
ساعت ۸ آلارم گوشی رو قطع کردم، ساعت ۲ ظهر بیدار شدم. مسیجها روجواب دادم، دوباره خوابیدم.
پدرم تماس گرفت، احوال و اوضاعمو پرسید و از سه روز روزه گرفتنش و نماز لیلهالرغائب و جمعه و جماعت گفت. قاطی کردم تلفن رو با عصبانیت قطع کردم. گریه کردم؛ به بیچارگی و درموندگیام. به بینوایی مادرم.
بهش مسیج زدم :
بابا مردم دارن میمیرن شما فکر ثوابی!؟ اگر فکر خودتون نیستید؛ مراعات حال بقیه رو بکنید خواهشن.
سر درد داشتم، خوابیدم.
بیدار شدم یکی مسیج داد:
- تو وقتی میخوای غرغر کنی چیکار میکنی؟
+ ناله میکنم.
- خواهرزادهام میگه به نیروی جاذبه اعتقاد داری؟
+ الله و اکبر
- این قانون جاذبه رو کدوم مادرجای درآورد و کرد تو اینا؟!
+ والا
- اصلا احساس میکنم با یه قوم عقب مونده وحشی مواجهم که حرفمو نمیفهمن ولی وقتی از بلندگو یه چیز مسخره به زبان خودشون اعلام میکنن که تایید میکنه وحشی گریشون رو، مثل مسخ شدهها به کار خودشون ادامه میدن.
+ تازه باید ملاحظهشونو بکنیکه یهو نلرزن!
- و اینکه ببین ماها انقد وضعیتمون از هر نظر ریسکی هست که دیگه از دست دادن و هزینه دادنهای این شکلی برامون زیاده.
+ اینکه باهات مقابله میکنن و هیچ کاری از دستت برنمیاد.
- الان هم که همه تحلیلگر سیاسی شدن و میگن این توطئهست و اینا.
+ خیلی بیچاره ایم.
- قضیه فریاد زیر آب و ایناست.
+ باس سر بذاریم رو شونه همو های های گریه کنیم.
- کاشکی این تسلی را حداقل داشتیم، تسلی ناپذیر میشه آدم گاهی.
+ جغرافیا ما رو ذلیل کرده.
_ جغرافیا و هزار و یک چیز دیگه.
+ براتو سختتره که تو جمعشون حضور داری.
- با خودم فکر کردم این موج بیماری تموم بشه هرجور شده خونه میگیرم.
+ من فوقش یه روز جوابشون رو نمیدم.
- امیرحسین به مرگ هم حتی فکر نمی کنم. یک حالت زدگی شدییید. مثل لحظه ی تهوع...
+ تهش میدونیم که اینا نادونن من تهش دلم براشون میسوزه ولی اتیش میگیرم وقتی میبینم منم باید جور نادونیشون رو بکشم.
- کاش تموم بشه.
+ یه بلای دیگه بیاد این بلا تموم بشه.
بد بلاییه...
-کاش انقدر قوی بودم که می تونستم ببرم از همه شون
میدونی
خسته ام واقعا
تحمل زندگی رو ندارم.
+ تصمیمی گرفتم که خودمو اروم اروم نابود کنم و دارم میکنم...
- هیچ چیز راضی کننده نیست.
+ گفتم فعلن یه جوری بگذره تا بعدن بشینم فکر کنم.
مغزم درد مکنه الان.
- حق ما این نیست یه کم زندگی کنیم؟
+ بلا قوت غالبمونه.
فقط بتونیم بمونیم
شاید فرصت پیدا شد فرار کنیم بریم تو یه بیابونی زندگی خودمونو بکنیم.
- الان توی جای خیلی تیرهای از خودم وایسادم.
+ جاودانگی بشر بخوره تو سرش
فکر میکنم ممکنه روزی برسه که همه تو مردن از همدیگه سبقت بگیرن.
اون روزی که مالیات زنده بودن سنگین باشه و نصرفه
+آره
به اون روز فکر نکن
بهش فکر نکن
به هیچ وجه...
پنجشنبه ۸ اسفند ۹۸ - تهران