به صد نفر وعده میدادم که این هفته حقوق می‌دیم و اون هفته می‌دیم. از هشت صبح منتظرش بودم و قرار بود جلسه داشته باشیم. دیگه ساعت دو بهش زنگ زدم و گفتم کجایی؟ گفت : کافی‌شاپ سر کوچه نشستم یه چیزی بخورم! گفتم: من از صبح منتظرم.
گفت: غذا سفارش دادم. بیا همینجا صحبت کنیم. خیلی عصبی شدم، همه وسایلم رو جمع کردم و رفتم به اون کافه. دیدم نشسته. گفت: ببین امیرحسین هیچی نگو! میدونم می‌خوای دوباره غر بزنی سر مسائل مالی.
گفتم: برای خودم غر نمی‌زنم، ما کارمند زن و بچه‌دار داریم، بی‌پول که نیستیم، چرا حقوق پرسنل رو نمیدی؟
گفت: اولویت‌هامون با هم فرق داره
گفتم:اکی اولویت شما چیه؟ اینه که شرکت رو به خاک سیاه بنشونی؟
من اون موقع نمیدونستم ، بعدا فهمیدم اولویتش همین بوده
گفت: اونو من تشخیص میدم، میخواستم یه چیز دیگه بهت بگم، از این به بعد هر ایده‌ای داشتی یا کار‌انگیزشی می‌خواستی انجام بدی به من بگو خودم انجام بدم
گفتم: یعنی چی؟ نمیفهمم
گفت: ببین تو همه کارها رو انجام میدی، منم کم میام، پرسنل خیلی منو تحویل نمیگیرن، میخوام نقش‌ام پررنگ‌تر بشه
ضمنا تا سه ماه دیگه برنامه بریز که همه چیز رو تحویل من بدی
گفتم: اکی من الان بهت تحویل میدم و میرم، وسایل‌ام رو هم جمع کردم
گفت: اگه الان بری هیچی بهت نمیدم، حتی پول خودت رو، می‌خوای چیکار کنی؟
گفتم: نده، میخوام برم یه کار درست انجام بدم
با تمسخر گفت: باشه حتما، فکر کردی کی هستی؟ هیچی نیستی پسرجون. برو ببینم با یه لپ‌تاپ چیکار میتونی بکنی!
گفتم: باشه ، خداحافظ!
از در کافه که میومدم بیرون. بدون اینکه از رفتارش خجالت بکشه، داد زد گفت: گمشو بدبخت بی لیاقت
دنیای عجیبیه جناب الف، من لیاقتم رو نشون دادم و تو بدبخت شدی!
آره میشه! میشه با یک لپ‌تاپ کارهای بزرگی انجام داد
